O insanın tenini ürpertecek kadar güzel. Tenine işleyen karanlığa rağmen. O ölümcül derecede soğukkanlı. Çimen yeşili gözlerinin derinliklerinde, karanlık bir kuyuya attığı acı dolu bir geçmişi var. Onun bir kalbi yok. O bir kimsesiz. O bir yabancı. O bir katil. O... Ediz Çağıran. Ve pençesine aldığı kurbanına aşık olmak üzere.

"Mini mini bir kuş donmuştu, Pencereme konmuştu. Aldım onu içeriye, Cik cik cik cik ötsün diye. Pır pır ederken canlandı, Ellerim bak boş kaldı..." Acı acı fısıldadı küçük kız bunu: "Ellerim bak boş kaldı." Acı acı fısıldadı oğlan çocuğu bunu: "Ellerim bak boş kaldı." ~~~~~ Ben, Rüya Liya Elmas... İki ruha sahip bir bedenden oluşuyordum ben aslında. Rüya, mantıklı ve gerçekçi yanımdı. Liya ise duygusal ve çocuksu yanım. Ben Rüya'ydım ama Liya'yı yaşatıyordum. Çünkü Liya farklıydı, özeldi. Onu farklı kılan bir şey, daha doğrusu biri vardı ama aynı zamanda yoktu da. Bu da Liya'nın en acı gerçeğiydi. Liya, onun emanetiydi bana. O bakmıştı, o büyütmüştü Liya'yı. Sonra Liya'yla başbaşa kaldık. Onu herkesten gizleye gizleye büyütmeye bu sefer ben devam ettim. Herkesten sakına sakına... Sonra büyüdü. Büyüdük beraber. Liya ruhumda, çürümüş çilek ağaçlarının altında, pembe bir mezar kazdı kendine. O mezara gömdü bedenini. Rüya ise Liya'nın tam yanına siyah bir mezar kazdı kendine. O mezara gömdü ruhunu. Ölen Liya'nın bedenine karışmış Rüya'nın ruhuydu. Yaşayan ise Rüya'nın bedenine karışmış Liya'nın ruhu. ♤♤♤ Bu ona ilk yenilgim değildi ama ilk elvedamdı. Arkamı dönüp gitmeden önce dudaklarımı yanağına bastırdım. Bu ona kalbimden kopan son öpücüğümdü. Bir bakış attım eskiden bana kucak açan, aşkla bakan, gülümseyen ela gözlerine ve gülümsedim en derinden, en güzelinden. Bu ona veda ederken son bakışım, son gülücüğümdü. "Hoşça kal, Arat." Sonra hayallerimin ayaklarımın altında ezilirken attığı acı çığlıklarının senfonisi eşliğinde çekip gittim. ♤♤♤ "Rüzgar sen sarhoşsun. Ne dediğini bilmiyorsun." Elleriyle yanaklarımı kavradı ve dudaklarını dudaklarıma bastırmadan hemen önce konuştu: "Sen sar, ben hoş olurum sevgilim."

"Kimseye güvenim kalmadı benim." dedi kuru bir sesle. "Yanından gitmem için mi söylüyorsun bunu bana?" Sesimi onunki kadar ifadesiz tutmaya çalışmıştım ancak boğazıma oturan yumru buna engel olmuştu. "Yanımda kalman için söylüyorum." diye itiraf ettiğinde sesi acı çekiyormuş gibi çıktı. Yıkılmaz Doğu Keskin'i ilk defa yıkılırken görüyordum.

"Verdiğim acıyı silebilmek için her bir saç telini öpmek istiyorum," dedi. Önce nefes almayı bıraktım. "Ama bazen öpünce de geçmez," dedi. Buz kestim. ... BU HİKAYEDEKİ OLAYLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR VE GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA BİR İLGİSİ BULUNMAMAKTADIR! Yayınlanma Tarihi: 21 Mayıs 2017 Maça Kızı 8, üç kısımdan oluşan bir seridir; hepsi bu kitap altında toplanacaktır.

Her şey bir ölümle başladı. Ölüm, nefreti takip etti. Nefret, intikamı körükledi. Ve aşk hepsini alaşağı etti. Yüksek kayalarda uçan kartal, kayanın en dibinde yaşayan küçük kıza âşık oldu. Onların aşkı, çığlık. Onların aşkı, feryat. Onların aşkı, acı. Onların aşkı, ölüm. Onların aşkı, VAVEYLA. Karanlıkta atılan her çığlık sahipsizdir. Ben senin karanlıkta attığın çığlığım. Seninleyim ama senin değilim.