George Orwell dedik mi kelimeler yetmez açıklamaya fakat yazmış olduğu "1984" adlı kitabı nasıl birisi olduğunu anlatıyor aslında George Orwell'in... GELECEK diyordu yazar, gelecek çok yakın ve bir o kadar da amansız.. Her şey onun elinde olup bitiyor veya hiç bitmiyor. Dünya denilecek bir yan yok. Çünkü insan denen varlık da yok. Asıl rahatsız eden taraf ise GELECEK YOK! Peki neden yaşıyor hâlâ bu yaratıklar? Yaşamıyorlar... Sadece hayatta kalıyorlar. Çünkü akıl denen şey çalışmayı çoktan bırakmış. Bu yüzden hayatta kalanlar, varlığı veya yokluğu belli olmayan bir şeyin etrafında toplanıyorlar: Büyük Birader... İşte bu kitap, Büyük Birader'in gerçek hayatta ne anlama geldiğini ve yaşananların tamamen kurgu olmayabileceğini konu alıyor. Bizim geleceğimiz nasıl olacak diye soruyorsak, geçmiş bize yol gösterecektir. Tıpkı 1984 gibi...

"Biz seninle rüzgârla deniz gibiyiz o hâlde." "Deniz rüzgâra âşık. Rüzgâr da denize... Deniz olmasa rüzgâr esmez, rüzgâr olmasa deniz köpürmez. Bir bütünü oluşturur ikisi. Farkında olmadan, birbirlerine, aşklarını bu yolla anlatırlar hâlbuki." "Ben deniz oluyorum o hâlde." "Hayır, sen rüzgârın kızı oluyorsun." 🦋🦋🦋 Özgürlüğe hasret bir yüreğin haykırışlarını kurtarıcısı duymuştu. Onlar için hiçbir şey aşka engel değildi. Çünkü onlar, birbirlerini bedenleri için değil; kalpleri için seviyordu. Biri rüzgârdı, diğeri ise onun kollarına tutunmuş aptal bir denizdi. Ve deniz, rüzgârı sayesinde: ölümün bir kurtuluş değil, kaçış yolu olduğunu öğrenmiş oldu. Kapak Tasarımı: @Beyzanur-Sen

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

4. Baskıya girdi! Günnur suskunluğunu bozan bu adama tahammül edemiyordu. Hiç bir insan, hiç bir erkek onu bu kadar zorlamamış, onun sessiz kişiliğine saldırıda bulunmamıştı. Oğuz... Çapkındı, haylazdı, vurdum duymazdı. En beteri ise inatçıydı. Bu günlerde ise tek istediği bu kızın bakışları, ses tonu, iç dünyasıydı. Günnur içindekilerin dökülmesinden hiç bu kadar korkmamıştı. Oğuz ise hayatında ilk kez gördüğü o mercan mavisi, parlak gözlerin neler sakladığını ölesiye merak ediyordu. Bu gizem çözülecek, bu kız konuşacak, bu adam aşık olacak, bu mavi gözler onun olacaktı.

"Ölürsen, ölürüm..." "İnsan ne zaman ölür, biliyor musun? Kalbi nefes almaktan vazgeçtiği zaman. İnsan bir kere ölür Yiğit. Sen beni öldüreli çok oldu..." . . . "Lütfen Yiğit. Sana yalvarıyorum. Bırak onu ve git. O seni çok seviyor. Yapma bunu ona. Ben onun kardeşiyim, ağabeyiyim. N'olur bırak ve git. Her şey daha başlamadan bitsin. Yoksa..." "Yoksa ne?"deyip nefretle dolu gözyaşlarını akıtarak sordu Yiğit. "Yoksa, kalbi kırılacak. Kalp kırılırsa insan ölür Yiğit."

Gay olmak ayrıcalıktır