İnsan acıyla öğrenir. Korkuyla sınırlarını keşfeder. Kaybetmekle değişir. Peki ya hiç acı hissetmeyen biri? Kuzey Kırılhan, insanların sahip olduğu en temel dürtülerden yoksun bir adamdır. Acı onun için yalnızca başkalarının yaşadığı bir kavramdır. Bu yüzden dünyaya farklı bakar; daha soğuk, daha keskin ve daha gerçek. Sare Hazarbay ise suçun ardındaki nedenleri araştıran bir kriminologdur. Fakat araştırdığı şeyin bir gün kendisini içine çekeceğini bilmiyordur. Bir şirket. Bir adam. Gizlenen gerçekler. Ve nesiller boyunca süren karanlık bir miras... Bazı hikâyeler tesadüfen başlamaz. Bazı insanlar hayatınıza girmez, hayatınıza yerleştirilir. Çünkü bazı karşılaşmalar bir başlangıç değil... Bir kırılma noktasıdır.

(+18) Diyarbakır'ın taş sokaklarında yaz, yalnızca sıcaklığıyla değil; suskunluğuyla da kendini hissettirirdi. Güneş, fıstık ve badem ağaçlarının yapraklarına ağır ağır düşerken toprak, yıllardır içinde sakladığı her şeyi yeniden içine çeker, hiçbir şey yaşanmamış gibi görünürdü. Oysa bazı şeyler görünmezdi; gözle değil, zamanla ağırlık kazanır, insanın içine sessizce yerleşirdi. Bir şehir düşün ki, her sabah yeniden uyanır ama hiçbir şeyi gerçekten unutmaz. Aynı avlular, aynı dar yollar, aynı rüzgâr... değişen yalnızca insanlar sanılırdı. Fakat bazı değişimler dışarıdan fark edilmezdi; bir bakışın içine gizlenir, bir suskunluğun içinde büyür, yarım kalmış bir cümlenin ucunda asılı kalırdı. Yıllar önce bir yaz mevsiminde başlayan küçük bir yakınlık, kimsenin önemsemediği bir çocukluk anısı gibi geride bırakılmıştı. Fakat bazı bağlar geride kalmazdı; sadece biçim değiştirirdi. Zaman geçtikçe yüzler silinir, sesler uzaklaşır, isimler anlamını yitirirdi... ama hissin kendisi kalırdı. Açıklanamayan bir tanıdıklık, sebepsiz bir huzursuzluk, adı konulamayan bir eksiklik gibi. Ve bir gün, hiç beklenmeyen bir anda, her şey yeniden aynı noktaya dönerdi. Unutulduğu sanılanlar hatırlanır, kaçınıldığı düşünülen yollar kesişir, geçmişin gömüldüğü yerden sessizce bir yankı yükselirdi. Kimse bunun ne zaman başladığını fark etmezdi; çünkü bazı hikâyeler başlangıcını saklardı. Ve insan en çok da adını koyamadığı şeylerden korkardı. Çünkü adı olmayan her duygu, büyümeye mahkûmdu. İşte tam da bu yüzden bazı şeyler bir "hikâye" değil, bir merhale olarak kalırdı; anlatılamayan, sadece yaşanan... ve geride bıraktığı etkiyle var olmaya devam eden. "MERHALE" adındaki ilk ve tek kitaptır. Çalıntı veya kopya halinde yasal işlem başlatılacaktır.

​"Kader, yeraltının kanlı masasında kartları yeniden dağıtırken; bazı ruhlar köle olmak için değil, krallıkları yıkıp geçmek için esir düşer." ​Ailesinin ölümünün ardından kardeşini korumak ve hayatta kalmak için her şeyi göze alan Afra, karanlık bir gecede kaçırılarak insanların birer köle gibi satıldığı, izole bir yeraltı dünyasına hapsedilir. Düştüğü o dar hücrede yolları, kendi gizli amaçları uğruna orada bulunan Barın ile kesişir. Kendilerince 2 klana ayrılan bu acımasız sistemin içinde, aralarındaki nefret dolu çatışma zamanla kaçınılmaz olana yaklaşacaktır. Ancak parıltılı ama kanlı bir müzayede gecesi, ikisini de geçmişin büyük sırlarıyla ve iki devasa örgütün taht oyunlarıyla karşı karşıya getirecektir. Bir gecede tüm dengelerin altüst olduğu bu çöplükte, düşman örgütlerin zoraki savaşı başlarken kimsenin masum kalamadığı bu taht oyununda, av ve avcı yer değiştirecek; köle olarak girdikleri o karanlık sistemde, yan yana yürüyen iki hükümdar hükmedecek. Çünkü bazı bağlar layezeldir; sonsuzdur, asla yok edilemez. ​"Hikayeler sadece yaşanıp bitmek için değil, kuralları kökünden yıkmak için yazılır. Avın avcıya dönüştüğü bu kanlı masada, geçmişin sırları üzerimize kapansa da yolun sonu asla karanlığa çıkmaz. Çünkü ruhumuza atılan o ilk düğüm, fırtınalar ne kadar sert koparsa kopsun, layezel bir sessizlikle sonsuzluğa uzanacaktır." "LAYEZEL" adındaki ilk ve tek kitaptır. Çalıntı veya kopya durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

+18 Bazı hayatlar, sessizce yanar. Ne çığlık duyulur, ne duman görünür. İçten içe tutuşur, kül olur, kimse fark etmeden. Bu şehirde kimse gerçeği yüksek sesle söylemezdi. Çünkü gerçek, bazen ölümden daha ağırdı. Ve bazı insanlar, hayatta kalmak için sadece susmayı öğrenirdi. Bilge, çocukluğunu bir sır perdesinin arkasında geçirdiğini sanıyordu. Oysa gerçek, onun tahmin ettiğinden daha karanlıktı. Bir gün, geçmişinin küllerinden geriye yalnızca acımasız bir plan kalacaktı. Ve o planın sahibi, şimdi ona kader diye sunulan adamdı. Yağız, duygularını gömmüş, yanlışlarıyla büyümüş, kendi karanlığını kanun bilmiş bir liderdi. Öfkesini disiplin gibi taşıyor, sessizliğiyle korkutuyor, geçmişin hesabını geleceğe bir borç defteri gibi yazıyordu. Tek bir amaca kilitlenmişti: adalet değil, intikam. İkisinin yolları, tesadüf gibi görünen bir gecede kesişti. Biri bilmeden seçildi, diğeri bilerek seçti. Şehir susuyordu; çünkü bu buluşma yalnızca kader değildi. Bir hesaplaşmaydı. Küller, geçmişin günahlarını saklıyordu. Güller ise geleceğin kanlı vaatlerini. ​Herkes bilir ki; hiçbir gül, toprağına kan karışmadan tam anlamıyla açmaz. Ve hiçbir kül, sönmüş görünse de bağrındaki yangından vazgeçmez. ​Aşkın, güvenin ve ihanetin birbirine karıştığı bu savaşta tek bir soru var: Kimin kalbi bir gül bahçesine dönüşecek, kimin ruhu ebedi bir enkazın küllerinde kaybolacak? ​Maskeler düştüğünde, sadece biri hayatta kalacak. ​Sen, yangını başlatan olmayı mı seçerdin, yoksa yangını hayranlıkla izleyen mi?