[Texting] Tamamlandı ✔️ 05...: Aşkından şarkılara vurdum kendimi sultanım. 05...: Gözlerini aç artık. 05...: Gözlerini aç ki ruhum kalbimle bütünleşsin. 05...: Gözlerini aç ki bu karanlık bir son bulsun. 05...: Ve sen bu sessiz dünyamın sesli kahkası ol. Başlma Tarihi: 12.08.2019 Bitirme Tarihi: 06.09.2019

Üniversitenin ilk günü garip bir tesadüfle tanışacak olan iki genç. Ayla Yıldız ve Eray Toprak. Arkadaşlıkla başlayacak olan bir hikaye sizce nereye gider dersiniz? * "Nasılsın yavru?" "Yavrum mu? O ne öyle be, sarkıntılık eden sapıklar gibi." "Öyle oldu dimi? Nedense içimden geldi." "Ben bayağı dalga geçerim bana 'yavru' demenle." "Sen de diyebilirsin hiç sorun olmaz :)" "Ben, sana yavru demek?" "Sen, bana yavru demek." "Peki yavrum." diyerek kıkırdadığımda dalga geçtiğim kelimeyi söylüyor oluşuma bir kez daha gülmüştüm. Sürekli yavrum diyecek halim yoktu ya, maksat gülüp eğlenmek değil miydi zaten? Yaşanmış gerçek bir hikayedir, kurgu haline geldiği için eklemeler yapılmıştır! Başlama tarihi: 03.04.2020 🦋 Kapak Tasarımı: @rosefna Macera #1 (19 Aralık 2020)

Ailesinden sevgi görmemiş olan ve kendini kitap okumaya adayan bir genç kız. Popüler olup pek çok kişinin hayatını değiştiren Ömrüm kitabının onun da hayatını nasıl değiştirdiğine şahit olmak ister misiniz? Bir yandan hikayemizi okurken diğer yandan Ömrüm hikayesini okumaya var mısınız? Hikaye içinde hikaye okuyacağınız bir serüven. Bir aşk hikayesinin iki ayrı insanı nasıl bir araya getirdiğini öğrenmeye hazır olun... Not: Klasik bir wattpad hikayesi değildir! İlk birkaç bölüme bakarak yargılamayın çünkü olaylar birkaç bölüm sonrasında anlaşılacaktır. Bilginize... Başlama tarihi: 24.01.2018 Merak edenler için Serendipçe (Mutlu Tesadüf) anlamına geliyor. Kapak tasarım: Sıla Kosay

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''