"Yağmurun kokusunu içine çek,eğer ölürsem... Söz ver yağmurun kokusunu hep içine çekeceksin." İzlediğim bir filmde öğrendim ayrılığın kokusunun olduğunu.İçine çektiğin her havanın o olmadıktan sonra zehir olduğunu... O varken güzeldi yağmurun kokusu,huzur doluydu.O yokken ise burun görevini yapamaz oldu.Nefes almak da zor oldu,yaşamak da...Ayrılığın kokusu içine çekebileceğin en zor şey oldu. Peki ya bu ayrılık aslında bir kurtuluşsa? Diğer ayrılıklara benzemiyorsa bu sefer ki? Ayrılığın kokusu hüsranı değil de gerçek aşkı yaşatırsa? Ayrılığın kokusundan doğan bir aşk... Keyifli okumalar...