Sadece oturup bir yabancının bana sarılmasını bekledim ve ağladım. Böyle bir hata yapacağım için ağladım. Kendinden bu kadar nefret ettiren insanların bana yaptıkları yüzünden ağladım. Benim hayattan kopmamı engelleyip şuan sıkıca sarılan erkek için ağladım. Küçük yaşta beni terk eden insanların değilde hiç tanımadığım bir bilinmeyenin benim hayatta kalmamı sağlamasına ağladım. Benim yarama merhem olmak ister gibi sıkı sıkı sarılıp, o da benimle birlikte ağladı...

Hayatta yere düşen dondurmanın acısını bile geçirebilecek insanlar var... O insanları kaybetme.