"BUNU YAPAMAZSIN!" diye bağırdım karşımdaki adama doğru. Bi katile bağırmak ne kadar mantıklı onu da siz düşünün,ne kadar salak olduğumu anlayın. "Haklısın, aileni öldürmek kolay olur. Hm... Ailene acı çektirmek? İşte bu daha mantıklı" dedi adam ve oturduğu yerde daha da yayıldı. "Aileme acı falan çektiremezsin" dedim ağlamaklı sesimle. En iyi arkadaşımla kavga ettiğimde bile ağlamamıştım ama bu... fazla ağırdı. "Babanı işinden kovsam aslında olur, zaten işe senin sayende girdi" dedi adam ve sırıtması yüzüne yayıldı. "Babamı işinden kovsan ne olur? Yeni iş bulur" dedim içim hafifte olsa rahatlarken.Karşımdaki adamdan korkuyordum bunu inkar edemem ama o yara izi... Beni dehşete düşürüyordu. "Biliyor musun bilmiyorum ama çoğu şirket bana bağlı, bu yüzden babana iş verdirtmem" dedi, ben daha ağzımı açamadan oturduğu yerden kalktı ve bana doğru gelmeye başladı. "Hadi diyelim bana bağlı olmayan bi şirket buldu- tabi bu çok zor, bi iki tehditle ailen sefalet içinde sürünür" dedi adam. Sonunda yanıma gelmiş ve bana bakıyordu, ya da eğilmiş bana bakıyordu. Adam 1.95 di ben ise 1.63, evet 1.63. "Benden ne istiyorsun o zaman?" dedim gözlerim dolarken, bu fazlaydı. "Sadece benimle evlenmeni istiyorum" dedi ve yüzüme daha da yaklaştı, geriye kaçamadım çünkü şuan şoktaydım. "Beni kendine fena bağladın küçük cadı" dedi ve yanağıma bi öpücük kondurdu.Öptüğü yerin yanması iğrençti, bu duyguyu hiç sevmedim. "Ben daha 17 yaşındayım, reşit bile değilim, seninle evlenmem git kendine başkasını bul... Hem bi daha bana dokunma!" diye isyan ettim. Bi iki adım geriye kaçtım.Bunu kendisinden 9 yaş küçük birisinden istiyordu. "Reşit işini hallederim ama aileni dilenci olarak bulabilirsin" dedi adam ve bana yaklaştı. "Bende onlarla birlikte-" "Yo, hayır" dedi ve kahkaha attı. "Sen istesen de istemesende benimle kalacaksın zaten" Kitap kapağı

Oysaki sonsuzluğu istemiştim ben Sanırım "s" harfini kısık söylemişim

Kısık bir çığılık... Kesik bir nefes... Sessiz yalvarışlar... Saklandıkları o siyah duvarların arkasında bu sesleri duymamak için kulaklarını kapatan üç büyüyememiş adam... Yaşamdan gereken tekmeleri almış ve renkli duvarları yıkılmaya başlayan, her bir tuğlayı özenle boyayarak tekrar yerlerine yerleştirmeye çalışan üç genç kadın... Mutluluk ve sakinlikle başlayan bu üç hikaye, nefretle kavrulup, aşkla pişebilir mi? Yavaşça nefes alın... Alın... Alın... Şimdi sakince verin... Rahatlama hissi oluşmadıysa ciğerlerinizi birileri kurutmuş demektir. Şimdi size sorduğumuz sorunun cevabını bu kitapta bulabileceksiniz... (2 arkadaşın samimice ve acemice yazmaya başladığı ve ustalık yolunda emin adımlarla ilerledikleri eski adıyla Kamp Süprizi adlı bu hikaye sizden de bir parça taşıyor olabilir. Okumadan bilemezsiniz...)