Yeşillikler ile kaplı olan bahçeden dışarı çıktığımda buranın ne kadar güzel olduğunun bir kez daha farkına vardım. "Algın Hanım!" Birinin ismimi seslenmesi ile aniden arkamı döndüm. Simsiyah takım elbisesi ile 1.90'lık bir adam karşıma dikilmişti. "Efendim?" Bu evde çalışmaya başladığımdan beri bu tarz adamlar ile konuşma diyaloğuna hiç girmemişdim. "Sanırım çıkış saatiniz?" "Evet." Gülümsedi ve geride ki arabayı gösterdi. Daha sonra kendine yakışır soğuk sesi ile konuştu. "Erem bey sizi bekliyor. Gideceğiniz yere kadar sizi bırakacağız." Kapak tasarımı; yazanbayan14

"Gelme!"dedim sadece. Ama o duymamış gibi ağır adımlarla yürümeye devam ediyordu. Sonunda sırtım pürüzsüz duvara çarptığında durmak zorunda kalmıştım. Dibimde bittiğinde oda durmak zorunda kalmıştı. Gözleri gözlerimdeyken elini kaldırıp yanağıma getirince şaşkınlıktan ağzım aralanmış ne diyeceğimi bilmiyordum. Gözleri hiçbir duyguyu barındırmazken başını hafifçe eğip aramızdaki boy farkını kapatmaya çalıştı. İpeksi bir sessizliğe büründük ikimizde. Sessiz ,mahcup ve duru.. Karşımda duran adam belalı bir medcezirdi. İçindeyken kendimi ondan uzaklaştırdığım örselenmiş bir aşk gibi. Daimi bir çekişme, didinme ve mücadele....