ჩემი მოთხრობა არაა!!

-პირველად როცა დაგინახე ვიცოდი რაში იყო ჩაქსოვილი სიცოცხლის მთელი მნიშვნელობა ნიშნისმოგებით მითხრა ჰარიმ და ჩემი თავი ხელებში მოიქცია. არვიცოდი რაუნდა მეთქვა. სიტყვები ზედმეტად უძლური იყო ამ შემთხვევაში. დუმილის შემდეგ მან თქვა სიტყვები რომლებმაც ძარღვებში სისხლი ამიქაფა -მიყვარხარ ცისფერთვალება. მთელი არსებით მომიგო და ჩვენი ტუჩები შეაერთა..

"გრძნობები ერთმანეთში იხლართება და ირევა. მე ტკივილს ვგრძნობ... სრულ სიცარიელეში ტკივილს ვგრძნობ. შენ კი შორს ხარ, ძალიან შორს. ნელ-ნელა ფერს კარგავ და მეც ველი, როდის ჩაიფერფლები"

დასრულებული

.

"ალექსანდრემ გამიღიმა. უბრალოდ ერთი მზერით მომწამლა. და ეს საკმარისი იყო რომ უსასრულობა შემეგრძნო".

ალექსანდრეს და ელენეს საერთო წარული აქვთ. წარსულის შესახებ არავინ იცის, ყველაზე ახლო მეგობრებმაც კი. განვლილი დრო თითქოს ყველას დავიწყებული აქვს, ან თავს აჩვენებენ... წარსულს აჩრდილები მოჰყავს... სიყვარულზე უარს ამბობენ, მაგრამ ამ გრძნობას დრო ქაღალდის ფურცელივით მარტივად ვერ ახუნებს, თანაც წარსული თავისას იბრუნებს!

აქ როგორ მოვხვდი არ მესმის, მაგრამ ის გავიგე, რომ აქედან ვეღარ წავალ.. მერცხლებმა ისევ მომატყუეს.. ♠2017 ♥R+ ♣Completed ♦written by white1light

მოთხრობა ჩემი არ არის ❤