Karanlık yüzüm, gözlerim ayın ışığına alışmış, yoğun bir şeyler var, biraz soğuk, titriyor ellerim, bir yandan da sımsıkı yumruklarim, öfkem, nefretim, hayal kırıklıklarım, acım, hüzünlerim, boğazıma lokma lokma dizilenler... Hangisi için sıkıyordum bu yumrukları? Yoksa hepsi için mi? Bu duygularım yalnız kendime miydi? Yoksa bunca ağırlığı omuzlarima yükleyenlere mi? Biraz - aslında birazdan da çok - yorgundum. Bu kimdi kendini gösteren? Gecenin karanlığında ay gibi parlayan, acı duygularim mi? Aden - Gecenin yüzü ☽ Yıldızlara sığınan küçük bir tebessümüm olsun⭒