Bu diyarda sizlere yaren olmaya geldim. Denemeler, kendimi yansıttığım asıl yazılar. Bir türlü açılamadım insanlara. Etkileşim engeline takılı kaldım. Şimdi buradayım, bir hikayem var. Sizleri ne denli cezbeder bilinmez. Buna mukabil tüm zorluklara rağmen hikayemi kaleme alıp, sizlerin yüreklerine sunacağım. Kalbimden geçenleri olabildiğince gücüm ile kağıda dökeceğim. Elbet kalbimden geçenlerin tümünü kaleme yansıtmak zor olacak. O yüzden; kalbimden geçenlerin kağıda dökülen yanlarının size yansıyanı diyerek, biiznillah başlıyoruz bu yolculuğa.

Her insan bir yalancıdır. Her insan bir yabancı... Bize öğretileni yapar, bir yalanı yaşarız hayat boyu. Vakti geldiğinde ise yalan hayatlarımıza yabancılaşırız. İsteyerek ya da zorunda kalarak... Biz zorunda bırakıldık ve her şey o gün başladı. Hayatlarımıza yalan o gün bulaştı. Ya da biz öyle sanıyorduk. Biz kim miyiz? Bizler yabancıyız. Belki biraz da yalancı...

2014 yılında yazmaya başladığım ve içerisinde gereksiz fikirlerimi barındırdığım bir karalama defteri. P.E.K ailesine hoş geldiniz.

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

Alya, arabadan inip beceriksiz adımlarla taş zeminde dengesini bularak yüzünü güneşe döndüğünde, çalışma odasının penceresi önünde durmuş misafirlerinin gelişini izleyen genç adamın ifadesi daha da karardı. Genç kız, bir eliyle uçuk mavi elbisesinin diz boyu etekliğini umursamazca düzeltir ve masum gülümsemesiyle kendisini karşılamaya gelenleri selamlarken Aron'un sıktığı yumrukların eklem yerleri bembeyaz kesildi. Şimdiye kadar her tip kadını gördüğünü sanıyordu. Bir bakışlarından ya da ufak bir hareketlerinden ne istediklerini anlayabileceğine, ruhlarının derinliklerini görebileceğine inanmıştı hep. Şimdiyse meraklı bakışlarla etrafı süzerek annesinin bir adım gerisinden yürüyen bu masumiyet maskesi takmış genç kızı gördüğünde kendine bu derece güvenmekle ne büyük bir aptallık ettiğini anlıyordu. Not: Hikaye, *Mühür Kıran - Gael Yazıtları I (Eski adıyla Cevher)* adlı çalışmamın kahramanı Neira'nın anne ve babasının tanışmasıyla ilgilidir. Karaktere derinlik vermek ve Cevher'in geçtiği fantastik bir dünya olan Gael'e giriş yapmak amacıyla kurgulanmıştır. Cevher'in yazımı sırasında olan değişiklikler bu hikaye de henüz düzeltilmemiştir. Farklılıklarla karşılaşabilirsiniz. Keyifli Okumalar. Not2: Kapakta kullanılan resim Wlop'a aittir.

Tam hayattan vazgeçerken, Beni aşka inandır. mizah#1 (09.06.2019) texting#1 (18.06.2019) lise#1 (22.07.2019) anonim#1 (26.07.2019) macera#1 (02.12.2019) genelkurgu#1 (31.12.2019) gençkızedebiyatı#1(20.01.2020) kısahikâye#1(05.03.2020) gençkurgu#1(07.03.2020) romantik#1(16.05.2020) romantizm#1(28.05.2020) komik#1(30.05.2020) dostluk#1(25.06.2020) komedi#1 (05.12.2020) Başlama Tarihi: 16 Mayıs 2019💫 Bitirme Tarihi: 8 Eylül 2019💫 Kapak| missisbhikayeleri