Ахлах сургууль болгонд нэг тийм атаман байдагдаа. Дургүйг нь хүргэсэн хүн болгоныг дээрэлхээд л. Надад ч бас тийм хүн байсан. Гэхдээ би хэдэн жилийн дараа тэрэнтэй дахиад уулзана гэж бодоогүй. Хамгийн гол нь түүнд дурлана гэж төсөөлж ч байгаагүй.

Би хүүхэд байхдаа өөрийгөө мэддэггүй нэгэн байв. Найман настайд минь шөнө бүр дээд айлд минь эмэгтэй хүний орилох, хүүхдийн уйлах, нохойн хуцах ба гаслах чимээнүүд дуулддаг байлаа. Тасралтгүй дуулдах энэ аймшигт чимээнээс залхсандаа би нэг өдөр жижүүртээ дээд айлд минь шөнө бүр болдог зүйлээ хэлсэн юм. Харин жижүүр ах над руу их л айдастай харсанаа "Танай дээд давхарт чинь сарын өмнө хэрэг гарснаас хойш хүнгүй байгаа шүү дээ" хэмээн хариулж билээ. Тэр цагаас л би мэдэж эхэлсэн. Хэн гэдгээ. Ээж минь надаас юу нуусан байсныг.

Биелэгдэшгүй амлалт бидний дунд үлдсэн. Сөхөрсөн хайрыг сэнхрүүлэх боломж даанч олдоогүй. Үг болж амнаас анх унахдаа өгсөн тэр найдлага, үйлдэл болж хүрээгүйдээ зүрхэнд шарх болон хувирсан. Хайрлаад үзсэн харамсах зүйл алга гэж хэлж чадахгүй нь. Байж чадаагүй бүхнийхээ төлөө үүрд харамссаар байх болохоор. Үр дүн биш үйл явц нь үзэсгэлэнтэй. Үүрд хайрлах амлалтандаа хүрээгүй ч гашуун нулимс, бүгчим амьсгалынхаа тоогоор чамайг би хайрласаар л байх болно Жон Хусог. Start Date: 2018.7.25 End Date: 2019.1.14

Өдийг хүртэл амьдрахдаа бид олон ч хүнтэй уулзаж, танилцаж, заримтай нь хамт байсаар байдаг билээ. Зохиолч миний бие энд тэр бүхэн дундаас хамгийн өвөрмөц, хамгийн онцгой гэсэн сэтгэгдлийг үлдээсэн тэр нэгэн хүмүүсийн тухай бичихээр шийдсэн юм. Цаашдаа ч мөн тийм сэтгэгдэл үлдээх хүмүүс гарч ирсээр байх биз ээ. Тэр хүртэл бичсээр байя. Хамтдаа төгсгөлийг нь үзье! Оюуны өмчид халдахгүй байхыг хүсье. Love, Arinann❤

Далавчаа тасдуулсан сахиусан тэнгэр эцэст нь чөтгөр болон хувирсан юм гэдэг...

Хэлээгүй үгс, биелүүлээгүй амлалтууд, хуучирч орхисон мэт бидний дурсамжууд дотор минь дүрэлзэн шатах үест... [A Min Yoongi fanfiction] Love, Arinann❤