❝Sprawiłeś, że kwiaty wyrosły w moich płucach I chociaż są piękne Nie mogę oddychać ❞ A jego kochać się nie dało, kiedy na ironię losu, sam zakochiwał się łatwo. ℹ️#3 miejsce w zimowej edycji konkursu Splątane Nici, w kategorii romans.

"Znasz uczucie, kiedy czujesz, że coś jest nie tak, jakby zabrakło jakiejś części Ciebie? I w kim ją widzisz? W kimś, kto miesza Cię z błotem i nie zależy mu na Tobie. Tak, ja też mam tego dość" Tsukishima Kei x OC

Zawsze byłam dość nieśmiała. Nie czułam potrzeby, żeby spotykać się z innymi ludźmi. Wystarczali mi rodzice, książki i moje ukochane skrzypce. Nie widziałam świata poza nimi. Stanowiły nieodłączną część mojej osoby, a bez nich byłabym nikim. Kiedy poszłam do liceum myślałam, że nic się nie zmieni i będzie tak jak dawniej. Jednak ostatni dzień wakacji zmienił wszystko. Patrząc na to teraz, nie wiem, czy na lepsze, czy gorsze. Kuroo Tetsurō x OC

Chinatsu to nieśmiała dziewczyna z okropną przeszłością. Porwana, bita i poniżana nie umie odnaleźć się wśród ludzi. Z tego powodu jej mama oddaje ją pod opiekę synowi swojej najlepszej przyjaciółki. Czy nowe otoczenie, jakim jest liceum Karasuno i nowi przyjaciele odmienią życie Chinatsu? Zobaczcie . ________________________ Wolno pisane, ale postaram się wyrabiać normę 1 rozdziału na kilka dni. Nie będę się ściśle trzymać wydarzeń z Haikyuu, będą odstępstwa. Mam nadzieję że się spodoba!

Macie czasem wrażenie że jesteście inni? Ja tak właśnie czuję się od czternastu lat .Byłam w lesie, sama. Całkiem sama. Siedziałam na polance i bawiłam się z wróbelkami. Zawsze kochałam towarzystwo zwierząt. Miałam tylko dwa latka kiedy mama zginęła z powodu choroby. Nawet dobrze nie wiem jakiej choroby, nikt mi nie powiedział. Nie miał kto mi tego powiedzieć. Ojca nigdy nie znałam. Nawet nie wiem jak ma na imię i czy jeszcze żyję. Od tamtej pory mieszkam u cioci i wujka ,brata mojej mamy. Dobrze mi u nich, jednak i tak brakuję mi kogoś kogo mogłabym nazwać mamą czy tatą, brakuję mi rodzinnej troski jaką nic nie może zastąpić. Teraz mam szesnaście lat i wszystko się komplikuje. Mieliście czasem wrażenie że nigdzie nie pasujecie? Że nic wam nie wychodzi? Że wszystko czego się dotkniecie się psuję, a wy nie możecie tego opanować? Że ogromne silne skrzydła mogły by cię nieść gdzie chcesz, ale nie potrafisz ich zaakceptować? Ja tak mam, i boje się samej siebie.