Tüm Rize toplanmış, ablamın düğünü için ama ablam ve damat ortada yok. Onu aramak için yaylaya çıkmıştım, "Abula, neredesun?" diye bağırdım Rize'nin soğuk sisli dağlarına. Abla, senin yaylaya kaçan aklına... "Senu bulduğumda yakacağım çıranu!" Kendi kendime söylendim sinirle. Yayla evine kaçmıştı. Üzerimdeki elbise, beni deli ediyordu. Kırmızı zaten uzun bir elbiseydi. Boyum yüzünden ayağıma dolanıyordu. Ayağımda ki topukluyu bir hışımla çıkarıp, elime almıştım. Yayla evine doğru adımlarken, kapıda bir adam gördüm. Ablamın evleneceği adamdı. Kapıya sertçe vurdu, "Azize aç şu gapiyi!" ablam inattı açmazdı. Ablam beni yanıtı sanki bunu bekler gibi kapıyı açtı.

22.12.1982 Hain dediler. Babası, "Benim güzel ülkem. Mustafa Kemal Atatürk, bize emanet etti. Emanete ihanet olmaz. Bilin ki ben ülkeme ihanet etmedim!" Sesi gür, anlı ak. Son sözlerinde bile ülkesine, aşkla bağlı bir adamı idam ettiler. Üzerinde beyaz bir infaz gömleği, gömleğin üzerinde şuçu yazan bir yafta asılımıtşı. Bir adamın çocuğuna, ülkesine bağımlı olan bir adamın, kızına hain dediler. Yaşı henüz yedi olan bir kıza, hain dediler. Kimdi hain? Bu topraklarda, bu ülkede, işlenen cinayetlerin önü arkası kesilmezken Savcı, Hakim, Polis, Devlet adamları... Onları salıverirken, küçük bir kıza hain dediler. Kimdi hain? Bir masum muydu hain? Yoksa ufacık çocuğa hain diyenler miydi? Babasını infaz edenler miydi hain? Kimdi hain? Bir çocuğa, babasının idamını izlettiler. Bir kız çocuğu, hain olarak anıldı. Bir babaya, vatan haini dediler. Kuru bir ekmeği, bir düşman bile paylaşırdı. Bir çocuğa, kuru bir ekmeği bile reva görmediler. Annesini yaşatmadılar. Söyleyin kimdi hain? Hain, üzeride masumun kanını taşıyandı. Kan lekesi çıkmazdı, kokusu miğde buladırırdı. Füsun bu kokuyu, bir gece vakti buram buram almıştı.