Eş kutuplar birbirini iter kuralının bozgun hikayesi. Yalnızlığı ve günahı kanına katmış damarları soluklu bir kadına, kirpikleri öpülesi zehirli bir adam bahşedildi. Zehirli adam, yeşil cennetine ateşin kucakladığı okyanusları kabul etti. Kadın kendini söndürdü, adam cennetinde zehirlendi. YENİDEN YAZILIYOR İlk yayınlanma Tarihi 2 Ocak 2015

Annem ve babam, bana karşı hiçbir zaman, o sevgi dolu ve ilgili anne babalar gibi olmadılar.O yüzden ben de küçüklüğümden beri kendimi, rengârenk hayaller kurarak mutlu etmeyi öğrendim.En sevdiğim hayalin rengi ise beyazdı.Beyaz bir gelinlik... Beyaz, mutluluğun, aşkın ve bir gün kendi yuvamı kurabileceğimin müjdecisiydi.Bu evde kavuşamadığım huzura, kendi kurduğum yuvada sahip olacağıma gerçekten inanarak büyümüştüm.Oysa şimdi ailem bu hayalimi de elimden almıştı.Benimle hiçbir ilgisi olmayan bir olaydan dolayı, hiç tanımadığım ve civardaki herkesin Deli diye bildiği bir adamla evlenmek zorundaydım. ❤ Tüm ilçede deli diye tanınan bir adam: Emre. Aradığı şefkatı ailesinden bile görememiş, tekhayali bir gün sevdiği adamla evlenmek olan bir genç kız: Elif. Ve zoraki bir evlilik. Kimsenin bilmediği bir psikolojik sorunla boğuşan Emre ve Emre'yi tanıdıkça ona karşı anlayamadığı bir şekilde merhamet duymaya başlayan Elif, gerçek bir aile olabilecek miydi? Emre tekrar delirmeseydi; belki...

.

Arkadaşlık sizle başlayan sen ile biten bir süreçten oluşur. Ama dostluk siz ile başlayan biz ile sonsuza koşan bir süreçtir. Onlar ikinci süreci sonsuza taşıyorlardı . Artık sen, ben, o yoktu, biz vardı. Üçüncü çoğul şahsı çok sevmişlerdi. Onlardan birisine zarar gelse, kalbi acısa diğerlerini de vururdu bu üzüntü, sıkıntı, keder. Onlardan birisi aşka uğrasa, güzellikle tanışsa diğerleri de aşka uğrar, güzellikle tanışırdı. Diğerlerini de vururdu aşk, şefkat, neşe. Güçleniyorlardı. Küçük dostluları yıllar geçtikçe büyüyordu. Yıldızlara meydan okurcasına yayılıyordu. Bazıları geçmişte, bazıları simdi, bazıları gelecekte bulmuş buluyor ve bulacaktı. Onlar Doğru dostlardı, doğru insanlar, doğru kızlar, doğru sadakatlar. Krizantem çiçeklerinin her bir rengini temsil ediyorlardı. Mor, mavi, kırmızı, yeşil... Birbirlerini kollayarak beyazı oluşturuyorlardı, dostluğa yelkenlerini, bir kez daha açıyorlardı. Onlar tohumlarıydı çiçeğin sadakati öğreten, Gel - gitleriydi kasırganın ihaneti öğrenen, Resmin ince ayrıntılarıydı, sevilmeyi öğrenen. ONLAR GERÇEK DOSTLARDI...

O insanın tenini ürpertecek kadar güzel. Tenine işleyen karanlığa rağmen. O ölümcül derecede soğukkanlı. Çimen yeşili gözlerinin derinliklerinde, karanlık bir kuyuya attığı acı dolu bir geçmişi var. Onun bir kalbi yok. O bir kimsesiz. O bir yabancı. O bir katil. O... Ediz Çağıran. Ve pençesine aldığı kurbanına aşık olmak üzere.

Eğer en tehlikeli mafyalardan birinin kızı olsanız kime aşık olurdunuz? Tehlike çanları çalarken Damla'nın yapması gereken tek şey, duygularına hakim olmaktı. Aşk en ihtiyacı olan ama hiç beklemediği anda karşısına çıkmıştı.

Küçük kız, sekiz yaşında kalbindeki birini kaybetti. Yıllar sonra acısı hala geçmemişken bu seferde annesini kaybetti. Küçük bedeni ilk önce rüzgâra yakalanmıştı ancak peşinden fırtına gelerek tüm hayatını alabora etti. Gökyüzüne yükseldim dediğinde denize düştü. Yüzmeyi bilmiyorken kurtulmak için bir el aradı. Onu bu mahvolmuş hayatından kurtaracak temiz bir el ararken o karanlığın içinde ki kanlı eli tuttu ve o zaman geri kazanabilme ihtimali olan çocukluğunu kaybetti. Elinden çocukluğu alındı ve silah verildi. Korkudan titreyen küçük elleri silah tutmak istemiyordu. Sıcak yuvasını istiyordu ama artık oraya geri dönemezdi. Götürüldüğü yerde yeni bir hayata başlamak zorundaydı. Orası, R.A.M.'dı. İtalya'nın gizli birimiydi. Burada; ülkene nasıl hizmet edeceğini, nasıl ayağa kalkacağını, düzgün bir şekilde yürümeyi, düzgün bir şekilde konuşmayı ve kendini koruman için yapman gerekenleri öğretirken aslında; İnsanları nasıl kandıracağını, Bir silahla insanları nasıl öldüreceğini, Ellerinle birini nasıl öldüreceğini öğretiyorlar. Hepsi birer askerdi, suikastçıydı. Operasyonları başarı ile bitirirsen ülken sana minnettardı, itaat etmezsen ölüm hemen ensende olacaktı. Küçük kızımız bir suikastçı olmuştu. Elleri silahla bir bütün haline gelirken, dilinde birden fazla yabancı dil, zihninde pek çok yalan ve teknoloji becerisini bulunduruyordu. O en iyisi olmuştu. Babasının onu yalnız bırakmasının intikamını almak için itaat etmişti. Fakat babasının öldüğü gün her şey değişmişti. R.A.M.'ın kendi elleri ile hazırladığı silah bu sefer onları hedef almıştı. Artık kaçak bir ajandı. On dört yaşında ki masum küçük kız değildi. Aksine elleri kana bulanmış, değer verdiği kişiler dışında herkes için soğukkanlı ve kalbinde ki masumluğu kaybetmiş bir katildi.

O sadece ateşin yaktığını bilirdi, ateşte yananı görene kadar... 06.12.17 = Genç Kurgu #767 "Sarı, hiç fark ettin mi?" "Neyi?" diye sorup yüzüne baktım. Esmer tenine yakışan kahverengi gözleri, dolgun dudakları ve orantılı burnu vardı. Çekici göründüğünü söyleyebilirim. "Senden başka yanıma kız gelmediğini." Omuz silkip başımı iki yana salladım. "Peki neden gelmiyorlar biliyor musun?" Başımı yine, merakla iki yana salladım. "Neden?" "Çünkü beni tanıyorlar." "Ben de seni tanıyorum." dedim gülümseyerek. "Yanılıyorsun." dedi ukala tavrıyla. "Burada kimse bana yaklaşmaz. Günay Çetesi nasıl, diye sor birilerine. Emin ol herkes adımızı duyduğunda titreyecek." "Peki bu grubu kuran kim? Bu grubun lideri kim?" Dudaklarını büzüp dişleri arasından nefes aldı. "Doğuş Aral..." × × × Mine Köseoğlu ©Tüm Hakları İçi Boş Bal Kavanozumda Saklıdır.