Sina Erdem, gözde ve başarılı bir futbolcudur. Ancak son dönemde yaşadığı skandallar ve itibar kaybı, onu hızla aşağı çekmeye başlar. İmajını toparlamak için görme engellilerin kullandığı bir uygulamaya gönüllü olur. O uygulamada tanıştığı genç kız, Sina'nın sadece başkalarına değil, kendine de kör olduğunu fark ettirir. Çıkar için başladığı bu yol, onu hayata yeniden bakmak zorunda bırakacaktır.

Reina Suzuki aşırı çalışkan bir ofis çalışanıydı... Ta ki ölüp Elerion İmparatorluğu'nun kötü şöhretli kötü kız prensesi Lavinia Devereux olarak uyanana kadar. Bu hikayenin nasıl biteceğini biliyor; zehir içip ölecek. Acısız, kolay bir ölüm. O halde neden kaderi değiştirmek için uğraşsın ki? Kötülük, intikam, kurtuluş...hepsi çok fazla iş gibi görünüyor. Kesinlikle hiçbir şey yapmamaya ve hikayenin kendi akışında ilerlemesine izin vermeye karar veriyor. Ama korkunç babası,İmparator Cassius Devereux, olması gerektiği gibi onu görmezden gelmiyor. Onu izliyor, ona sorular soruyor ve en kötüsü de... gerçekten umursuyormuş gibi davranmaya başlıyor. Lavinia sadece sakin bir kötü kız emekliliği istiyordu...Peki neden herşey değişmeye devam ediyor. _____________________ Çeviri kitaptır.

Yaren: İşin içinde siz varsanız her şey işle alakalı gibi geliyor bana. Kaan Bey Müdür: Buna şaşırdım bak. Halbuki sizi randevuya bile çıkartmıştım. Yaren: Hangi randevu? Hafızam silinmiş olabilir çünkü ben bir randevu hatırlamıyorum. Kaan Bey Müdür: Şimdi de böyle mi olduk, Yaren Hanım? Kalbimi kırıyorsunuz. Kaan Bey Müdür: Ben sizi unutmamıştım oysaki. Yaren: Ama hatırladığım bir şey var bak. O da bu randevu konusunu bir daha açmayacağımızdı. Kaan Bey Müdür: İşim gereği biraz düzenbaz olabilirim. O da tuzu biberi olsun. Yaren: Tuzu? Biberi? Bunu sesli diyebileceğinizi hayal edemiyorum. Hiç sizlik bir laf değil gibi. Kaan Bey Müdür: Sesli mesaj atmam için rol mü yapıyorsunuz? Bana mı öyle geldi? Yaren: Ne münasebet canım? Her gün sesinizi duyuyorum zaten. Kaan Bey Müdür: İşinize dönmeniz gerekmiyor mu? Kaytarmak için beni kullanıyorsanız gerçekten kırılırım. ☂ Yıllarca aynı ofiste çalışan Yaren, ilk defa o gün geç kalmış, ilk defa o gün müdüründen azar yemiş, ilk defa o gün fark edilmişti. Yaren, yıllarca hayatını büyüdüğü ve büyütüldüğü yetiştirme yurtlarına borçlanmış yalnız bir kadındı. Onun için hayat figüranların yoğunlukta olduğu bir tiyatroydu. Fark edilmek için çaba göstermez, fark edildiğindeyse bunun hazzına doyamazdı. Müdürü Kaan Bey ise onun tam tersi, hayatı birkaç rakamdan ibaret gören bir adamdı. Onun için hata kabul edilemezdi. Bu hayattaki herkes görevini yerine getirmeli, getirmezse kaosu önlemeliydi. Fakat daha hatanın en büyüğü başına gelmemişti. Geldiğindeyse kaçmak hiç kolay olmayacaktı. Uyarı: Kitap yalnızlığı işlemekte olup majör depresyonda olanlara önerilmez. Hikayede olan hiçbir kurum kuruluş ve olay örgüsü gerçeği yansıtmamaktadır, sadece bunlardan ilham almaktadır. Ayrıca kitapta yoğun cinsel tasvire ve argoya yer verilmiştir.

Ailesinin isteği üzerine evlenen Araf ve Pelin'in sahte evlilik oyunu... Çerezlik kurgu arayanlara 💙

Bir gecelik yakınlık... Geri dönülmez bir bağa dönüştü. Leyla, korkarak kaçtığı adamın çocuğunu taşırken, hayatta kalmak için yine ona dönmek zorunda kalır. Ama Hasan Tuğrul Türkoğlu'nun dünyasında merhamet zayıflıktır, güven ise bedel ister. O, karanlık. Leyla, kaçış. Ve bazı hikâyelerde aşk en tehlikeli savaştır.

Baran, annesinin isteğiyle hiç tanımadığı bir kızla evlenip ertesi sabah göreve giden bir asker. Ayperi ise dağın başındaki eski bir evde, kimsesizliğe alışmış genç bir kız. Birbirlerini neredeyse hiç tanımadan aynı hayatın içine bırakılıyorlar. Üç yıl boyunca Baran geri dönmüyor. Ayperi bekliyor. Mektuplar yazıyor. Ama hiçbirine cevap gelmiyor. Bu, sevmeden yapılan bir evliliğin zamanla yaraya, yaradan da bambaşka bir şeye dönüşmesinin hikâyesi. Sessiz bir adamla kalbi incinmiş bir kızın, geç kalmış duyguların ve kaçamayacakları kaderin hikâyesi. (Hikaye Karadeniz'de geçmektedir.)

Normalde öğrencilerime mantıklı kararlar vermeyi öğretirim. Kendim uygulamıyorum tabi. Çünkü şu an bir dağın içinde, beni vurup vurmayacağı belli olmayan bir adamlayım. Ve garip olan şu ki- en büyük problem bu değil.

"Bak şimdi," koltuktan yavaşça kalktı. Şu an tepemde dikiliyordu tam olarak. "Zaten evde fazla durmuyorum, okul çıkışı işe gidip gece yarısı eve dönerim. Bir yedek anahtarım var, onu sana vereceğim. Kendine bir iş bulup sana yetecek kadar birikim yaptıktan sonra ayrılabilirsin. Sonsuza kadar burada kalacağını düşünüp iş fikrinden vazgeçme." "Öyle bir şey düşünmüyorum zaten, en kısa sürede çıkarım." Yüz ifademi göremiyordum ama kaşlarım çatılı şekilde ona bakarken umarım sinirli duruyorumdur. "İyi, eve arkadaşlarını getirmek yasak. Evi dağınık bırakmak yasak. Kira ve faturalara destek olmana da gerek yok. Yüksek sesle müzik dinlemek de yasak. Komşulardan tek bir şikayet alırsam bozuşuruz." O, ev hakkındaki kuralları bir bir sıralarken yüzüne şaşkınlık ve sinirle karışık bir ifadeyle bakıyordum. Bu çocuk beni ne sanıyor, 10 yaşında falan mı? Bu yasaklar ne ya? "Sen beni 10 yaşında falan sandın herhalde. 18 yaşındayım ben, on sekiz. Bunları söylemene gerek yoktu." Sanki aklına yeni bir şey gelmiş gibi tekrar konuşmaya başladı. "Yaşını söylemişken, senden 3 yaş büyük sayılırım. Bana abi desen iyi olur." "Birincisi, 19 olmama çok az kaldı. Yani mantıken 3 değil 2 yaş büyüksün. İkincisi, zaten abi diyorum, abi." ❀࿐ Siz: isteyim ben cikcam birazdan Tuğra Abi: ne işi amk işe mi girdin sen neden haber vermiyorsun Siz: abi ne bileyim unutmusum bugun soyleyecektim zaten eve gelince niye sinirleniyosun ki hemen Tuğra Abi: çok normal değil mi sinirlenmem aq haber vermeden başına buyruk davranıyorsun nerede işe girdin sen ne kadar güvenilir bir yer biliyor musun bunları Siz: iyi misin tugra sen az sakin olsana Tuğra Abi: tugra abiye noldu Siz: kurabiye oldu

Sibel mesleğinde tecrübe kazanmak istediği için bakıcılık yapmak ister. Babasının önerisiyle geldiği ailenin oğlu bekâr bir babadır. Kızına bakıcı bulunduğundan habersiz olduğu için görüşmeye gelen kadını, ailesinin seçtiği anne adaylarından biri sanar. Yanlış anlaşılmalarla tanışan ikili, içine kapanık bir kız çocuğu sayesinde günden güne birbirlerine alışırlar. "Hap kullanıyor musun?" "Anlamadım?" "Buraya evlilik görüşmesine gelmedin mi?" diye sordu Hazar gergince. "Siz yanlış anladınız." dedi aceleyle. "Buraya sizin için gelmedim." "Ne için geldin?" "Kızınız için." diye hızla cevap verdi Sibel. "Bakıcı olarak geldim."