Yedi ölümcül günahlardan biriyim. İnsanların ruhlarında yatan intikamım Bilmezler ne kadar tehlikeli olduğumu Bilmezler başlarına gelecekleri Sizleri yok etmeye geldim. Ben günahların derinlerinde yatan nefretim Ben öfkenin ta kendisiyim.

Sessizlik uzun bir süre devam etti. Elbette ki onun varlığı muhteşem olurdu. Rebekah güçlü ve bilinçli bir kadındı. Ama... "Benimle yan yana durabilecek misin?" diye sordu en sonunda Blake. "Acı çekmeden" Genç kadın kollarını göğsünde birleştirdi ve hafifçe gülümsedi. "Katlanırım" dedi en sonunda. "Yaptığım en iyi şey de bu zaten"

Bu dünya üzerinde insanların kalplerini zehirleyen en büyük kötülükler hapsedildi. Cennet ve cehennem arasında binlerce yıldır süre gelen savaşlar nihayete erdi. En büyük tehdit olan Yedi Ölümcül Günah ise hapsedildi. Gece İblisi Jagan, efendileri tarafından günahları hapsedildikleri yerden çıkarmak için görevlendirildi. "Beni hisset. Seni bekliyorum ben. Beni duyabildiğini biliyorum. Sesimin sana ulaşmasına izin ver. Beni bulabilirsin."

İNLEYEN ALEV İKİNCİ KİTAP. Çocuk başını kaldırıp altın sarısı parlak gözlerini ona dikti. "Ağaçlar..." dedi tekrar. Sesi kısık bir tonda ve tek düzeydi. Son derece duygusuzdu. "Aradığın... Şeyi... İnsanların... Yanında... Bulacağını... Söylediler" Sözcüklerinin arasında mesafe vardı. Konuşurken yavaş konuşuyordu. Sanki ne demesi gerektiğini önce uzun süre düşünmesi gerekiyormuş gibiydi. Galen, bir süre ona baktı ve sonunda gülümsedi. "Peki, ağaçlar ne aradığımı da sana söylediler mi?" diye sordu merakla. Çocuk hafifçe başını salladı. "Bizim... Gibi... Olanları... Arıyorsun..." dedi. "İnsan... Olmayanları..."

Gerçekler görünenin ötesindedir. ... İnleyen Alev 26 Ağustos 2013 yılında kaleme alınmış olup, Facebook da Ezgi Deniz'in Kaleminden sayfasında yayınlanmıştır.

Yedi ölümcül günahlardan biriyim, İnsanların en çok kullandığı günahım Bilmezler ne kadar ölümcül olduğumu Bilmezler tatlı kelimelerin zehirle dolu olduğunu Sizleri zehirlemeye geldim. Ben günahların derinlerinde yatan zehirim. Ben yalanın ta kendisiyim.

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."