"Ağam, Ayliz hanım ülkeye giriş yapmış." diyen koruma ile çılgına döndü Karan. "Ne demek ülkeye girdi lan. Ne demek?" diye kükrercesine bağırdığında karşısındaki koruma ne kadar korksa da konuştu. "Yalnız değilmiş ağam. Küçük bir kız varmış yanında."

Gonca Altıntaş İstanbul'da doktorluk yapmaktadır. Bir gün ansızın memleketi Diyarbakır'dan gelen telefonla, hemen Diyarbakır'a gider. Onu bekleyen olaylar çıkmaz bir hikâye yelken açar.

"Ben de Riva Aşiretinin Hanımağası Gece Riva isem seninle evlenmem, konağınada kuma gelmem!" dedim öfkeyle bağırarak, artık hiçbir şey dayanılacak gibi değildi. Üzerime daha da eğilip beni cam ile arasında kıstırırken aynı öfkeyle bana dişlerini sıkarak karşılık verdi, "Bende Asparşah aşiretinin Ağası Boran Ağa isem seni konağıma gelin getirir, altıma alıp inlete inlete bağırtırken bunları sana hatırlatırım!" sözleri ile dumura uğrarken midem ağzıma geldi, hiçbir kuvvet beni durduramazdı onunla evleneceğime kendimi öldürürdüm daha iyiydi. Öfke ateşi ile harlanıp kaynayan kanım ile başımı dikleştirdim, "Konağını başına yıkacağım, zerre kadar huzur bırakmayacağım sana! Benimle evlendiğin güne lanet ettireceğim seni, duydun mu Boran Ağa!" Kehribar rengi gözleri dudaklarımdan çıkan her kelimeyle daha da kararırken sertçe yutkundu, bakışları dudaklarıma kaydığında hızla kaçırdı ve yavaşça burnunu boynuma eğdi, ondan kaçabilmek için cam ile birleşmiştim ama ondan kaçmaya çalışmak nafile çabaydı. "Ben senin kokunda şimdiye kadar tatmadığım huzuru tatmışken, sen bana nasıl seninle evleneceğim güne lanet ettirebilirsin ki, Gece'm." dedikleri beynimde uğuldatma yaşatırken yine ve tekrar adımı baskın bir fısıldamayla kulağıma boğuk bir sesle söylemesi kalbimi zorladı nefesimi zaten zor alırken kesti. Ama Asiliğim ve öfkem yine tüm duygularımı bastırdı. "Sen Asparşah, sen gözlerimin içine her baktığında yanacaksın, benim gözlerimde kendi ölümünü her defasında izleyeceksin ve her dakika pişmanlıklarla kavrulup yok olacaksın. Çünkü karşında Bir Riva var Gece Riva ve ben seni yok etmekten zevk alacağım. Seçim senin beni kuman olarak mı alacaksın, yoksa benimle birlik olup töreye karşımı geleceksin." Şimdi karar Boran Ağa'nındı. 27/03/2022 RİVA ve ASPARŞAH SOYADLI TEK KİTAP. ÇALINAMAZ! VE KOPYALANAMAZ!

Elimde nikah cüzdanımız vardı. Diğer elim ise onun ellerinin arasında, dudaklarına yaslanmıştı. Dudakları yaramın tam üzerindeyken, gözlerim çoktan derin kuyularından aşağı yuvarlanmaya başlamıştı. Gözlerinin ilk defa böylesine parladığına şahit oluyordum. Şahit olduğum ışıltı beni içine hapsetti. Kalbimden onun kalbine attığım dikiş; bu kez onun kalbinden benimkine atıldı. Artık çift dikişti. Ne o ne de ben bunu değiştiremezdik. Kimse değiştiremezdi. ❝Kalbe atılan çift dikişi kimse söküp atamazdı.❞ • Bu hikayede bahsi geçen kişiler, olaylar ve yaşananlar tamamen hayal ürünüdür. Gerçeği yansıtmamaktadır.

" Bir kelebeğin ömrü, hiç bu kadar kısa olmamıştı" İslim Ağaoğlu " Bir bedelin ömürü de hiç bu kadar güzel olmamıştı." İbrahim Ağaoğlu

Abisinin düşman aşiretten kız kaçırması üzerine Mardin'in sert,acımasız,duygusuz,merhametsiz ve en büyük ağası olan Mert Yazıcıoğlu'na berdel ile verilen mina. Minaya yıllardır aşık olan ve onu İstanbul'a götüren Mert BAZİ BÖLÜMLERİ OKUDUĞUM KİTAPLARDAN ALACAGİM +18 SAHNELER OLACAK ONA GORE OKUYUN LUTFEN YAKİSTİRDİGİM İCİN YAZİYORUM. GERCEK HAYATTAKİ YAS ARALİGİNİ BİLİYORUM ANCAK BU BENİM KİTABİM BEN İKİSİNİ YAKIŞTIRIYORUM LÜTFEN ONA GORE OKUYUNUZ KİTABİMA SANS VEREN HERKESE TEŞEKKÜR EDERİM YAZİM HATALARI İÇİN OKUYUCULARIMA ÖZÜR DİLERİM(ELİMDEN GELDİĞİNCE DÜZELTMEYE ÇALIŞIYORUM)

- Gel otur Aras, dedi babam Karşılarına oturdum. İçimde bir huzursuzluk vardı, babamın bu şekilde çağırması pek hayra alamet değildi. Babam doğrudan konuya girdi. - Sana o kızı alacağız, dedi. Bir an anlamamış gibi baktım. Kaşlarım çatıldı, dudaklarım istemsizce gerildi. - Ne kızı baba? Annem devreye girdi. - Avşin Milan, dedi. Sesinde garip bir kesinlik vardı. Sanki beynimden aşağıya soğuk su dökülmüş gibi hissettim. Avşin'in adını duymuştum ama tanımamıştım bile. Derin bir nefes alıp bakışlarımı babama çevirdim. - Ben istemiyorum baba. Kız daha on yedi yaşında! dedim. Sesim biraz yükselmişti. Babam kaşlarını çattı. - Yaşının ne önemi var Aras? Bu işler böyledir. Biz Kandemir ailesiyiz, kiminle evleneceğine sen değil, biz karar veririz. Annem araya girdi, sesi daha da keskinleşmişti. - Üstelik bu iş olucak Cemal, dedi. Tartışmanın bittiğini ilan eden bir tondaydı. Babam başını salladı. - Bu iş bitecek. Kızı satın aldıracağım. Milan ailesi zor durumda, o kız bizim eve gelecek. Sözleri mideme yumruk gibi oturdu. - Siz ne dediğinizin farkında mısınız? dedim, öfke ve şaşkınlık birbirine karışmıştı. Annem bana doğru eğildi, gözleri buz gibiydi. - Aras, sen bu evin oğlusun. Ne yapman gerekiyorsa onu yapacaksın. Avşin, bizim gelinimiz olacak.

Mardin'in en büyük ağası Baran ağa odasında gördüğü kızı evin yardımcısı sanıp ilk görüşte aşık oluyor sonradan baran ağa gerçekleri öğrendiği zaman odasını toplayan kadın iki yılık karısıymış...

mecburdum İki hecelik bir kelime, aşkı kül etmeye yeter miydi? Oysa ki bu kelime, Ateş'i derbeder etmeye yetiyordu. Sinirden, iki eliyle ardı ardına vurdu başına adam. Bir şarkının en güzel noktası diye adlandırdığı ses, şimdi ölüm fermanıydı. "Sus lan, sus!" Genç adamın yanan yüreğinin feryadıydı bu. Bir adım yaklaşmak istese de kadın, adam bir adım geriledi, usulca başını iki yana salladı, işaret parmağını kadına uyarır gibi sallayıp dedi ki: "Başkasının yüz tutmuş ellerinle sakın dokunma bana, seni buna pişman ederim." Sırat köprüsünden çoktan dönüşmüştü bu aşk; ölmüştü, ama toprağa hasretti...

Azîz Ağa: "Varsın hiç çocuğumuz olmasın, Kırlangıç. Biz, anne-baba hasretiyle kavrulan çocuklara yuva oluruz." Ayşe: "Anneler hep can yakar, Azîz... Ya ben de annem gibi olursam? Ya onların canını yakarsam... Çok korkuyorum. Yüreğim... onun gibi bir anne olmaktan korkuyor. Eğer bir gün çocuğumun canını yakarsam... Babamın yapamadığını yapar mısın? Çocuğumu benden korur musun? Olur musun onun kalkanı?"