Özlenen Şenyüz 22 yaşında iri gözleri ve gülen yüzüyle sevimli ve sempatik bir kızdır, Yekta Ateşoğlu ise 27 yaşında yeşil gözlü, yumuşak kalpli bir işadamı. İki genç tamamen tesadüf eseri tanışırlar. Birbirlerini tanımaya ne zamanları olur ne de fırsatları. Özlenen farkında olmadan kalbini Yekta'ya bırakıp İstanbul'a döner. Yekta ise kalbini Özlenen'e verip İzmir'de kalır. Peki bu aşk böyle yaşanmadan yarım mı kalacak yoksa kader onları tekrardan bir araya getirecek mi? Ya sonra? Bir araya gelirlerse aşk onlarla mı olacak yoksa bekletilmedik olaylar zinciri onları başka başka yerlere savurup, önlerine yol ayrımlarımı çıkaracak? Aşk dediğin nedir ki? Bazen bir bakış, bazen de geçmişin tozlu sayfalarından sana "Ce e" yapan tanıdık bir yüz. Gerçek aşın ne olduğunu, kim bilebilir ki? Özlenen gerçek aşkını ararken, hayatının alt üst olacağının farkında bile değildi. Bizler altı üstünden daha güzel diyebilecek miyiz?... Hepsi ve daha fazlası hikayenin bölümleri içerisinde sizleri bekliyor. Keyifli okumalar diliyorum... Beğenmeniz dileğiyle... Sevgiyle ve sağlıkla kalın...❤️

Doğduğundan beri ormanda,gür yapraklı ağaçların arasında yatıp kalkan yaşamından oldukça memnun Tipsi adında ormana hediye edilen bir çocuk vardır.Tipsi kumral,ince,daha sekiz yaşında bir çocuk olduğu için kısa ve orman şartları sayesinde yaşındaki bir çocuktan daha güçlüdür.Tipsi'yi ailesi daha doğar doğmaz balta girmemiş bir ormana bırakıp onu bir daha oradan almamak üzere bırakmıştır.Tipsinin bu durumdan haberi yoktur,taki herşeyi öğreneceği zaman gelene kadar...

Başlangıç Tarihi: 05.12.2019 Bitiş Tarihi: 22.12.2021 Genç kız ve geride kalan bir aile. Kızın başına gelecek her darbe onu düşürecek miydi? Yoksa daha çok güçlendirecek miydi? Acı insanı güçsüzleştirir miydi? Yoksa tam tersi mi? Kimsenin hesaba katamadığı şeyler... Belkide anlaşılmaz cümleler. Hastalığın hiç beklenmeyen bir anda ortaya çıkması. Acaba sorunsuz geçebilecek miydi? Belkide sorun kitabın ta kendisiydi... Kitap iyisiyle kötüsüyle her şeyiyle bitti. Bu yüzden çok mutluyum. İleride belki özel bölümler gelebilir. Çok istenirse. Neyse benden şimdilik bu kadar good bye amigos :)

*Tüm hakları yastığımın altında saklıdır. Geçmişin yaktığı tüm yürekler, acımasız bir gelecekle birleştiğinde yanan her defasında şimdiki zaman olur. Yaşananlar öylesine koca bir ateşe düşer ki, onu dindirmeye hiçbir suyun gücü asla yetmez. Yakılan geçmiş gibi gözükse de acıyı her defasında şu anı yaşayanlar bilir, bildikleri her saniye geleceklerinde yaşamaya devam ederler. Çünkü geçmişi yakarlar, şimdiki zaman yanar, gelecek kül olur. Geçmiş diyarların efsaneleri çoktur, Güzel ve Çirkin'in kazındığı her ovada atasına minnet eylemeyen taş yoktur. Ve o Güzel günün birinde bir şey öğrenirse, Çirkin'e şöyle der: "Bugün ne öğrendim biliyor musun? Hani insanlar bize taş atıyor ya, biz o taşa karşılık gülümsersek taşı atmaya devam etseler bile bunu isteyerek yapmazlar." Çirkin'in anladığını varsayarsak şöyle bir karşılık vermede üstüne yoktur: "Gülümsemeni kıskanırlar, taşı daha çok isteyerek atarlarsa?" Güzel olan son cümlesinde Çirkin'in anlamayacağı şeyler söyler: "İnsanların niyetlerini anlayamam ki! Ama gözler anlatır, eğer kıskanıyorsa ben de attığı taşın bir defa altında kalırım ve yenildiğimi düşündüğü an beni tanımak ister. Tanırsa belki sever, severse haksızlık ettiğini düşünür ve sonunda kazanan yine sevgi olur. Çünkü insanlar kendinden daha yüksek becerilere sahip insanları sevmezler." Çirkin'in anlamadığı bu cümle, kitap olur, çözmek isteyen varsa, hikayemin içindeki en küçük ayrıntıda saklı. Bu benim hikayem, güzelin, çirkinin, iyinin, kötünün, herkesin.

Elini kaldırarak dudaklarıma götürdüm. Defalarca öptüm. Bedeni kasılıyordu ellerimde. Dudağımın kesildiğini hissettiğimde diğer elimi kanı silmek için havalandırdığım sırada belimden çekilmem bir oldu. Dudakları kanayan yarama değdiğinde kalbim fazla hızlıydı. Kanı yavaş yavaş emerken kendimi kurban gibi hissediyordum. Kanı sömürülen, nefesi yudumlanan. • Gece VURAL & Güneş KAYA • Etiketlerde de #1 olduğu kadar aynı şekilde gönüllerde de 1. 🤍

Narin ve usulca gözlerimden inen yaşları elimin tersiyle geriye atarken dudaklarımın titremesine engel olmak için dudaklarımı birbirine bastırdım. Gittikçe fazlalaşan göz yaşlarımı susturmak adına ağzımdan çıkan sayısız hıçkırıkları bastırdım. Ve dile getiremediğim çaresizliğimle birlikte içime attım. Bu da zamanla sessiz çığlıklara dönüşüyordu. Ya gün gelecek o sessiz çığlıklar ölceklerdi yada ben çığlıklarımla boğulacaktım. Ve garip olan şey... Ailemin sevgisizliğinden yakınıp üzülürken, Erkeklere ördüğüm duvarı kaldırır kaldırmaz başkasının gösterdiği sevgiye takıldım ama uzun sürmeden yere çakıldım. Bu iki duruma ve bahtsızlığıma ağlayıp sitem ederken , üzülmeme dayanamayan ve gülümsemem için elinden geleni yapan Ali için , yaşadığım zorlukların çığlıklarını sessizce içime attım. Benim icin üzülmesin diye sabretmeye ve gülümsemeye çalıştım. Halbuki en zor sessiz çığlıklar değil miydi ? Ali'im benim için üzülmesin diye dışarıya atmayıp içime attığım çığlıklar içimi kemirip ruhumu teslim alıyorlardı. Hayat gerçekten garipti...

Hiç bir zaman çözülen sorunlar olmadı. Bizim sorunlar hep birinin hayatına mal oldu. Bir sorunu çözerken başka bir sorunla karşılaşıyorduk. En büyük sorun ise benim hem sağır hem dilsiz olmam. Annemin çilesini derdini o gittikten sonra hepsini ben çektim bir tecavüz eseri doğdum. Doğduğum gün annemi kaybettim, yada öyle zannediyordum... Bu hikâye çok başka ağlamak istiyorum diyenler burda toplanabilir. Bir tecavüz kadının hayatını nasıl mahveder ve doğan kızını her gün nasıl öldürdüğünü ve gerçekler ortaya çıkınca daha da karmaşıklaşan bir kitabı okumaya hazır mısınız??? iyi okurlar Bu kitaptaki her şey bana ait +18 bölümler bulunmaktadır. Bilginiz olsun

Bedenimi acıdan titretirken , ruhumu binlerce parçaya bölebiliyordu .gözlerinde en ufak bir pişmanlık bile bulamazken acı çektirmekten zevk aldığı yüzünden okunuyordu. O bir sadistti . Ve ben bir sadiste aşık olmuştum .

tam da işler yoluna girdi derken bu da neyin nesi? mutlu sonun mutsuz hikayesi yeniden karşınızda. SADİST2

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."