Hayatı sırandandı. Ta ki yan eve birileri taşınana kadar...

Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

Beste; Derste dedikodu yapan geometri öğretmeninin, Öğrencilere sürekli laf sokan Kasap Ahmet'in, Bahçeye çıkıp öğrencilere çaktırmadığını sanarak gülleri ağzına atan müdür yardımcısının, Edebiyat öğretmeni olup bitkilere takık olduğu için öğrencilerine sürekli bitkilerle ilgili laf sokan öğretmeninin, Sevmediği sınıfa müdürden azar yedirmek için türlü türlü planlar yapan Din kültürü öğretmeninin, Türklük damarı çok çabuk kabarıp ortalığı karıştıran Kop da gel Kemal lakaplı, Tarih öğretmeninin, Sevmektense nefret etmesini isteyip, soru sormaması için uzak durdukları Matematik öğretmeninin, Ona göre bütün öğrencilerin saygısız olduğunu iddia edip, önüne gelen öğrencileri disipline vermekle tehdit eden Fizik öğretmeninin, Arasında normal kalmaya çalışır.. Beste'nin dünyasına açılan kapıya hoşgeldiniz :) * "Ya bu sayko okul beni yenecek, ya da ben bu sayko okula kendi isteğimle yenilecem." "Hepiniz delisiniz!" Aramıza hoşgeldiniz saykolarım♥

#Trajedi de 1 // 03.06.2018 #GençKızEdebiyatı nda 1 // 03.08.2018 #Heyecan da 1 // 19.11.2018 #Dostluk da 1 // 19.11.2018 #Macera da 1 // 11.12.2018 #Tutku da 1 // 24.10.2019 "Kaderimizi değiştirdik be Mira! Biz yaptık bunu... Sen ben oldun, ben sen. Onların oyununa, yeni bir oyunla karşılık verelim istemiştim sadece. Nereden bilebilirdim ki bu oyunun bizi bitireceğini?" *** Yıllar sonra birbirlerini bulan tek yumurta ikizi Pera ve Mira, onları birbirinden ayıran ve yıllarca acı çektiren ailelerinden intikam almak için bir plan yaparlar; yer değiştirirler. İşte her şey ondan sonra başlar. *** Başlangıç tarihi; 09.02.2016 *** #PeraSancak #MiraSancak #EserYaman #ÇağrıÖnder

Karanlık sokakta yürürken oldukça tedirgindim. Daha birkaç gün önce kaçırılmış olmanın verdiği korku kanımda bir hastalık gibi dolaşıyordu. Kaçırılmamın üzerinden bir kaç gün geçmesine rağmen ilk kez annemin ve arkadaşlarımın zoru ile evden çıkmıştım. Bu kadar geç eve döneceğimi bilseydim asla evden çıkmazdım. Kolumdaki saate baktığımda saat akşam 22.30'u gösteriyordu. Bu beni daha çok tedirgin etti çünkü kaçırıldığım zaman da saat 22.30 du. Tedirgin bir şekilde yolda yürürken bizim evin olduğu sokağa girmiştim ve giderek rahatlamaya başlıyıordum. Tam eve yaklaştım derken o günkü gibi ince, tiz ve güçlü bir çığlık duymam bir oldu. Nefes alamaz hale geliyordum. Kalbim hızla çarparken göğsüm hızlı hızlı inip kalkıyordu. Buradan kaçıp gitmem gerekiyordu bunu biliyordum ama ayaklarım bana ihanet edip o günkü gibi o çığlığa bakmam için beni oraya doğru götürüyordu. Ama ben gitmek istemiyorum. Sanki bir büyü altındayım. Düşündüklerim ve yaptıklarım aynı değildi. Birbirleri ile uyuşmuyordu. Hipnotize olmuş bir biçimde yine o günkü gibi sese doğru gidiyordum ve kendimi durdurmıyordum... . . . . . . . . Yaşayacak çok şey varken ölmek istemezsiniz...

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

"Işıklar sana evinin yolunu gösterecek..." 3391 Kilometre ile başlayan seri Sıfır Kilometre ile devam ediyor! Kilometrelerce öteden birbirini tanımak, sevmek hatta aşık olmak kolaydı... Peki tüm bunlar yan yanayken de kolay olacak mıydı?

3 KİTAPLIK SERİ EPSİLON YAYINLARI ARACILIĞIYLA SATIŞTA! İLK KİTABINI WWW.BEYZAOZAYDİN.COM 'DAN ÜCRETSİZ BİR ŞEKİLDE OKUYABİLİRSİNİZ. KİTAPLIĞINIZDA BULUNMASI DİLEĞİYLE ^^ "Bizim bir hikayemiz yok" diye geçistirdim. "Sen, seni yakıp kül edecek bir aşk istiyorsun Masal. Normal tanışmalarda gözün yok. 'Seni seviyorum'ları önemsemiyorsun aslında. Herkesin bildiği sevgi sözcüklerini istemiyorsun. Sen herkesin olduğu bir salonda sahnede oyun sergilemek istemiyorsun. Herkes karanlık salonda oyunu izlerken sen arkada ışıklar saçarak kendi oyununu yasamak istiyorsun. Sen ne Mert'i ne de Atalay'ı istiyorsun. Sen bu oyunda kendin gibi normalle yetinmeyen birini istiyorsun. Cesaretinizle ateşte yürümeyi göze aldığınız bir aşk istiyorsun." Bu sensin, diye düşünsem de "Bunları neden anlatıyorsun?" dedim kaşlarımı çatarak. Başını bana çevirip omuz silkti ve sırıttı. "ÇÜNKÜ BU BİZİM HİKAYEMİZ."

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

"Güldüğüme bakmayın, ölüyorum." diye haykırmak geldi içimden. Kalbimdeki sızı ve beynime basınç uygulayan öfkem sağlıklı düşünmemi engelliyordu. Tekrardan gülüşü aklıma düşünce gözlerim yanmaya başladı. Bu sefer sağlam yenilmiştim. Bu zamana kadar kazandıklarımı bir gülüşe kaybetmiştim ben. Gördüğüm en güzel rüyaydı ve uyandığımı kabullenemiyordum. Elimdeki içki şişesini sertçe yanımdaki kayalıklara vurdum ve cam parçalarında gördüğüm yıkılmış halimle bir kez daha yüzleştim. "Abi, yürü gidelim. Yetmedi mi yaralarına tuz bastığın?" Kalbimden yüzüme buruk bir gülümseme yansıdı. "Her şey bir oyunmuş diyorum oğlum. Başından beri kandırılmışım." "Haklı sebepleri vard-" "Yok! Olamaz. Beni kendine aşık edip öldürtmek için anlaşma yapmışlar." "Şimdi de seni öldüremediği için kendisi ölecek. O kızı kurtarmazsan işte o zaman yenilirsin." Buğulu gözlerimi Kaan'a çevirdim. Kalbimde bir ağrı olduğu doğruydu ama onun aklımı karıştırmasına izin veremezdim. Kaçtığıma koşamazdım ben. Artık aşık olduğum kızdan nefret etmeliydim. "Katilim olacak kızı mı kurtarayım? Daha kaç kere öldürecek bu beni?" Güldü ve elindeki biradan bir yudum alırken "Aslında bir kere öpse iyileşecek tüm yaraların." dedi. Doğru söylediğini bildiğim için kendime daha da öfkelenmiştim. Başımı olumsuz anlamda salladım. "Artık öpse de geçmez yaralarım." **** Farklı masalların kötülerinin aynı kitapta buluşması...