melusyne
- Reads 1,728
- Votes 722
- Parts 14
- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiçbir şeye izin vermem.
Sesindeki netlik içimde bir yerlere dokundu ve bundan nefret ettim.
Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu.
- Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil.
İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı.
Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı, görmeye tahammül edemiyordu ve bir adım geri gitti.
Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak, döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum.
- Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun...
***
"Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin, kim olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?"