bilinmeyen numara: aman tanrım bilinmeyen numara: sen çok güzelsin [kısa hikaye içinde #1, 27.03.2016]

"Beni nasıl öldürürdün?" diye sordum, az önce dediği şey yüzünden nefesim hâlâ kesikti. Parmakları belimi kavrayıp beni iyice bedenine doğru çekerken tereddütsüzce cevapladı. "Yavaşça, her bir parçanı değerlendirerek. Sen bir sanat eserisin, Abigail. Ben ise seni sanatın ta kendisi yapardım." ♀+ ♀ -hannibal isimli televizyon dizisinden ilham alınmıştır, çoğunlukla. -tetikleyici uyarısı: kan, cinayet, bıçaklar, silahlar, şırıngalar, mental hastalıklar.

"Gözlerine baktığımda, seni sonsuza kadar izleyebileceğimi biliyorum. Bana dokunduğunda, hiçbir erkekte hissedemeyeceğim duyguları hissediyorum. Sen bana o kadar farklı bir şey yapıyorsun ki, sana git gide daha fazla aşık oluyorum. Ve bundan kaçamayacağımı deli gibi biliyorum ama yine de seni istemekten kendimi alamıyorum." || Bu sadece hevesti, öyle olmak zorundaydı. Yoksa onu sevmek, ne kadar doğru olabilirdi ki?

Hafızasını kaybetmiş bir kız gibi davranabilirdi, böylece kötü geçmişini tamamen yok etmiş olurdu. Yeni şeylere ve yeni kurgulara, beceriksizce söylediği yalanlara gerek duymazdı. İnsanların ona olduğundan daha çok acıyacağını düşündü ama umurunda değildi. En azından üzüleceklerdi ve ona hastalıklı bir manyak gibi bakmayacaklardı. Zaten hayatı boyunca eğer hafızasını kaybetseydi insanların ona ilk ne söyleyeceğini ya da nasıl davranacağını merak etmişti.

Aşk, denklerin değil dengede tutanların işidir.

"Sen..." Sesim adeta hırlıyor, ateş saçıyordu. "...ne hakla..." Yürümeyi sürdürdüm. Bu onun ürkerek geri gitmesine sebep oluyordu. Gidecek yeri kalmadığında onu duvarla arama almıştım. Geri gitmek için çabalıyordu ancak bu yalnızca sırtının soğuk duvara daha çok baskı yapmasını sağlıyordu. Vücudumu ona yasladım ve yüzlerimiz arasındaki mesafeyi milimetrelere indirdim. Korkuyordu. Göz bebekleri korkuyla titriyordu. Bakışlarını dudaklarıma yönelttiğinde, dudaklarını yaladı. Bu bile sinirimi geçirmiyordu. İçimde büyük bir burukluk vardı. Tanrım, fazla seksiydi. Dudaklarıma bakışı bile beni tahrik ediyordu. Ancak şu an yapmakta olduğum işi tamamlayacaktım. "...benden hesap soruyorsun." diye kükrediğimde gözlerini korkuyla kapattı. Beni ilk kez böyle görüyor olmalıydı. Zaten ilk kez, bir şeyde, ben baskın taraf olmuştum. Baskın... Altın kelime. Sesimi olabildiğince kısarak devam ettim. "Dün gece..." Yüzü korkuyla gerilmişti. Ne yapacağımı kestirmeye çalışıyordu. Yüzümü onunkine iyice yaklaştırdığımda gözlerini kapattı. Önce alınlarımızı birbirine yasladım, sonra burunlarımızı. Son olarak da altın hamlemi yaptım ve alt dudağını iki dudağımın arasına daldım. Yavaşça emdiğimde istekle inledi. Ancak dudaklarımı hemen çektim. "...bu dudaklar bir başkasını öptü." diyerek geri çekildiğimde gözleri hala kapalıydı. Ellerimi kalçalarına götürüp onu daha çok kendime yasladım. "Bu kalçaları bir başkası elledi." Ellerimi kalçalarından çekip yüzüne düşen saçlarına götürdüm ve tek hamleyle geriye itip kulağının arkasına tıktım. "Şimdi tutmuş benden hesap soruyorsun." dediğimde gözleri pişmanlıkla aralandı. Bir şey söylemek için dudaklarını araladığında, dudaklarımı dudaklarına yasladım ve...

"Hiç değilse küçük bir hatıra olmayı istiyorum. Beni unutman,hiç fark etmemen öldümüm olur."

Umut etmek güzeldir. İçinizdeki o küçük umut tanesini korumanız dileğiyle...