Bir tarafta keyfine düşkün albay kızı diğer tarafta kıt kanaat geçinen bir asker... Bakalım hayat onları karşılaştırdığında neler olacak...

Kalp tutulmuştu bir kere... Vazgeçmeye çalışsa da o çekik gözleri söküp atamıyordu kalbinden.

Nazende... Annesi hep 'nazendem' diye severdi Songül'ünü. Çünkü öyle el bebek gül bebek yetiştirmişti ki kızını... Ama o ölüp gittikten sonra Songül'ün nazını çeken kimse kalmamıştı... Artık güzel nazendesi çileli bir hayatın içine düşmüştü. Çaresizce onu o hayattan kurtaracak bir mucizeyi bekliyordu umutla....