Bazı adamlar vardır hani... Şu, ''Benim karşıma da böylesi çıkmaz ki!'' 🌹 ''Böyle erkek yok, hepsi kandırmaca!'' 🌹 ''Ben de bir tane X'ten istiyorum!'' dedirten adamlar... 🌹 ''Beni de böyle sevse biri keşke,'' dedirten o güzel adamlar... 🌹 Okuyup bitirdikten sonra, yok ya bu beni kesmedi, dedirtip kitabı baştan okutan adamlardır işte bu güzel seven adamlar. 🌹 En aşka inanmayanını bile ''Olabilir mi acaba ya?'' diye çelişkiye düşürür, onlara bile aşk hayalleri, daha da ileri gidiyorum, evlilik hayalleri kurdururlar. 🍁 Bazı Adamlar Güzel Sever. 🍂👑 HAYATİ İVEDİLİKTE NOT : Bu karakterlerle tanıştıktan sonra okuyucularda: 🐾annelerden çeyiz hazırlamaya başlamasını istemek, 🐾romantik kitap, dizi-filmlere düşkünlük, 🐾sürekli ''hayat ne güzel,'' gibi düşüncelere ve yahut tam aksi ''bende şans yok, asla böyle biriyle karşılaşamayacağım,'' gibi düşüncelere boğulmak gibi yan etkilerinin olduğu gözlemlenmiştir. 🔎 🌹 Okuyucuların, bu gibi yan etkileri göze almaları ve karakterin yazarının asla sorumluluk kabul etmeyeceğini bilmeleri koşuluyla... Sizi şöyle alalım, başlayalım artık? 👑 DİPNOT: Bu isimle Wattpad'de açılmış ilk derlemedir. !TÜM HAKLARI BENDE SAKLIDIR!

...

Bu hikaye Twitter üzerinde @fanisisenaryo adıyla başlatılan Sen Anlat Karadeniz'in 2.sezonu için kurgulanan hayran hikayesidir. Hikaye farklı bir kurguyla dizinin 22.bölümünden itibaren başlamaktadır. Bölümler ilk olarak Twitter üzerinden Çarşamba akşamı 8'de yayınlanıp bir hafta sonra burada paylaşılacaktır. Fan İşi Senaryo Twitter sayfası: https://twitter.com/fanisisenaryo

"Gitmek mi istiyorsun?" diye sordu. "Evet," dedim. "Gözlerime bak," dedi. Baktım. Ve saatler sonra bakışlarında ilk kez, ufacık bir ihtimalle cebelleşen şüpheyi gördüm. "Ben sana her şeyimsin dedim. Ama sen hiçbir şeyimmişsin." Artık yapabilecek hiçbir şey kalmamıştı. Yolun sonu burasıydı ve o ne yaparsa yapsın, gidişime engel olamayacaktı. Saatler içinde çökmüştü güzel yüzü. Bomboştu karanlık gözleri. Bana öyle bir bakıyordu ki, sanki bıçağı kalbine saplamışım da geri çekmek bilmemişim gibi. "Bu bir son değil," dedi sadece benim duyabileceğim bir sesle. "Gideceksin ve ne yazık ki ben seni bırakmayacağım. Daha önce de söylediğim gibi, istersen dünyanın öbür ucuna git, yine de bulurum seni. Ama eğer seni bulduğumda, bir şeylere mecbur kalmadığını anlarsam, ikimize de geçmiş olsun. Eğer ki gerçekten benden intikam almışsan..." Gözlerine uzun uzun bakmak, dakikalarca nefes tutmakla eş değerdi. "Dua et ki Allah seni karşıma çıkarmasın."

Hiçbir günah kefaretini unutmaz. Hiçbir kirli sır gecenin nezaretinde tutuklanamaz. Geleceği ellerinden tek gecede koparılan bir adam, öleceğini bilse dahi sessizliğin kanatlarına sığınmaz. İki karanlık gecenin iki büyük suça gebe kaldığı ve iki yabancı ruhun birbirine körkütük düğümlendiği acı bir hikâyenin içindeyim. O iki yabancı ruhtan biri benim. Ve ben bir zamanlar, yolunda giden bir hayata sahiptim. Bir gün o çıkageldi ve içinde sadece doğruların olduğu dünyamı yanlışlarıyla altüst etti. Gözlerime bir kez bakması bile beni düşürmeye, düştüğüm yerde darmadağın etmeye yetti. Beni tehditlerle örülü bir kafese hapsetti, o kafesin kilidini ve anahtarını elime verdi. Gitmek de, kalmak da senin seçimin dedi. Ama ne kalabildim ne gidebildim. Yalnızca bekledim. Benim de onu düşüreceğim bir gün elbet gelecekti ve ben intikam almayı severdim. O gün geldi. Bir leyl vaktinde, ay gecenin koynunda dalgalanırken, hakikati sırtından vurdu kirli parmakları. Artık bu saçma hikâyemizde bizden başkaları da vardı. Zaman aktı... Kendiliğinden kırıldı hapsolduğum kafesin kapakları. Dışarıya adım attığım an hislerim pervasızca tökezledi. Zira sevdayı puslu gecelerde yüreğime kazıyan adamın ruhu artık içime işlemişti. "Haklıymışsın," dedi beni öldürmek ister gibi. "Senin hikâyenin esas adamı ben değilmişim."

Şarkılar yalan söylüyormuş Baran, kimse kimseyi öldürmüyormuş sevdadan... Şayet öyle olsaydı, girmez miydim benim için kazdığın mezara? Düşmez miydim o dipsiz çukurlara, karanlık kör kuyulara... Şiirler de yalan söylüyormuş Baran, düşülmüyormuş öyle ha deyince... Yürekte yanan yangın, kül etmiyormuş hiçbir bedeni. Şimdi ışıkları söndürmeli, Seni yazan kalemi kırmalı, Ve kalbimin kapılarını kapatmalıyım... İçim çok kanıyor, Ama savaşmalıyım. Tek bir damla gözyaşıma hapsedeceğim seni Baran. Yutkunduğum an gözümden değil, Kalbimden düştüğün an olacak inan.

Cennetteki ırmağı kirleten her kötülüğe... "Vicdan, varlığında tedirgin ederken yokluğunda ağır gelirdi. En savunmasız anınızda içinizde yükselip tüm bedeninizi ele geçirirdi. Çaresizce geçmişe dönüp vicdanınızı sızlatan anı yok etmek isteseniz de asla oradan ayrılmaz daha da acımasızlaşırdı. Her şeyin yoluna girdiğini düşündüğünüz o küçük anlarda bile bir şekilde ortaya çıkıp nefesinizi keserdi. Elinizden hiçbir şey gelmezken acının azalması için her şeyi göze alabileceğinizi bilirdiniz."

26 yaşında, Çocuk Esirgeme Kurumu'nda büyümüş, 6 yaşındayken annesi ve babası gözlerinin önünde öldürülmüş, hırçın, gözü kara, korkusuz polis Zeynep.. 29 yaşında, işkolik, kuralcı, başarılı bir adam ve Organize Şube amiri Kerem.. Zeynep ve Kerem'in yolları, Zeynep'in Trabzon'dan İstanbul Organize Şube'ye atanmasıyla kesişiyor. Keyifli okumalar..

"Verdiğim acıyı silebilmek için her bir saç telini öpmek istiyorum," dedi. Önce nefes almayı bıraktım. "Ama bazen öpünce de geçmez," dedi. Buz kestim. ... BU HİKAYEDEKİ OLAYLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR VE GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA BİR İLGİSİ BULUNMAMAKTADIR! Yayınlanma Tarihi: 21 Mayıs 2017 Maça Kızı 8, üç kısımdan oluşan bir seridir; hepsi bu kitap altında toplanacaktır.