"Είσαι τελείως τρελός. Πιστεύεις ότι μετά από όλα αυτά θα μείνω μαζί σου;" Φωνάζω. "Ναι το πιστεύω" μπορώ να διακρίνω ένα αχνό χαμόγελο στο πρόσωπο του.. "Γιατί είσαι το ίδιο τρελή με μένα" Αυτό που μ'άρεσε σε αυτόν ήταν ότι ποτε δε χρειαζόταν να ρωτήσει. Με κοιτούσε στα μάτια και είχε όλες τις απαντήσεις που χρειαζόταν.. Don't copy❤

"Σου λείπει;" με ρώτησε. Της είπα την αλήθεια. "Προσπαθώ να μη μου λείπει. Δεν πρέπει να νιώθεις την έλλειψη εκείνων που δεν νιώθουν τη δική σου, έτσι δεν είναι;" Κατένευσε.