Yara ve yarabandı'nın hikayesi , Hayat hiç bu kadar zor olmamıştı, O bir mafya, o delicesine aşık, Aşık olduğu kadar acımasız bir o kadar da karanlık. Ama tek bir hassas noktası vardı beyza. O yer altının ve yer yüzünün hakimi, Bir yanda herkesin korktuğu baran bir yanda kendiyle savaşan beyza, O herkesin korkulu rüyası bir adam. Beyza hiç tanımadığı bir adamla evlenmek zorunda kalır,karşılaştığı gizli adam kimdir?, Peki ya her şey beyza'nın sandığı gibi tesadüf müdür? Yoksa her şey planlı bir şekilde mi gerçekleşmişdir? Aralarındaki büyük sır ortaya çıkınca tüm dengeler değişecektir, Her aşk hikayesinde bir iyi esas oğlan, bir esas kız birde kötü adam vardır,ama bu aşk hikayesi bir kötü adamın. Genel kurgu #1 👍✌ #tutku 1 🔥🔥 #Mafya 1 👍 # Genç 1 Yayınlanma tarihi 24\03/2017 Soruların cevabı kitapta>>>>>>>>>>> 2017 Zor Mafya adındaki 'ilk kitap

Gidenin beni bulmadığı bir dünyada toy halimle hayata tutunmaya çalışırken bir gecede tüm hayatım değişti. Attığım çığlıklar susturuldu, gözyaşlarım görmezden gelindi ve canıma can katarak ölümün eşiğine doğru sürüklendim. Yaşatmam gereken bir konumdayken hep ölmek istedim. Tecavüze uğradığım gün, O gün başladı ölüme duyduğum özlem... Ben Beril, soyadının bile öylesine verildiği bir kızım ve bu satırlar gözyaşlarımın hikayesi... **Klişeleri unutup derin bir nefes alın ve Beril ile birlikte mücadele verin! Not: KİTAP İSMİ DEĞİŞMİŞTİR. (Eski isim: ŞEHVETİN ESİRİ)

************ Genç adam kaşlarını daha fazla çatarak silahın namlusunu kızın kalbine hedef aldı. Daha çabuk ölebilmesi için... Genç adam hiç korkmuyordu. Nede olsa ilk öldürdüğü insan bu kız olmayacaktı. Tam o an kızın bir gözünden yaş damladığını fark etti. Kafasını sağa sola salladı, kendine inanamıyomuş gibi. Hemen ardından silahı köpeğe doğrulttu ve hiç tereddüt etmeden bastı tetiğe. Sokak tok bir silah sesiyle sarsılırken, güzel kız irkilerek yerinde zıpladı. Bir kaç dakika ne olduğunu anlamayarak etrafına bakındı. Genç adamı görememişti kız. Hemen ardından gözleri köpeğe kaydı. Vurulduğunu daha yeni anlamıştı. Koşarak köpeğin yanına gitti ama artık çok geçti. Köpek hiçbir şeyden habersizken, bu hikayenin en masumuyken orada can vermişti... ************ ''Bak polisler seni bulursa çok ağır cezalar alırsın. Bu yüzden sal beni. İstemiyorum yanında kalmak. Hem birisini kaçırmak yasa kurallarına aykırı.'' ''Ben kural tanımam... Eğer bir daha kaçarsan yemin ediyorum ki, bütün yasa kurallarını çiğner seni bulurum. Ama bulduğumda, kaçtığına o kadar fazla pişman olursun ki...'' Tüm hakları saklıdır ®

Herkesin hayatta en az bir amacı vardır. Benim amacım iyi bir hemşire olabilmek... ve yöntemim gülümsemek... Herkesin aksine gülümsemekten bir an bile vazgeçmeyecek bir hemşire olacaktım. Hastalarıma gülümseyerek iyi gelecektim. Tek amacım buydu. Tabi ilk staj deneyimimi onkoloji de yapmak planlarım dahilinde yoktu. Hele Onur gibi bir hastam olacağını hiç düşünmemiştim. Onur... zorlu bir hastaydı. İletişime kapalı, kimseyi umursamayan, konuştuğunda insanı terslemekten çekinmeyecek biriydi. İnsanı kolayca kırabilecek ve bunu düzeltmek için gram uğraşmayacak biriydi. Tüm bunlara dayanabilirdim ama ölümü kabullenmiş olması... bunu aşmakta zorlanıyordum. Herkesin hikayesi iyi bitmek zorunda değildi ama Onur'unki iyi bitmeliydi. O bunu hak ediyordu... (Sevdim isimli hikayemin kurgusu üzerinde biraz oynayacağım. Ve yeni ismi olan Seni Bana Getirdi olarak yayımlayacağım.) Not; Kapak için Sinem_Ekin isimli okuyucuma çok teşekkür ederiiim <3<3 (Kapak gönderirseniz seve seve kullanırııım ^^ )

İşte oradaydı... Muhtaç olduğum kadın korkuyla bana bakıyordu. Ona biraz daha dokunmazsam sanki ölecektim. Bu hastalıklı duygular beni resmen ele geçirmişti. Yavaş yavaş yanına yaklaştım ve tam önünde durup ona baktım. O kadar güzeldi ki... Bir papatya gibi kırılgan ve narindi. Bu eski evde bile ışıl ışıl parlıyordu. Şaşkın bir şekilde bana bakıyordu. O dolgun dudakları loş ışıkta bile âdeta bir güneş gibi parlıyordu. Ona baktıkça bedenimdeki yangın beni iyice sardı ve içimden geçenleri yakarırcasına söyledim: "Yakıyorsun, Zeynep! Alev alev, cayır cayır yakıyorsun!" & Kokusunda can bulduğum, sen benim uçurumum olacaksın... Yayınlanma tarihi: 17 Aralık 2017

-Bırak .. beni diyebilmişti sadece ufak bir fısıltıyla ama bırakamazdı ki Poyraz onu , miniğini yeni bulmuşken bırakamazdı. -Yalvarırım bırak nolursun kimseye birşey söylemem lütfen _Bırakamam Almira bu eve alış artık bu evde benimle yaşayacaksın -Sen beni burada zorla tutamazsın bırak beni gidicem hem sen kimsin ki beni burda zorla tutuyosun _Ben Poyraz Demirhan ve sen benimsin. Hiç bir yere gidemezsin. (Tüm telif hakları Poyraz'ın kaslarında saklıdır.)

Karanlığın sahibi, yenilebilir mi?! Sahip olduğu aşkı bırakıp gidebilir mi? Hiç bir şey eskisi gibi olmayacak!

Adımlarım hızlanmaya başlamıştı. Korkuyu iliklerime kadar hissederken ne yapacağıma karar veremiyordum. Uzun zamandır peşimdeydi, sadece arabayla takip etmesine rağmen artık beni ürkütmeye başlamıştı. Kim olduğunu benden ne istediğini bilmiyordum. Sadece hayatımda benden habersiz var olduğunu biliyordum. Ve olacağını!

Koca sema, diz çöktü gözlerine. Ay bembeyaz parlak tenin yanında soluk kaldı, yıldızlar gökyüzü kadar karanlık olan saçlara meydan okudu. Bulutlar ağladı, yağmur selam verdi kanlı ellere. Kalplere sis çöktü, güller boyun büktü üzerinden çıkmayan kan kokusuna. Ve dinledi toprak sözlerini. "Saçların kadar uzun ve güzel olsun ömrün Küçük Yalancı." Dedi adam, ama kesti kadının saçlarını kendi elleriyle, kıydı sevdiğinin ömrüne. "Hiçbir yere gitmeyeceğim sevgilim..." Dedi kadın, ama tutmadı sözünü, kıydı sevdiğinin aşkına. Sevdiği kadınları bir bir kaybeden acımasız katil, Akın Korel. Sevgiden yoksun kurak bir kalp ve o kalpte açan beyaz bir papatya. Kendi döktüğü göz yaşlarıyla büyüdü, getirdi baharı. Kimse fark etmedi onu. Güllere ulaşılmak isteyenlerce ezildi, yine döktü göz yaşlarını. Adam fark etti solan papatyayı, aldı ellerine. Ama öldü beyaz papatya. Muhteşem bir koku sardı etrafı. Ölü bir çiçek hiç böyle güzel kokar mıydı? Yaşadığını sandı, sevindi adam. Ama bilmiyordu papatyaların ölünce koktuğunu. Öğrendiğinde ise artık çok geçti...