"Zahide, koruma diye sunulan hayatın aslında sessizce kurulmuş bir düzen olduğunu fark ettiğinde, gerçeğin hatırlanacak bir şey değil, parçalanacak bir inanç olduğunu anlar."

"Tefeciden para alıp kaçarsam ne olur?" "Seni bulur." ⛓️ Gerilim, korku ve şiddet içerir. Yetişkinlere yöneliktir. Her hakkı saklı tutulmaktadır. Benzerlik ya da çalıntı durumunda saklı tutulan tüm haklar kullanılacaktır.

Dünyayı yöneten bir aile. Aşkı saplantıya dönüşmüş bir adam. Ve ondan kaçmaya çalışan bir kadın. Winchester Hanedanı, kuralları kendisi koyan bir Aile... Servet, güç, siyaset ve korku her şey onların elinde. Hiçbir şey imkânsız değil. Özellikle Andrew Winchester bir şey istiyorsa... Aurora Spencer, özgürlüğüne düşkün, kendi ayakları üzerinde duran bir kadındı. Ta ki Andrew onu görene kadar... Andrew için bu bir aşk değil. Bu, bir sahip olma meselesi. Ve o hiçbir savaşı kaybetmeye alışık değil.

Aylarca takıntılı kaldığı kadına görünmeye karar verir. Kadın adamla yaşadığı olayı adamın verdiği ilaçtan ötürü olanları rüya sanarak normal hayatına devam eder. Ve hepsinin gerçekten yaşandığını öğrenince kaçmak ister ama bu hareketi işleri daha da karmaşık hale getirir. Aslan sidarov ~Eva ateş Her türlü olay vardır, lütfen bunu bilerek okuyun. ' Benden bu kadar ' diye yorum atmaktansa direk çıkın. Kimseye zorla okutmuyoruz. 📌Ergenlikte yazılmış bir kitaptır. Lütfen ciddiye almayın !!!

Rivayet odur ki; Anka yanacağı vakit göğün en yüksek yerine çıkar, kanatlarını son kez karanlığa açar ve kor ateş olmadan evvel en kıymetli tüyünü yeryüzüne düşürürmüş. O tüye Şehbal denirmiş; kimin avucuna düşerse ona baht getirirmiş. Ateşe yaklaş, çünkü Anka yanmadan Şehbal olmaz. Bir borç varmış, bir anlaşma yapılmış, bir yangın çıkmış. Bir yıkımın adını Muhrip koymuşlar, bir yangının adını Alaz. Kaderlerini kor ateşle birbirine bağlamışlar, o yangının adını aşk koymuşlar. Karanlık bir sokağa bir ağıt düşmüş, bir kadın ateş olmuş yürümüş. Bir adam ölüme koşarken sevda denen ateşe düşmüş. Bir kurşun saplanmış göğsüne, bir çift göz değmiş gözüne. Yiğitmiş, dünyaya diz çöktürmüş, yiğitmiş, kızıl saçlı bir kadının önünde diz çökmüş. "Efsaneye inanıyor musun?" Yüzünde gizemli bir tebessüm belirdi. "Efsanelere mi bilmiyorum ama bazı hikayelerin insanı seçtiğine inanıyorum." Gözleri gözlerimi buldu. "Efsanelere değil, sana inanıyorum." Bir kibrit çak, yansın karanlıklar. Ateşe yaklaş çünkü yanmadan yazılmaz masallar.

Adı gibiydi o... Fazlasıyla nazlı, oldukça cilveli ve şen şakrak bir kızdı. En azından dışarıya gösterdiği yüzü böyleydi. Oysa içinde ne fırtınalar kopuyordu! Bir yere ait hissedememesi ve aykırılığı da bu yüzdendi. Nazlı'yı ele avuca sığdırmak, bir kafesin içine tıkmak mümkün değildi. Ait olduğu yeri arayan özgür bir kuş gibiydi, kanadını kolunu kırsalar da uçardı bir şekilde. Üvey ailesi öldükten dört sene sonra, her şey iyiye gidiyor derken Saruhan aşireti ortaya çıkmıştı. Oğullarının yaptığı hatanın bedelini seneler önce terk ettikleri kızlarına ödetmek istiyorlardı. Lakin bilmedikleri şey Nazlı'nın onlara boyun eğmeyeceğiydi... Ve Mervan ağa kendisine tamamen zıt ve aykırı olan Nazlı'ya tutulmuş, ondan başka bir şey düşünemez olmuştu...

Başım hızla dönerken gözlerimin titrediğini hissedebiliyordum. Kolunu daha sıkı tuttuğumda bana döndü. Elini elimin üstüne koyup okşadı. "iyi görünmüyorsun." "iyi olacağım. B-Biraz oturabilir miyiz?" Etrafa bakındıktan sonra kolunu elimden çekti. Belimi sıkıca tutarak beni önüne aldı ve köşeye doğru ilerledi. Sandalyeye oturduğumda derin bir nefes aldım. Elimi sıkıca tutan eline baktım. Alnıma düşen perçemimi geriye iterek elinin tersini yüzüme sürttü. "Ateşin var gibi." Kafamı olumsuz anlamda sallarken eğildi. "Gitmek ister misin?" Kafamı kaldırıp konuşma yapan Veliaht Prens Flaud'a baktım. "Daha Veliaht Prensi selamlamadın." "Kötü olursan ne yapacağız?" Yutkunarak kendimi toparlamaya çalıştım. Derin bir nefes aldıktan sonra elini sıkıca tutarak ayağa kalktım. "Sorun olmayacak." Ona sorun yaratmayı bırakmalıyım. Benim bakıcım olmak zorunda değil.

Seha Bey bir ayağını öne atıp ona dengesini vererek şöyle bir durdu. Leyla'yı kısacık üstün körü süzdü. Rahatsız eden bir bakış değildi ama olmasa da olurdu yani. Leyla neler oluyor diye düşünüyordu. "Küçüksün." dedi adam, burnunu çekti. "Gözüm de tutmadı pek seni. Biraz büyü. Bakalım hale yola gelecek misin..." Leyla'nın gülümsemesi soldukça soluyordu. Gözü tutmamıştı madem gelin odasına ne diye sokmuştu bu herif onu? Hale yola gelmek ne demekti? Ah bir eski Leyla olabilseydi ona hali de yolu da gösterirdi ama kaç gündür yaşadıkları onu bitap düşürdüğünden karşılık vermek için laf gelmiyordu aklına. "Eğer aynı yastığa baş koyasım gelirse, haberin olur. Sana söylerim." dedi adam. Leyla'nın gülüşü tamamen düştü bu sefer. Ne ince düşünceli adam! Ya habersiz gelse ne olurdu?! "Ama ben bunu yapmazsam eğer, sen aşkımdan ölsen bile bana gelmeyeceksin." ••• -Yaş farkı içerir- ~hikâyemiz 1989 yılında başlamaktadır~

Evliliğe nazaran boşanma oranının yüzde doksan arttığı bir dönemde yaşamak Hafsa'nın kara belasıydı. Evliliğini yürütmeyi bile başaramayan kara dul denecek kadar şansız bir kadındı. Yüzde doksanlık orana dahil olan bir diğer kişi bahtsız Cengiz olmuştu. Yüzüğünü parmağından çıkarırken nafaka derdini boynuna kolye edindiği için oldukça gergindi. İki talihsiz gencin parmağına yeniden yüzük takılmak istendiğinde yaralı iki gencin kararı ne olacaktı? Dul olmanın dert olduğu bir ülkede gençlerin başı elbet bağlanacaktı. Ailelerin bilmediği şey ise; evlatlarının sanıldığı gibi masum olmadığıydı. "Bir kadının kendini arayışı." HİKAYE YETİŞKİN UNSURLAR İÇERMEKTEDİR. 🔞