Elimdeki çay Ve poğaçacı sonunda kantin masalarından birine koymuş Ve şimdide kulağımı delecek derecede olan konuşmalardan birine denk geldim. "Ya yeni şarkısını dinledin mi?" "Dinlemez olur muyum?.Ah o klip beni benden aldı...Mükemmel dans ediyor ya.!" Kulağını tuta gelen Göktuğ küfür ede ede masaya ilerlemeye başladığını fark ettim.Tam karışma oturup bana baktığından Bu tatlı haline kıkırdadım.Üçlü arkadaş grubundan neyden bahsettiğini anlamasamda kızıl olan kız kahkahayı basıp "Ya valla çocuğu kesmekten müziği anlayamadım desem." Grubun şuh kahkahaları etrafa sinmeye başlamış Ve bizim gibi çoğu kişiyi rahatız etmişlerdi.Kitap okuyan bir erkek onlara sinirle bakarak "Şu sohbet zımbırtısını biraz sessiz yapın.Mübarek haykırdınız." Bunu diyen çocukla Göktuğ kahkahayı basmış gözlerindeki onaylayan parıltılarla "Alfasın lan.!" "Kimden bahsediyorlar?" "Pamir Altuğ.bonibonum,geçen hafta Fransa'da milyonlarca insanın konserine gittiği dünyaca ünlü müzisyen." İç sesim den 'Waow'çığlıkları yükselmeye başlamış kaşlarım şaşkınlıkla havada hayali daireler çiziyordu.Elimdeki poğaçadan bir ısırık aldığımda Göktuğ ise aldığı çukulatalı sütü fondiplemeye başlamıştı.Sanırım dünyada aşık olduğu tek şey çukulatalı süt. Telefonumun bilindik melodisi titreşim eşliğinde çalarken pantolonumun cebindeki telefonu hızla aldım. Tanımadığım numara ile kaşlarım çatılırken merak duygum atmaya başlaması sebebiyle aramayı kabul ettim. "Alo?" "Merhaba Pera Bilgiç ile mi görüşüyorum.?" Göktuğ'un merak dolu bakışlarını görmeksizin sorulan soruya yanıt verdim.Avucumu ısıtan çaydan bir yudum aldım. "Evet,buyurun benim...Siz kimsiniz?" "Pera hanım ben Meriç Atalay,Pamir Altuğ'un menajeriyim... sizi de daha çok meşgul etmeden açıklayayım Kick-boks alanında oldukça başarılsınız.Bizimle çalışmaya Ne dersiniz?

"O seksi ellerindeki bagetleri davullara vururken benim kalbim ne kadar hızlı atıyor, biliyor musun?" Dünyaca ünlü bir müzik grubunun bateristi olan Alper, özel telefon numarasına gelen bu mesajı okuduğunda hayatının ne denli değişeceğinden habersizdir. *Kısa hikâyedir ve mesajlaşmalar içerir.

"Ulan, diyor insan ister istemez. Bu kadar küçük bir şey de yaşıyor, konuşuyor. Hatta iç organları da var." Arşın yıllarca kardeşinden dinlediği Yüsra'ya karşı içten içe bir ilgi besler. Ufak, sevimli bir buzdolabı poşetine benzettiği kızı görmek için her fırsatı kollasa da bir türlü bunu başaramaz. Nihayet sıcak bir ağustos gününde evinin mutfağında onunla karşılaştı. Tezgaha çıkmış, tabak almaya çalışan minik şeye seslendi ve onu korkutup kollarına düşmesini sağladı. Güzel gözlerini gördükten sonraki yeni hedefi ise Yüsra'yı kollarına tekrar tekrar almaktı.

Bir Lady'nin elinden...🌺 08.09.2020 Belli bir süreliğine alımlar kapatılmıştır. 05.11.2020

Gözlerinizi açtığınızda yıkılmış bir evde uyanacaksınız. Tek çıkış yolunuz yerin altı olacak. Kendinizi bulduğunuz çıkış noktası her bir yanı kameralarla çevrili, her yeri izlenen bir plato. Tek amacınız ise alandaki ipuçlarını takip edip evinizi bulmak. Tüm yarışmacılar evlerini bulduğu an, kazanan belirlenmiş olacak. Öyleyse, sizi kaybetmemizi ister misiniz?

On sekizinci yaş gününde tanımadığı numaradan gelen mesaja cevap veren bir garip genç kızın hikayesi. Mesajı atanın kim olduğunu ve neler yaşanacağını öğrenmek ister misin? Öyleyse okumaya başla! *Mizah #1 (14.04.2018) *Kısa Hikaye #1 (28.08.2018) *Romantizm #1 (17.06.2020)

"Acıdan geçemeyen kadının, acısı bitemeyen adamla; kırık dökük sevdası." Kendini bilmez bir gecede, ay tamda göğün bağrında uyuklarken başladı her şey. Kader; dizleri yaralı bir kızı, dudakları kan kokulu bir adamın koynuna sardı. Yitirdiği hafızasının ardından, hiç bilmediği bir adamın elini tuttu. Geçmişi hatırlamaya çaba gösterdiği her an kendiyle ilgili bilinmezlere daldı. Adam her an köşe başındaydı, soluğundaydı ve ne parmağındaki yüzük, ne de hatırlamadığı geçmiş bu ihtirasa mani olamadı. Oysa ki şeytanın ini, adamın köşesi kıvrılmış zihniydi. Kadın adamın cehennemiydi; saf ateşin koynu, zemheri kışın soluğu.

Civciv: Selam bebek. Ben civciv. kısa hikaye+texting tamamlandı. not: rezillik içerir!!!!!!!

Eczane gibi çalışan yayınevleri. Tefeciye bir ton borç. Tuhaf bir yazı atölyesi. Kitaplar aracılığıyla yayılmaya çalışan tehlikeli bir virüs. Teksas'ta belalı bir kumarhane. Ve bir de biz, ben ve o. Başkalarının deyişiyle: Morfin ve Vitamin.

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.