[tom I] ,,Dawno, dawno temu żył sobie chłopiec, który widział i słyszał magię; zamiast jednak spróbować się z nią zaprzyjaźnić, postanowił on ją pokonać". Kiedyś istniała magia, choć nie władał nią żaden człowiek. Aleksander Argenteus wierzył, że należy ją uwięzić. A przynajmniej uważał tak do momentu, kiedy w końcu wywołał rewolucję i osiągnął swój cel. Sto czterdzieści lat po rewolcie szczątki magii nadal unoszą się w powietrzu. Szepcą. Ostrzegają. Ktoś je dodatkowo podburza, namawiając do zemsty. Targane wewnętrznymi konfliktami księstwo chyli się ku upadkowi. Vincent Ereni, jego ukochana oraz potomek Aleksandra zrobią wszystko, by nie dopuścić do kolejnego przewrotu. Przepowiednia. Spisek. Miłość. Dwie linie czasowe. I magia, która mówi.

Trzymający w napięciu romans fantasy, w którym granice między dobrem a złem zacierają się w sposób, który nie śnił się nawet bogom! Dziewiętnastoletnia Lea to niepozorna dziewczyna o niezwykłych zdolnościach. Odkąd kilka lat temu trafiła do Akademii Żywiołów, szkoła stała się jej domem, a uczniowie zastąpili rodzinę, którą utraciła w dzieciństwie. Wszystko zmienia się w dniu Święta Przesilenia Letniego, kiedy szkoła zostaje oblężona przez mityczne potwory, które ktoś wypuścił z zaświatów, by pogrążyć świat w istnym chaosie. Po przybyciu pewnego tajemniczego strażnika sprawa komplikuje się jeszcze bardziej... Wraz z nim pojawiają się zarówno kłopoty, jak i mnóstwo pytań, na które Lea musi znaleźć odpowiedzi. Czy wystarczy jej sił, by zmierzyć się z prawdą, której kompletnie się nie spodziewa?

"Sztuka jest po to, aby wyzwolić w nas, uruchomić pokłady przeżyć, które spowodują tęsknotę za pięknem człowieczym". Ks. Mieczysław Maliński Kiedy ekscentryczny i zakochany w Michale Aniele profesor malarstwa każe swoim studentom spędzać wolne popołudnia w Muzeum Narodowym, Antoni najchętniej wywróciłby oczyma, popukał się w głowę i poszedł zapalić. Sęk w tym, że te oczy potrzebne mu będą, by zobaczyć. Sztukę i samego siebie. ♡ wattpad novel by Weronika Pawlak ♡ Wszelkie prawa zastrzeżone! Plagiatu nie toleruję.

Przeglądając wattpada w celu znalezienia jakiegoś konkursu, na który mogłabym zgłosić pełnowymiarowe opowiadanie, nie znalazłam niczego aktualnego. Dlatego postanowiłam to zmienić! Kim jestem? Na wattpadzie - prostym pisarzem jak wy, w prawdziwym życiu - studentką polonistyki na UJ i pracownikiem dwóch wydawnictw jako korektor i redaktor techniczny. Lata temu działałam na tej apce jako Enigma2002, i pod tą nazwą byłam recenzentem w GLnozyce, grupie słynnej jeszcze wtedy "Nity". Z racji tego, że nie mam zbyt wielu obserwujących, konkurs będzie kameralny, ale liczę na to, że i tak uda się go przeprowadzić. Zasady, sposób przeprowadzenia, możliwość zapisu do jury, regulamin i formularz zgłoszeniowy znajdziecie w środku. Zapraszam! Okładkę wykonała wspaniała @idylliczna

❝Niektóre skarpetki są samotnikami. Nie potrafią żyć w parach❞ - Wendy Cope

szukając tej jedynej, znalazła ich parę.

Konkurs został już rozstrzygnięty! Nasza grupa zaprasza was do wzięcia udziału w konkursie literackim! Jeśli chcecie rozwinąć swój warsztat pisarski, przeczytać opinie różnych ludzi i przy okazji lubicie rywalizować, to jesteście idealnymi uczestnikami zawodów. Hasłem głównym są Krwawe Wakacje, ale to od Was zależy, w jaki sposób je przedstawicie! Chcesz dowiedzieć się więcej? Zajrzyj do środka!

Anastazja jest miłośniczką teatru, morza i eleganckich spódnic. Może to właśnie dlatego wyjechała na studia do Gdańska? Aby słyszeć szum fal i... no właśnie, dźwięki gitary nocą, ale to już nie na własne życzenie. Mieszkanie w kamienicy oznacza nowych sąsiadów, a jednym z nich okazuje się niespełniony artysta, o zbyt kwiatowym imieniu, pracujący w sklepie muzycznym. Mówią, że pierwsze wrażenie jest ważne. Świat jest teatrem, a Noc kochanką wszystkich artystów. ••• okładka autorstwa cudownej @oneyellowbee trzymane z sentymentu, nie ze względu na artystyczny kunszt |_koklusz; kwiecień 2020|

🔮 ᴀsᴛᴇʀʏᴢᴍ - ᴋᴜʀᴏᴏ ᴛᴇᴛsᴜʀᴏ̄ x ʀᴇᴀᴅᴇʀ 🔮 ᴛᴇᴛsᴜʀᴏ̄ ɪ ʀᴇᴀᴅᴇʀ ɴɪᴇ ᴡɪᴅᴢɪᴇʟɪ sɪᴇ̨ ᴏᴅ ᴘʀᴢᴇᴅsᴢᴋᴏʟᴀ, ɢᴅʏ ᴄʜᴌᴏᴘᴀᴋ ᴏᴅʀᴢᴜᴄɪᴌ ᴡʏᴢɴᴀɴɪᴇ ᴍɪᴌᴏsɴᴇ ᴅᴢɪᴇᴡᴄᴢʏɴʏ. ᴘᴇᴡɴᴇɢᴏ ғᴇʀᴀʟɴᴇɢᴏ ᴡɪᴇᴄᴢᴏʀᴜ, ᴋᴀᴢ̇ᴅᴇ ᴢ ɴɪᴄʜ ᴘᴏsᴛᴀɴᴏᴡɪᴌᴏ ᴘᴏᴘʀᴏsɪᴄ́ ɢᴡɪᴀᴢᴅᴇ̨ ᴏ sᴘᴇᴌɴɪᴇɴɪᴇ ᴢ̇ʏᴄᴢᴇɴɪᴀ. ᴏᴋᴀᴢᴜᴊᴇ sɪᴇ̨, ᴢ̇ᴇ ɴɪᴄ ɴɪᴇ sᴛᴀɴɪᴇ sɪᴇ̨ sᴀᴍᴏ. ᴋᴏᴄɪ ʙʏᴛ ᴡᴌᴀᴅᴀᴊᴀ̨ᴄʏ ᴜɴɪᴡᴇʀsᴜᴍ, ᴜᴢɴᴀᴌ ᴢ̇ᴇ ɴᴀᴊʟᴇᴘɪᴇᴊ ʀᴏᴢᴡɪᴀ̨ᴢ̇ᴀ̨ sᴡᴏᴊᴇ ᴘʀᴏʙʟᴇᴍʏ, ᴊᴇśʟɪ ʙᴇ̨ᴅᴀ̨ ᴡsᴘᴏ́ᴌᴘʀᴀᴄᴏᴡᴀᴄ́. ᴛᴇʀᴀᴢ ᴋᴀᴢ̇ᴅᴇɢᴏ ᴡɪᴇᴄᴢᴏʀᴀ sᴘᴏᴛʏᴋᴀᴊᴀ̨ ᴡ sɴᴀᴄʜ, ʙʏ ʀᴀɴᴋɪᴇᴍ ᴢᴀᴘᴏᴍɴɪᴇᴄ́, ᴢ̇ᴇ ᴡ ᴏɢᴏ́ʟᴇ ᴄʜᴏᴅᴢᴀ̨ ᴅᴏ ᴛᴇɢᴏ sᴀᴍᴇɢᴏ ʟɪᴄᴇᴜᴍ. ᴢ̇ᴀᴅɴᴇ ᴢ ɴɪᴄʜ ɴɪᴇ ᴍᴀ ᴄᴢᴀsᴜ ᴋᴌᴀśᴄ́ sɪᴇ̨ ᴏ ɢᴏᴅᴢɪɴɪᴇ 20. ɴᴀ ʀᴇᴀᴅᴇʀ ᴄᴢᴇᴋᴀ ᴋᴀʀɪᴇʀᴀ ᴘɪsᴀʀsᴋᴀ ᴀ ɴᴀ ᴛᴇᴛsᴜʀᴏ̄ ᴛʀᴇɴɪɴɢɪ ɴᴇᴋᴏᴍʏ. ᴢᴍᴜsᴢᴇɴɪ ᴅᴏ ᴡsᴘᴏ́ᴌᴘʀᴀᴄʏ, ʀᴏᴢᴘᴏᴄᴢʏɴᴀᴊᴀ̨ ᴡsᴘᴏ́ʟɴᴀ̨ ᴘʀᴢʏɢᴏᴅᴇ̨ ɪ ᴘᴏsᴢᴜᴋɪᴡᴀɴɪᴇ sᴇɴsᴜ ᴏʀᴀᴢ ᴄᴇʟᴜ sᴡᴏᴊᴇɢᴏ ᴢ̇ʏᴄɪᴀ. ɪ ᴘᴀᴍɪᴇ̨ᴛᴀᴊᴄɪᴇ, ᴊᴇśʟɪ ᴋɪᴇᴅʏś sᴘᴏᴛᴋᴀᴄɪᴇ sᴘᴀᴅᴀᴊᴀ̨ᴄᴀ̨ ɢᴡɪᴀᴢᴅᴇ̨, ɴɪᴇ ᴢ̇ʏᴄᴢᴄɪᴇ sᴏʙɪᴇ ɴɪᴄᴢᴇɢᴏ...