𝐝𝐳𝐢𝐰𝐢ą 𝐬𝐢ę 𝐮𝐦𝐚𝐫𝐥𝐢, ż𝐞 𝐩𝐫𝐳𝐲𝐰𝐲𝐤𝐥𝐢ś𝐦𝐲 𝐝𝐨 ż𝐲𝐜𝐢𝐚 Śmierć z początku nienawidziła Życia. Był taki wesoły i ciągle wierzył w ludzi. Imbecyl, prawda? Życie starał się dostrzec w Śmierć pozytywy. Ale była bezdusznym potworem przynoszącym rozpacz. Życie i Śmierć. Oba przeokropne potwory. "Dato urodzin i śmierci dato, która z was zyskiem, a która stratą?" - zastanawiali się poeci i filozofowie. Jak można zyskać coś od potworów? No może ładny widok. Bo potwory mają bardzo ładne oczy. [one shot, 2018]

Gdzieś głęboko w sercu Mrocznej Puszczy Thranduil postanawia choć na chwilę uciec od świata. Decyzje jedynego syna są dla elfiego władcy coraz bardziej niezrozumiałe, dlatego dochodzi on do wniosku, że medytacja w skrytej w odległym wymiarze samotni dobrze mu zrobi. Dawno temu, w odległej galaktyce, Obi-Wan, Anakin oraz R2-D2 uciekają przed atakiem wyjątkowo zdeterminowanych napastników. Szukając najlepszej drogi ucieczki, młody padawan postanawia wlecieć w dziwną mgławicę, która okazuje się portalem do innego wymiaru. W Instytucie Xaviera dochodzi do od dawna wyczekiwanego spotkania mutantów i Avengers. Niestety, w wyniku wyzwolenia mocy kilkorga spośród obecnych dochodzi do otwarcia międzywymiarowej wyrwy, która wciąga niezbyt przyjacielsko nastawionych do siebie nawzajem herosów. Kapryśny los chciał, że wszyscy wyżej wymienieni trafiają w to samo miejsce - odizolowaną od reszty wszechświata, niemal wymarłą planetę, na której Loki odsiaduje jeden ze swoich licznych wyroków. Czy ktokolwiek uwierzy, jeśli napiszę, że wszystko skończy się dobrze? Oryginalna ilustracja autorstwa Sibandit: https://sibandit.deviantart.com/art/you-are-not-a-monster-514909826

Erik Lehnsherr jest samotnym alfą z niepokornym synem, a Charles Xavier to omega, który z dzieckiem na rękach ucieka przed tyranizującym go partnerem. Gdy ich ścieżki się krzyżują, Erik zaczyna uświadamiać sobie, że świat nie polega tylko na podziale na alfy, bety i omegi, i w niepozornym Xavierze dostrzega kogoś, z kim może nie tylko porozmawiać.

Odgłosy walki docierały do niego z oddali wraz z okrzykami tych, którzy oddawali życie za Asgard. Dla Thora byli wszystkim. Dla Lokiego jedynie tłem kłamstwa, którego sam również był częścią. Kłamstwa utkanego przez Odyna. Kłamstwa, które od zawsze dawało o sobie znać, uwierało i dręczyło, by wreszcie runąć wraz z powrotem Heli i obnażyć prawdę. A choć ta prawda była przerażająco gorzka, dzięki niej Loki po raz pierwszy poczuł, że mógł oddychać. Nie musiał już udawać księcia żyjącego w cieniu brata. Nie musiał być Bogiem Kłamstw. Nie musiał być niczym, czym Odyn kazał mu być. Pozostawało jednak kilka pytań, na które Loki musiał sobie odpowiedzieć. Kim w takim razie był? Kim chciał być? Czy powinien stanąć u boku Thora? I kim właściwie był dla niego Thor? Odpowiedzi postanowił szukać w przeszłości, która choć bolesna, teraz nabrała zupełnie innego znaczenia i przyniosła cień nadziei na lepszą przyszłość. Na okładce znajduje się kadr z komiksu Loki: Agent of Asgard #13.

Nikt nie ma wpływu na to, w jakim ciele się rodzi, do jakiej rodziny należy, czy będzie stąpać po suchym lądzie, czy też od narodzin aż po kres dni będzie żyć na morza dnie. Choć decyzje mogą ukształtować drogę życia, nigdy nie zmienią jej początku. Niektórzy rodzą się jako królewskie dzieci władcy mórz Trytona, ale nie znajdują w swym losie szczęścia. Nikt nie rodzi się morską wiedźmą, a jednak być może dla niektórych właśnie taki los oznacza prawdziwą wolność.

Samotny rybak, samotna syrena i również samotny letni poranek. Parafrazując profesora Jana Miodka: historia o Warsie i Sawie to bajka, a Sawa to imię męskie. Może w takim razie wypadałoby tę bajkę opowiedzieć raz jeszcze? I może mogę zrobić to właśnie ja? Za odnalezienie motywacji do napisania tej miniaturki dziękuję profesorowi Miodkowi oraz całemu zespołowi polskich Ambasadorów. Opowiadanie zostało opublikowane w antologii "Tęczowe i fantastyczne", którą można pobrać za darmo tutaj: https://bit.ly/teczowe-i-fantastyczne Można je również pobrać jako pdf: https://lycoriscaldwelli.wordpress.com/2019/10/09/sawa/

Steve kochał Chłopca z obrazu. smut, ale tak naprawdę to nie