''Hocam ben sizinle konuşmak istiyorum. Hani sabah karşılaştık ya onunla ilgili.'' Yüzü alaylı bir ifade alırken dudağının kenarı yukarı kıvrılmış, bir elini cebine sokmuştu. Havalı bir adamdı. ''Evet, seni dinliyorum. Özür dileyeceksin sanırım.'' Onun bu alaylı ifadesi gülümsememi silmiş, sinirimi olduğu yerden çıkarmıştı. Kibir abidesi budala herif! İnsanlara üstten bakıyordu. Öğretmenim olması umrumda değildi o saniyeden sonra. Kaşlarımı kaldırıp ağırlığımı tek ayağıma vererek kollarımı bağladım. ''Hayır. Ben siz özür dilersiniz diye düşünmüştüm.'' Yüzündeki yamuk gülümseme tüm suratına yayıldı. Bir de eğleniyordu benimle! ''Özrünü almak için ayağıma mı geldin?'' Ellerim iki yanıma düşerken adamdaki rahatlık daha da sinirime dokunmuştu. Resmen laf sokmuştu. İfademi toparladım. İfadesiz gözükmeye çalışarak konuştum. ''Sonuçta bütün sene yüz yüze bakacağız. Aramızda yanlış kalmış,utanılacak bir durum olsun istemedim.'' Duruşunu bozmadan kaşlarını kaldırdı. Bu adamın ne kadar çekici olduğundan haberi var mıydı? ''O zaman senin adına üzgünüm, küçük hanım.'' Gözlerim kısıldı. Dediği beynimde bir yer bulamadı anlamamıştım. ''Niye?''Eğilerek yüzünü yüzüme yaklaştırdı. ''Çünkü sene sonuna kadar utanacaksın.'' ******* Derin'in yeni başladığı dershanedeki öğretmeniyle arasında kızışan olaylar onu hiç beklemediği bir yere götürür. Baskıcı babası, dedikodu kazanından beter olan oturduğu site ve yaklaşan sınav stresi hiçbiri umrunda değildi artık. Volkan, beş senelik ilişkisi yeni sonlanmış olan idealist bir matematik öğretmenidir. Ama ideallerini yıkacak olanın karşısına çıkmasıyla daha önce hissetmedikleri iliklerine kadar işler. Hem de kısacık bir zamanda.

"Kendin olmaya başladığın an, yaşamaya başladığın andır." Başlama tarihi: 25 Ağustos 2016 Bitiş tarihi: 3 Kasım 2019

Ben Kumsal Giray hayat hikayemle başlayayım isterseniz. Ben 10 yaşındayken ailesinin özel uçağı düşen ve ailesini kaybeden biriyim . Nasıl bir şans demi ! Devamı için hemen okumaya başlamalısın .

damla yeni bir koleje gider ve karşısına bazı sorunlar çıkar

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Hiç bir şeyden haberi yoktu aşkın ne zaman gelip kapısını çalacağını bilmiyordu bazen çalmasını her şeyden çok istiyor bazen ölüm kadar istemiyordu ama kader onu başka bir dünya ile karşılaştırdı artık o her şeyi olmuştu...

3 kız, saf ve masum. Güneş: 20 yaşında. Üniversiteye gidiyor. Annesi ve babasıyla yaşıyor. Sidal: 22 yaşında. Tıp öğrencisi. Hayata pozitif bakan saf ve masum biri. Ailesini trafik kazasında kaybetmiş, hayatın acı gerçekleriyle küçük yaşta karşılaşmış bir kız. Eslem: 23 yaşında. İşinde oldukça başarılı bir mimar. Zeki, inatçı. Ailesinden ayrı yaşıyor. 3 erkek arkadaş, sert ve acımasız. Araf: 24 yaşında acımasız bir mafya. Ailesini bir trafik kazasında kaybetti. Ailesinden ona sadece küçük kardeşi Aras kaldı. Acımasız, sert ve duygusuz. Rüzgar: 24 yaşında. Dışarıdan bakınca sert ve acımasız. Aslında iyi yürekli, naif bir mafya. Ailesiyle arası bozuk biri. Esat: 23 yaşında. Hayatı takmayan, yeri geldiğinde çapkın yeri geldiğinde acımasız bir mafya. Murat Bey'in tek varisi. ZAMANI DURDURAN MAFYALARIN AŞKINI OKUMAYA HAZIR MISINIZ?

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

Arkadaşlar daha yeni yazmaya başladım ilerleyen zamanlarda çok iyi bir hikâye olacağını düşünüyorum.. :)

Hayal dünyamın kapılarını açan sen kalbin kadar şu temiz sayfalarımı sana emanet ediyorum . ilk öncelikle Hoş geldin hayallerime , sırlarıma ve Hafızama... Hayalimin üstünden geçmeden önce araladığın kapıyı kapatmanı istiyorum , Çünkü akıl almaz bir hayal gücüm var en hasas seste bile dikkatin dağılabilir. şimdi Araladığın kapıyı kapatıysan, hikayemin İlk bölümünü okurken ne hissedeceğini öğrenmek çook isterim. seni fazla tutmak istemem . sana iyi okumalar duygularını gerçekliliklerinle, düşüncelerinle bana konuşman dileğiyle. Keyifli günler❤🌺 Bazen sokaklar Bile bizi boğa bilir, Bize koskoca şehirlerin sokakları bile dar gelebilir .Yaşadığımız ev yaşadığımız ortam bile bizi boğa bilir .İnsan en yakınından bile yenilebilir mutluluğa , sevince ve umuda yaşadığınız tüm duygularla . Bazen bileklerinize sizi tutsak Tutsun diye takılan kelepçeler bile sizi sesize ala bilir , sadece yaşarken boğulursunuz. Ruhunuz onu ararken Bile o başka Ruhları arayabilir Yaşadığınızı zannedersiniz ama çaresizce alınan nefesle yaşanılmaz Ne çaresizce aldığımız nefes nede çaresizce ayakta duran bedeninle yaşayabilirsin...🖤 Umut, Hayal, Korku, Tustak ve Masum🕊