Nie ukryłam tej powieści tylko z sentymentu, ale chcę, by przyszli czytelnicy tego dzieła byli świadomi, że pisałam to, mając 16-17 lat, i nie jest to wybitne. Planuję napisać to od początku. Nie chcę tutaj żadnych sugestii poprawek, bo najzwyczajniej w świecie ten tekst będzie pisany na nowo. Dziękuję :D W 2045 roku spokój zwykłych szarych ludzi został zakłócony. Nieznana dotąd choroba przez lata rozprzestrzeniała się po świecie, nie dając żadnych objawów, a wystarczył jedynie kontakt wzrokowy. Gdy ludzie zaczęli dostrzegać dziwną zamianę koloru oczu, myśleli, że to tylko przemęczenie. Jednak zarażona dziewiętnastoletnia Lily i wielu innych musieli zmierzyć się z czymś gorszym od sekundowego zarażenia - z bólem przemiany w potwora. Pamiętaj! Jeśli historia Ci się spodobała, zostaw po sobie jakiś znak :D gwiazdki i komentarze są mile widziane. Ostrzeżenie ⚠ Opowiadanie zawiera przekleństwa i brutalne, odrażające sceny. Nie dla ludzi o słabych nerwach i doskonałej wyobraźni, mogącej sobie wszystko ładnie wyobrazić XDD Druga część już na profilu https://www.wattpad.com/story/234303795-%C5%9Bmier%C4%87-motyla-2

Kim jest twoje Przedłużenie? Dwie różne osobowości, które łączy to samo marzenie. Kilkuletni chłopcy od małego widujący się niemal codziennie. Co się stanie, gdy oboje zaczną dorastać, ukierunkowując swoją przyszłość? Czy staną się dla siebie wsparciem, czy będą przeszkodą w drodze do spełnienia swoich marzeń? Co ich połączy? * Rozdziały są krótkie, do przeczytania nawet w minutkę * Pojawiające się tutaj postaci oraz wydarzenia wzorowane są na pierwowzorze jakim jest manga/anime Boku no Hero Akademia * Użyte zdjęcia nie są moje * Okładkę zrobiłam sama, używając do niej zdjęcia znalezionego w grafice google

Ostatnia klasa liceum. Jedna dziewczyna, która zmienia wszystko. A przede wszystkim mnie.

ponieważ coś mnie bierze od środka jak patrzę na te wszystkie nieudane rysunki z kreskóweczek.

Izuku nigdy nie spełnił swojego marzenia. Brutalnie uświadomiony przez świat o swojej niemocy, został policjantem. Tam odkrył swój inny talent. Talent do zabijania. Talent, którego nie chciał. Talent, który go zniszczył. Nie tak to sobie wszystko wyobrażał. *postacie zapożyczone z anime My Hero Academia, grafika z okładki pobrana z Pinteresta*

Nina is the most popular girl in school. Everyone thinks she has a perfect life, but she doesn't. Her mother died at a very young age, and she lives with her abusive father. She's never really felt what it's like to love, or to be loved, but that all changes the day she meets Taylor.

(I'll be back soon) A Wattpad Featured Story. Featured on the Watty's 2018 Longlist. 6th in Adventure. | HER LIFE'S BIGGEST ADVENTURE BEGINS IN DEATH | Maddie Dominic is at the top of the food chain in the world of riches and glam; the crown on her head studded with the jewels of every heart she's ever broken. A girl whose sleek locks and rose tainted lips are her armor, her crude smirk a weapon, and her many achievements a source of her platinum status. She'll wedge you under her Louboutins if you so much as stand in her way. Absolutely ruthless, and filthy rich. Everything she could possibly want she's already got her hands on: including that gorgeous Spring line that hasn't actually come out yet. Albeit, after the bore of her routine, an absolute disaster and the utter loneliness becomes too much, she can't bear the formalities and six-inch heels. Left a pearl embedded pistol with a bouquet of crimson roses on her bedside table, she dares to press the trigger in the comfort of her designer room - towards her heart. So, could someone please explain to her why the hell she's still breathing? ______________________________________________________________________ Previous cover made by @Jun_Prelhe Current cover made by @rock_dreamer

Dwa lata po wybuchu epidemii. Około 80% populacji całego świata nie żyje czy raczej zostało zainfekowane, lecz mała grupa zdrowych ludzi wciąż próbuje walczyć o przetrwanie. Są niczym żywa kropla w morzu martwych zombie. Pomimo tego, wciąż się nie poddają, nie chcą się poddać....cóż, przynajmniej ona nie chce... †