Sorun çözme yeteneğim sıfır. Hayır yani,ben kimim de böyle rahatım abi? Kendimi İngiltere prensesi sanıyor olmalıyım... Karşımda sorunların en büyüğü duruyordu. Markette poşetleri karıştırdılar sanki babasını satayım! "Bizimle geliyorsun." Karşımda kendinden emin konuşan bey amcaya dalmamak için zor duruyordum. "Yok ya,anan güzel miydi senin?"diye sordum göz devirerek. Kurgunun bütün hakları bana aittir,en ufak çalıntı da gerekli işlemler başlatılacaktır.

Farketmeden usul usul bünyeme sirayet etti, aşk. Onu altı yıldır tanıyordum fakat ilk defa bugün tanışmıştım. ☂ Yıllarca aynı ofiste çalışan Yaren, ilk defa o gün geç kalmış, ilk defa o gün müdüründen azar yemiş, ilk defa o gün fark edilmişti. Yaren, yıllarca hayatını büyüdüğü ve büyütüldüğü yetiştirme yurtlarına borçlanmış yalnız bir kadındı. Onun için hayat figüranların yoğunlukta olduğu bir tiyatroydu. Fark edilmek için çaba göstermez, fark edildiğindeyse bunun hazzına doyamazdı. Müdürü Kaan Bey ise onun tam tersi, hayatı birkaç rakamdan ibaret gören bir adamdı. Onun için hata kabul edilemezdi. Bu hayattaki herkes görevini yerine getirmeli, getirmezse kaosu önlemeliydi. Fakat daha hatanın en büyüğü başına gelmemişti. Geldiğindeyse kaçmak hiç kolay olmayacaktı. Uyarı: Kitap yalnızlığı işlemekte olup majör depresyonda olanlara önerilmez. Hikayede olan hiçbir kurum kuruluş ve olay örgüsü gerçeği yansıtmamaktadır, sadece bunlardan ilham almaktadır. Ayrıca kitapta yoğun cinsel tasvire ve argoya yer verilmiştir. Lütfen buna göre değerlendirin.

Ailesinin isteği üzerine evlenen Araf ve Pelin'in sahte evlilik oyunu... Çerezlik kurgu arayanlara 💙

Bir gecelik yakınlık... Geri dönülmez bir bağa dönüştü. Leyla, korkarak kaçtığı adamın çocuğunu taşırken, hayatta kalmak için yine ona dönmek zorunda kalır. Ama Hasan Tuğrul Türkoğlu'nun dünyasında merhamet zayıflıktır, güven ise bedel ister. O, karanlık. Leyla, kaçış. Ve bazı hikâyelerde aşk en tehlikeli savaştır.

Baran, annesinin isteğiyle hiç tanımadığı bir kızla evlenip ertesi sabah göreve giden bir asker. Ayperi ise dağın başındaki eski bir evde, kimsesizliğe alışmış genç bir kız. Birbirlerini neredeyse hiç tanımadan aynı hayatın içine bırakılıyorlar. Üç yıl boyunca Baran geri dönmüyor. Ayperi bekliyor. Mektuplar yazıyor. Ama hiçbirine cevap gelmiyor. Bu, sevmeden yapılan bir evliliğin zamanla yaraya, yaradan da bambaşka bir şeye dönüşmesinin hikâyesi. Sessiz bir adamla kalbi incinmiş bir kızın, geç kalmış duyguların ve kaçamayacakları kaderin hikâyesi. (Hikaye Karadeniz'de geçmektedir.)

Çakma Keko: Yalvar vereceğim hadi yine iyisin Siz: Ne yapayım dizlerimin üstüne mi çökeyim? Çakma Keko: Çök Siz: Neler geçiyor aklımdan..(Bu mesaj gönderilmedi.) Siz: Ördekten fazlasını alırmışım gibime geldi.. Görüldü. Yazıyor... Görüldü. Yazıyor... Çakma Keko: Bencede ~ Uzun yıllardır komşu olan Defne ve Aksel her zamanki gibi birbirleriyle uğraşıyor ve birbirlerinden hoşlanmadığını belli ediyorlardı. Zaman geçtikçe artık birbirlerinden eskisi kadar nefret etmediklerini fark etmeleri başta kabul edemeselerde zamanla kabullendikleri bir gerçek olacaktı. Artık ikisi de çocuk değildi, biri on dokuz yaşında diğeri ise yirmi iki yaşındaydı. Defne Duman ve üst komşusu Aksel Doğan'ın hikayesi.

Normalde öğrencilerime mantıklı kararlar vermeyi öğretirim. Kendim uygulamıyorum tabi. Çünkü şu an bir dağın içinde, beni vurup vurmayacağı belli olmayan bir adamlayım. Ve garip olan şu ki- en büyük problem bu değil.

"Bak şimdi," koltuktan yavaşça kalktı. Şu an tepemde dikiliyordu tam olarak. "Zaten evde fazla durmuyorum, okul çıkışı işe gidip gece yarısı eve dönerim. Bir yedek anahtarım var, onu sana vereceğim. Kendine bir iş bulup sana yetecek kadar birikim yaptıktan sonra ayrılabilirsin. Sonsuza kadar burada kalacağını düşünüp iş fikrinden vazgeçme." "Öyle bir şey düşünmüyorum zaten, en kısa sürede çıkarım." Yüz ifademi göremiyordum ama kaşlarım çatılı şekilde ona bakarken umarım sinirli duruyorumdur. "İyi, eve arkadaşlarını getirmek yasak. Evi dağınık bırakmak yasak. Kira ve faturalara destek olmana da gerek yok. Yüksek sesle müzik dinlemek de yasak. Komşulardan tek bir şikayet alırsam bozuşuruz." O, ev hakkındaki kuralları bir bir sıralarken yüzüne şaşkınlık ve sinirle karışık bir ifadeyle bakıyordum. Bu çocuk beni ne sanıyor, 10 yaşında falan mı? Bu yasaklar ne ya? "Sen beni 10 yaşında falan sandın herhalde. 18 yaşındayım ben, on sekiz. Bunları söylemene gerek yoktu." Sanki aklına yeni bir şey gelmiş gibi tekrar konuşmaya başladı. "Yaşını söylemişken, senden 3 yaş büyük sayılırım. Bana abi desen iyi olur." "Birincisi, 19 olmama çok az kaldı. Yani mantıken 3 değil 2 yaş büyüksün. İkincisi, zaten abi diyorum, abi." ❀࿐ Siz: isteyim ben cikcam birazdan Tuğra Abi: ne işi amk işe mi girdin sen neden haber vermiyorsun Siz: abi ne bileyim unutmusum bugun soyleyecektim zaten eve gelince niye sinirleniyosun ki hemen Tuğra Abi: çok normal değil mi sinirlenmem aq haber vermeden başına buyruk davranıyorsun nerede işe girdin sen ne kadar güvenilir bir yer biliyor musun bunları Siz: iyi misin tugra sen az sakin olsana Tuğra Abi: tugra abiye noldu Siz: kurabiye oldu

Sibel mesleğinde tecrübe kazanmak istediği için bakıcılık yapmak ister. Babasının önerisiyle geldiği ailenin oğlu bekâr bir babadır. Kızına bakıcı bulunduğundan habersiz olduğu için görüşmeye gelen kadını, ailesinin seçtiği anne adaylarından biri sanar. Yanlış anlaşılmalarla tanışan ikili, içine kapanık bir kız çocuğu sayesinde günden güne birbirlerine alışırlar. "Hap kullanıyor musun?" "Anlamadım?" "Buraya evlilik görüşmesine gelmedin mi?" diye sordu Hazar gergince. "Siz yanlış anladınız." dedi aceleyle. "Buraya sizin için gelmedim." "Ne için geldin?" "Kızınız için." diye hızla cevap verdi Sibel. "Bakıcı olarak geldim."

"Yanlışlık falan yok." Bir elini başımın hemen yanından koltuğa bastırıp yüzüme eğildi. "Sen benim karımsın." Lila, nikâh tarihi aldığı patronunun zaten evli olduğunu öğrendiğinde takipçilerine anlatacağı eğlenceli bir hikâye bulduğundan emindi çünkü patronuyla evlenen kadının kendisi olduğuna dair en ufak bir fikri yoktu.