Śmierć jest zaskakująca, nieprawdaż? Przychodzi niezapowiedziana i bezczelnie zabiera nam naszych bliskich. Większość z nas nie może się z nią pogodzić. Bywa też tak, że uważamy ją za coś w rodzaju potwora. Ale czy tak jest naprawdę? Czy możliwym jest, aby przeciwieństwo Życia było w rzeczywistości dość miłą, acz smutną istotą? Czy ktokolwiek, kiedykolwiek zastanawiał się nad tym, czy Śmierć naprawdę chce być Śmiercią? One-shot Znak na okładce znaczy Śmierć

Może i ciebie uszczęśliwi.

Odczucia,przemyślenia i emocje.

Drapieżnictwo to zależność typu pokarmowego. Drapieżca odnosi bezpośrednio korzyści, a ofiara ponosi straty. Ludzie lubią myśleć o swoim gatunku jak o panach tego świata. Sądzą, że znajdują się na samym szczycie łańcucha pokarmowego. Jak zareaguje człowiek, jeśli to wszystko okaże się błędne? Co musiałoby się wydarzyć, aby ofiara stała się dla drapieżnika czymś więcej niż pożywieniem? Czy to możliwe wypracować symbiotyczną relację z potencjalnym oprawcą, by obie strony mogły wynosić korzyści z tego współżycia? Zaskakująco często najdziwniejsze rzeczy przytrafiają się najzwyklejszym ludziom. Właśnie tak opisać można było Maureen - dziewczynę, którą wyróżniał jedynie niebywale niski wzrost. Gdy budziła się tego z pozoru zwykłego dnia na początku października, nie mogła sobie nawet wyobrazić, na jak wiele kawałków rozpadnie się wkrótce jej życie. [ZAKOŃCZONE] Wilczek, 2020-2021 Okładka autorstwa @oneyellowbee. Dziękuję bardzo!

Draco Malfoy? Pamiętam go. Ślizgon, ale tylko w teorii. Nie pasował do nich, był za słaby. Nazywali go też Śmierciożercą, ale tylko idioci, którzy go nie znali, czyli tak naprawdę cały świat. Znałam go trochę z innej strony. To oni wykorzystywali go i jego słabości. Był jedynie pionkiem w ich grze, marionetką podległą swym panom. Służył im, nawet myśląc, że występuje przeciw nim. Nie miał szans w tej nierównej walce. Pamiętam też jego rany po żyletce. Pamiętam nawet te chwile, w których zamykał drzwi, siadał na podłodze i płakał, pozwalając by łzy bezradności spływały po jego bladych policzkach. Pamiętam też jego ostatni uśmiech, gdy na mój widok lekko uniósł lewy kącik ust... Powtarzano mi, że najsłabsze ogniwa wygasają najszybciej. On był tego dowodem.