/Aile Kurgusu/ Yeni bir ev, yeni insanlar, aynı baba fakat farklı ruh. Gözlerinde yoktu artık küçük bir çocuk, çoktan terk etmişti yuvasını. Heyecan yoktu artık içinde, bedeni büyüyünce terk etmişti kalbini. Yeniden canlanacak, bazen solacak duygular vardı. Canlanmaya yüz tutmuş duygularının esiri olacak bir kız vardı karşılarında.

"Aral? Ne işin var senin burada?" Arkamı döndüğümde Sezen'i görmemle umursamazca baktım. "Korumayım Sezen. Onun için buradayım." dediğimde gözü az önce gezindiğim yere baktı. "Şu kızın mı?" dediğinde başımı salladım. "Anladım, az önce yanındaki adama onu öldürmek ister gibi bakıyordun." Evet. "İşim bu." dediğimde güldü. "İşin adam öldürmek mi?" dedi. Hayır, benim olana dokunanı öldürmek.

" bir hemşiremiz ölmek üzereydi. Ve bize bir kaç bebeği eğlencesine karıştırdığını söylemişti. Ama inanmamıştım. Dalga geçiyor sanmıştım. Fakat şimdi görüyorum ki var. Sizi de kontrol eden kişi Bahar hemşireydi fakat kanserden öldü. " " nasıl böyle bir şey yapılabilir?" Dedi Yeşim Soylu ağlayarak. " inanın ne deseniz haklısınız kendi hastanenizde kendi kızınız karışıyor" dedi üzgün sesle başhekim. " bu dna testine gerek olduğunu düşünmüyordum aslında ama yine de tabi ki hakkınız çünkü belli her şey bence" dedi başhekim.