''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

Ölüler bilmez yaşarken unutulanların çektiği azabı. Ölmedim. Unutuldum... *** "Bu hikayenin tüm hakları bize yani ciddikediler'e aittir. Herhangi bir çalınma durumunda yasal işlem başlatılacaktır."

Arkadaşlıklar, aşk, aile, okul... Hayatınızda her şey mükemmelken, elinizdekilerin farkına tam olarak varamazsınız... On yedi yaşındaki Güneş, anne babasını ve küçük kardeşini kaybettikten sonra, yaşadığı acıların ardından hayatına devam etmek istiyordu. Güçlü olmak zorundaydı. Eski okulundan işlemediği bir suç yüzünden atılınca, kendini "Başka yere kabul edilmeyenlerin gittiği okulda" buldu. Karanlık geçmişleri olan insanların toplandığı bu okulda; -Güneş nasıl ayakta kalacaktı? -Böyle bir okulda dost edinebilir miydi? -En önemlisi, bu karanlık okulun en karanlık öğrencisi olan Demir'in karşısında kalbini koruyabilecek miydi? -Ya saf, hayatı kayıplarla ve gözyaşlarıyla dolu olan Güneş,Demir'in gölgesine razı olursa? Burası Karanlık Lise... Burası Güneş için sadece bir başlangıç... KARANLIK LİSE EPSİLON YAYINEVİ İLE 02.02.2015'TEN İTİBAREN RAFLARDA :) Artık kitabı satın alabilirsiniz :) Karanlık Lise serisinin fragmanı: https://www.youtube.com/watch?v=UsDitPn01IM

Hayatı sırandandı. Ta ki yan eve birileri taşınana kadar...

Onun gri kaldırımda oturup sigara içmesini bekleyen küçük kızdım ben. Bakışları bana döndüğünde 'Acaba ne için kızacak?' diye kendini korkutan Ufaklıktım ben. Gülümsediğinde ona hayran olan, onun güzelliğinden canı yanan biriydim ben. Bana sarıldığında bulutların üzerinde uçan onun Küçüğüydüm ben. Ben Su Yıldırım, Uygar Aral'ın kutsanmış olduğunu düşünen küçük kız. ★★★ 'Sigaran mı ben mi?'diye sordum, Güldü. sonra bir duman daha soludu olabildiğince.'Sigarama sebep olan sen.'dedi. ★MERVE GEZİCİ★

Umut yoktu, sevdiğim. Bu hikâyede kendini feda eden karakter bendim; ruhen de, bedenen de. Umut yoktu; hislerim için de, yaşamam için de. 0531...: Sen... 0531...: Sen benim kimseyle paylaşamadığım, kalbimin kırık bir yerinde sakladığım şarkısın. 0531...: Seni kalbimin kırık yerindeki o şarkının sözleri gibi seviyorum. 'Denedim defalarca sana anlatmaya, Susturdun beni de, küstürdün hayata...' Texting, 8 Temmuz 2018.

Küçük kız abisinin elinden tutmuş karşısındaki kocaman binaya bakıyordu. Abisi onun elini sıkı sıkı tutmuştu. Hiç birşeyin farkında değildi küçük kız. Şaşkın gözlerle abisine döndü. "Abi biz buraya neden geldik? Annem ve babam nerde?" Mert küçük kardeşinin yüzüne şefkatle baktı. Nasıl söylerdi bu küçük kıza annemiz ve babamız artık yok diye? Derin bir nefes alıp gözyaşlarını geriye attı. O artık ağlayamazdı. Güçlü durmalıydı. Kardeşi için ayakta kalmalıydı. "Artık burası bizim evimiz kardeşim. Hem burda bir sürü arkadaşın olacak"dedi tebessüm ederek. Küçük kız kocaman mavi gözlerini abisine dikti. "Ama ben annemi istiyorum"dedi ağlamaklı sesiyle. Mert üzülerek baktı kardeşine. Küçük kıza sarılıp saçlarından öptü. "Annem ve babam yoklar artık Deniz'im. Ama biz gökyüzünden izliyorlar. Sen şimdi ağlarsan üzülürler değil mi?"dedi şefkatle. Küçük kız abisinin kollarından ayrılıp burnunu çekti. "Üzülürler değil mi abi?" Mert kardeşinin gözyaşlarını küçük parmaklarıyla sildi. "Üzülürler Deniz'im" Küçük kız gülerek abisine baktı. "Bak abi ağlamıyorum. Hem ben burayı çok sevdim."dedi yetimhanenin bahçesindeki acılarla dolu çocukları göstererek.

→tamamlandı Bana, onun ve benim biz olma ihtimalimiz imkansız geliyordu. Ama imkansız diye bir şey, yoktu.

~Kesit~ **************** Bir ses işitildi. Bir çığlık. Bir ses işitildi. Kum saatinin camı kırıldı. İçindeki kum taneleri teker teker uzun zamandır tutsak bulundukları bu fanusun içinden bir bir kurtuldu, kaçmak istercesine. Ve bir ses daha işitildi. Duvarda asılı duran saatin camı çatladı, akreple yelkovan birbirini kovalamayı bıraktı. Zaman durdu. Üstelik sadece duran, yok olan zamanda değildi. Bir bir silindi her şey. Bir kitabın sayfaları silindi. Bir romanın sonu silindi. Teker teker anılar silindi, sanki hiç yaşanmamış gibi. Geçmiş silindi. Kanlar içinde kaldı. Bir kadın kanlar içinde kaldı. Bir katil kanlar içinde kaldı. Bir cinayet. İki ölü. Tek bir ceset. İki ruh. Tek bir beden. İki kalp. Onlar teklik içindeki iki çokluktan ibaretti. Onlar karanlığın içindeki ışıktan, beyazla siyahın zıttından ibaretti. Onlar bir kitabın baş karakterleriydi. Biri bir romanın ilk cümlesi diğeri ise aynı romanın son kelimesi. Biri gece diğeri ise geceyi aydınlatan ay. Biri iyi diğeri kötü. Biri kurban diğeri katil. Onlar tüm zıtlıkların bir araya geldiği iki beden tek bir ruhtu. *************

Azra,hayatında hiç bir erkeği sevmemiş kendi halinde bir kız... Batu,aşık olduğu Azra'dan karşılık görebilecek mi? Burak, yeni yeni sevdiği Azra'yı engelleri yok sayarak kendine bağlayabilecek mi? Tek bir kopya kağıdının her şeyi altüst etmesi inanılmaz... Aşk her şeyi yok edip kendini öne çıkarabilecek kadar güçlü müdür? Sırların ortaya çıkması sizi ne kadar üzebilir? Birileri iyilik yaparken,birileri şeytanlık peşinde... Bakalım bu heyecanlı hayattan kim sağ çıkabilecek? "Topuklu giyersen topuklarını, kısa giyersen bacaklarını kırarım!" "Rüzgar ağlarken yağar yağmurlar!"