"Coś się jadzi w sercu Śródziemia. Coś, co umknęło przed twoim wzrokiem, Gandalfie Biały. Ale wielkie Oko to dostrzegło." Narada w Rivendell trwa. Zapada decyzja o zniszczeniu Pierścienia. Niespodziewanie na spotkaniu zjawia się Livien. Elfka oferuje swoją pomoc, jednak Gandalf stanowczo odradza Elrondowi wyrażenia na to zgody. W końcu ostatnim razem wszystkich oszukała i omal nie doprowadziła do wybuchu wojny między rasami. Mimo wszystko, Livien wyrusza razem z Drużyną. Czy zaufanie wobec niej okaże się krokiem ku klęsce? Bowiem cena za zniszczenie Pierścienia może być zbyt wielka, a historia Czarnej Czarodziejki zbyt niebezpieczna, by ujrzała światło dzienne... Druga część przygód Livien.

Kiedy Fili przyszły król Ereboru poznaje piękna Alane córke czarodzieja o imieniu... No właśnie jęśli chcesz się dowiedzieć to przeczytaj.

Pewna dziewczyna o królewskim pochodzeniu mieszka w Rivendell. Jako mała dziewczynka straciła rodziców, nienarodzone rodzeństwo i wszystkich tych, którzy mieli tą samą krew co ona. Mijają lata. Każdej wiosny staje się coraz bardziej, dojrzała, nabiera umiejętności, aż wreszcie przychodzi taki czas, gdy za namową Gandalfa Szarego ma przeprowadzić krasnoludy przez Góry Mgliste. Jednak wydarzenia sprawiają, że zamiast ich przeprowadzić staje się członkiem kompanii...

Aragorn Bard Fili Kili Legolas Thorin Thranduil Chyba tyle? Zspraszam

Shire, Hobbiton. Trzecia Era. Wiatr buszuje w soczyście zielonych trawach, Baranduina swymi zimnymi wodami niesie ukojenie w upalne dni, a drzewa wręcz uginają się od nadmiaru owoców. Na każdym kroku można dojrzeć okrągłe, roześmiane buzie hobbitów, które spacerując po kolorowych polach, wydają się być całkowicie nieświadome wszystkich niebezpieczeństw czyhających na nie poza granicami Shire'u. Czy jednak aby na pewno tak bardzo nieświadome? Poznajcie ją - Brendę Baggins; poszukiwaczkę przygód oraz marzycielkę uwiezioną w ciele uporządkowanej siostry Bilba. Rodzeństwo różni się od siebie niemal w każdym calu: ona jest żywa i chętna do zabaw, on raczej oschły, leniwy i pedantyczny. Jednakże podróż u boku samego Króla pod Górą oraz jego siostrzeńców może znacznie zbliżyć Bagginsów do siebie i pokazać, że tak naprawdę mają znacznie więcej wspólnego, niż oni sami są w stanie przypuszczać. Zresztą, nie tylko im wyprawa do Ereboru zdoła otworzyć oczy. ▶Łzy spływały po jej piegowatych policzkach, a karmelowe, dotąd śmiejące się radośnie oczy były teraz całe opuchnięte od płaczu. Patrzyła na pomału zachodzące i chowające się za góry, po których jeszcze tak nie dawno wędrowała ze swymi przyjaciółmi, słońce. Teraz nie miała już praktycznie nikogo oprócz swego brata; [...] który mimo wszystkich odkrytych przez siebie wielkich zalet nigdy nie zastąpi dziewczynie jego - Filego, którego przeznaczeniem było zostać władcą. Kiedy tak o tym myślała, w jej głowie bez przerwy pojawiały się tamte pamiętne dla dziewczyny słowa Thorina do swego siostrzeńca i odbijały się echem w jej umyśle niczym ogromnej próżni: "Któregoś dnia będziesz królem. Wtedy zrozumiesz." Tymczasem słońce schowało się już całkiem za góry, a na rumianą twarz Brendy padł cień dobiegającego końca dnia. Hobbitka przymknęła oczy, [...]. Westchnęła. Umarł król, niech żyje król.

Siostrzenica Bilba, Nikki jest bardzo żywiołową osóbką. Wszyscy mają ją za najzwyklejszą Hobbitkę, jednak dziewczyna skrywa tajemnicę której strzeże... no właśnie. Tego dowiedzieć musi się ona sama. ------ Informacje zawarte w tekście nie będą pokrywać się z filmem bądź książką całkowicie!

Niezbyt wysoka postać dotarła nad usiane kamieniami bagienne jezioro. Była to kobieta z wymalowaną na twarzy determinacją. Ruszyła przed siebie, trzymając rękojeść miecza skupiła się na dosyć oddalonym punkcie. Zaczęła iść szybciej a wielki biały wilk podążał za nią. Już zaczęła szykować srebrną klingę. Starannie splecione blond włosy rozwiewał wiatr. Była już wystarczająco blisko celu, tuż za plecami orka który nawet jej nie spostrzegł. Zamaszystym ruchem srebrnago miecza utrąciła mu łeb. To samo zrobiła z wargiem. Srebro skąpane w posoce lśniło w świetle słońca. Schowała broń i wyciągnęła mapkę na której niewielkim węgielkiem zaznaczyła krzyżyk. Jej twarz wypełnił grymas. - Czy te pokurcze bawią się w ''zwiady''? - mruknęła do siebie. Miała bardzo melodyjny głos lecz teraz skrywało się w nim niezadowolenie i pogarda. - To już piętnasty. - dodała i kopnęła łeb. Westchnęła z zażenowaniem i ruszyła dalej, mrucząc coś pod nosem, że jak tak dalej pójdzie to miecz zardzewieje od krwi. Oto fanfik z Hobbita. Trwać będzie prawdopodobnie podczas wszystkich trzech części, chyba że wcześniej uśmiercę główną bohaterkę. (Kto by o to dbał? Chyba nie ja.) Btw, ta opowiastka pojawiła się na Samych Quizach jakoś w 2017 roku. Jak powszechnie wiadomo, 2 lata różnicy w pisaniu robią swoje. Więc tutaj czasami trochę pozmieniam słowa, ale wyjdzie na to samo. Proszę bardzo, można czytać. Mogą wystąpić przekleństwa i przemoc Warring - główna bohaterka średnio lubi elfy :) więc będzie zabawnie. Do miłego ;*

Na łuskach Smauga zamigotała wijąca się niczym żyła błyskawica, a jego ciało zalśniło fioletowym blaskiem. Bard, który gotów był wypuścić ostatnią strzałę, zamarł i wciąż ze strachem w oczach obserwował spadającego gada. Potwór wpadł do jeziora, a na niebie jeszcze przez kilka minut ludzie mogli dostrzec pioruny, wywołane przez jedną dziewczynę.

Thorin blokował resztkami sił miecz Azoga, który znajdował się ledwie kilka centymetrów od jego klatki piersiowej. Krasnolud słabł, i tracił nadzieję, ale gdy miał się poddać, za plecami Bladego Orka ujrzał bardzo jasny blask. Azog padł martwy obok słabego Thorina, a wzrok krasnoluda spoczął na tajemniczej dziewczynie o srebrzystobłękitnych włosach, trzymającej w ręku miecz ubrudzony krwią orka. **************** WOLNO PISANE!

Pod Thorinem załamuje się lód i krasnolud wpada wraz z Azogiem do zimnej wody. I to jest koniec, tak? Tak umiera Król pod Górą? Tak ma wyglądać jego śmierć? O nie, nie, nie. Oczywiście, że nie! Bo przenosi się do innego świata. Jest tam samotny, nie może sobie w nim poradzić. Ale odnajduje miłość swego życia. Jednak Azog nie daje mu spokoju. Tropi go, nęka i nie pozwalając krasnoludowi o sobie zapomnieć tak łatwo. Czy Thorin zdecyduje się zostać z ukochaną w jej świecie, porzucając swe dotychczasowe życie króla, czy może ją opuści, zostawiając samą? A może istnieje sposób, aby razem powrócili do jego świata? Aha, wspominałam już, że Thorin jest... czarnym wilkiem?