Daha dokuz yaşında annemi kaybettim. Abim ve babam tek dayanaklarımdı. Abim benden bir yaş büyük olduğu için arkadaş gibiydik. Abim romaya gitmişti onun dönüşü ile bayram etmiştim ama nereden bilebilirdim ki abimin dönüşünden 1 ay sonra babamın ölüceğini. Babamı çok severdim fakat mafya olması işi bozuyordu ona kaç kere söylemiştim bu işi bırakmasını zaten çok zengindik ama babam illa kafasının dikine gitti ve vuruldu. Babam mafyalığı ve şirketleri bana okulları da abime bırakmıştı. Bu işin altından nasıl kalkıcağımı düşünüyordum.

Yüzüne attığım tokat boş sokağın duvarlarında yankılanıp yeniden bana ulaştığında bağırmaya başladım. - Eğer bir daha karşıma çıkarsan abim olduğunu unutur ve seni buna pişman ederim. Sonra arkamı döndüm ve sokaktan kaçarcasına çıktım.sonunda kalabalık bi caddeye geldiğimde rahatladım. Artık her şey bitmişti evet evet bitmişti. Annemin ölümüne sebep olan insanları bi daha görmeyecektim. Genç kıza göre her şey bitmişti ama bilmiyordu ki her şey yeni başlıyordu... (Tamamlandı...)

Ölmek tüm acılarımıza çare değil Ama en azından bir kurtuluş Defne. Melek kanter