0530*******: pişt lan baksana bi 0530*******: lan bak dedik sana paramı alırken iyiydi demi. Kuzey: ? Kuzey: kimsin? 0530*******: Siktir git ordan tanımamazlıktan geliyor şuna bak. Kuzey: Gerçekten tanımıyorum ayrıca o küfürü bir daha etme. 0530*******: Bak Demir sinirlerimi bozma paramı geri ver! Kuzey: Ne parası ben senin paranı almadım ki geri vereyim? 0530*******: Lan şerefsiz yalana bak dolandırdın lan beni sen! Kuzey: Ne dolandırmasından bahsediyorsun? Askerim ben asker dolandırıcı değil. Kuzey: Yanlış numara. Git başka numaraya yaz işim var gücüm var, senle uğraşamam. 0530*******: Senin işin de gücün de benim. Paramı vermeden şuradan şuraya gitmem. Kuzey: Senin bende paran falan yok niye anlamıyorsun ki. 0530*******: uzatma da neredesin onu söyle. Kuzey: YANLIŞ NUMARA YANLIŞ KIT BEYİNLİ! 0530*******: YANLIŞ MI? Kuzey: hee yanlış. İÇİNDE YAZIM YANLIŞI, BİLGİ YANLIŞLIĞI, CRİNGLİK OLABİLİR. ALDIRMADAN OKURSANIZ İYİ OLUR. ŞİMDİDEN TEŞEKKÜR EDERİM.

........ Gözlerim her zamanki gibi onu arıyordu.Ama bugün yoktu , onu görememiştim. Tam güvenimi toparlayıp ona olan hislerimi açıklayacakken onun olmaması ne gibi bir şanstı? Gözlerim dolu dolu ayrıldım ordan içimden fısıldadım. "Elvada yeşil gözlü,ismini bilmediğim çocuk" bunu ben söylemiştim ve duymuştum ama o hiçbir zaman bilmeyecekti. 7 Yıl sonra- Her zamanki gibi metrodaydım.Adamın bakışları geçen günkü gibi üzerimdeydi. Metronun kapısı açılır açılmaz koşar adımlar ile yürümeye başladım. Ve İlk gördüğüm çocuğun boynuna sarıldım.İnsan buna tabikide şaşırırdı ama çocuk haraketsiz kalmıştı. "Sevgilim,seni çok özledim" diyerek yanağına bir öpücük kondurdum.Ağzı açıldı tam konuşacakken parmağım ile susturdum. "Yalvarırım bana uy,korkuyorum" dedim kulağına fısıldadığımda. Gözlerim gözleri ile buluştu o an kalbimin durduğunu hissettim. Gördüğüm gözler onun olabilirmiydi? Yıllar sonra ona kavuşmuş olabilirmiydim? "Gece olduğu zaman ben, her bir yıldıza seni anlatıyordum.Bugün o yıldızlardan biri sen olabilirmisin?"

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Her şeyi bilmek mi daha iyi yoksa hiçbir şey bilmemek mi? Kitabı okuduktan sonra buna siz karar verin. #harrystyles 1. #harry 1. #1d 1. #styles 1. HS FanFiction - 2020. Tüm hakları saklıdır.