- Czy będzie to z mojej strony wielkim faux pas, jeśli spytam, co ty właściwie robisz? - Odparłem, opierając się łokciami o metalową barierkę Mostu Brooklińskiego. - Jeśli już musisz wiedzieć, to usiłuję popełnić samobójstwo - Odparła pewnym siebie głosem, patrząc w dół. Spokojnie ją obserwowałem. Jej krótkie, blond włosy powiewały na wietrze. Niebezpiecznie przechylała się w stronę przepaści, ale nic mnie to nie obchodziło. Dzisiejsza noc była jedną z najgorszych w moim życiu. Nie byłem w nastroju na zabawę w supermana. - Masz jakiś konkretny powód? - Rzuciłem od niechcenia odpalając papierosa. - Straciłam sens życia. - A co nim było? - Wyciągnąłem w jej stronę paczkę z moimi ulubionymi fajkami. Wyjęła jedną z nich i odpaliła. Od razu zakrztusiła się jej dymem, wywołując na moich ustach cień uśmiechu. - Mój narzeczony zdradził mnie z moją własną matką. Straciłam pracę, nie mam gdzie mieszkać i ogólnie uważam, że życie to jedno wielkie gówno. Patrząc na nią pomyślałem o dziewczynie, która mnie dzisiaj rzuciła. Pomyślałem także o pierścionku zaręczynowym nadal spoczywającym w kieszeni moich spodni. O pracy, której nienawidziłem i wszystkich powodach dla, których od tak dawna zmagałem się z depresją. - Przesuń się - Powiedziałem do niej, wyrzucając resztkę papierosa do rzeki. - Kochanie, skaczę z tobą. OST do opowiadania na Spotify: https://open.spotify.com/playlist/77iOISRhzyMjHUybKfBWUy?si=To6mXNHkQPmeIVlVKCfPaA

Kilka kwiatów z zimnych łez zamarzniętych na policzkach. Kwiaty mrozu, które stopniały jak nasze uczucia. *Uwaga: opko zawiera wiele (i prawdopodobnie samo nim jest) błędów [w trakcie korekty]

FanFiction o popularnym Twitterowiczu @batofthedungeon i jego nieznajomy, którego zawsze mija na cmentarzu. inaczej: gdzie Adam poznaje miłość swojego życia przy zniczu, który będzie ich świeczką wieczności. pisane przez: @babyluvhoran weźcie to proszę na dystans, ortografię i fabułę, to dla zabawy :p

Sebastian to 17-letni chłopak, który żyje w ciągłym strachu przed ojcem, jedyną osobą w rodzinie, którą ma. Mieszka na osiedlu, które należy do najbiedniejszych w mieście. Żeby nie myśleć o wszystkim co złe, spędza czas na grze w koszykówkę. Jednak po rewanżowym meczu z drużyną z bogatego osiedla w jego życiu pojawia się szansa na zmianę wszystkiego o 180 stopni. Nie jest to jednak łatwe i niesie za sobą wiele wyrzeczeń i trudności, a także wymaga poznania samego siebie. *** "Gdybym kiedyś usłyszał, że moje życie zmieni się diametralnie, że nie będę cały czas chodził z etykietą „chłopaka z patologii", że wyjdę na ludzi i będę robił to, co lubię, nie będąc pod wpływem innych, ciesząc się życiem, spędzając czas z najlepszymi przyjaciółmi, studiując, pracując i po prostu będąc szczęśliwy, wyśmiałbym osobę, która mi to mówi. Ale tak się stało, że to właśnie ja jestem tą osobą. Osobą, która mówi, że jestem szczęśliwy. Osobą, która ma rację."

Cierpi. Cierpi, bo zabrano jej kawałek duszy, bo zabrali jej jedną z najważniejszych osób w jej życiu. A jednak podejmuje zadanie. Pisze. "Książka czasami jest bardziej prawdziwa, niż najlepszy przyjaciel." [One shot] 23.11.2017

Co byś zrobił, gdybyś po przeprowadzce do nowego domu zorientował się, że jest on nawiedzony? Wezwał egzorcystę? Dogadał się z duchami? Sprzedał dom i uciekł jak najdalej? Cóż, Natanael nie zrobił żadnej z tych rzeczy. Po prostu założył się z duchem o to, kto szybciej się z tego domu wyniesie. A trzeba wiedzieć, że Narcyz bynajmniej przegrać nie zamierza...

Mówią, że tylko wariaci są coś warci i rozumieją to, iż "wszyscy" są to coś warci. Bzdura. Ta banda była całkowicie obłąkana, a żaden nie był wart więcej, niż funt kłaków. Czyli: V i s e r y s jest zwykłym licealistą, żyjącym w cieniu super-siostry, D o m e r i c jednak przeżył tą chorobę, na którą zapadł, T h e o n ma się w sumie nieźle. E d g a r to nastoletni fan hiszpańskich telenowel i surrealizmu, M i m i r jest chodzącym memem, a A r y s a wciąż się dobrze bawi.

❝Wieczorami chłopcy wychodzą na ulicę❞ Obaj malowaliśmy chodnik kradzioną kredą przy dźwiękach rocka, łamanych nadziei (kreda też się czasami łamała) i łez świata, które na koniec wszystko zmywały. Byliśmy cool, bo siedzieliśmy na krawężniku. ••• okładka autorstwa cudownej @_Neoli_ ¬ praca zajęła pierwsze miejsce w kategorii Opowiadanie w konkursie literackim "Rozgrywki Poetów 2020" organizowanym przez @Stowarzyszenie_UP |_koklusz; lipiec 2020|