BiTTi! "Allah güney rüzgarına arap atını yaratmasını buyurmuş,öyle olsun demiş rüzgar.. ardından bir rüzgar yaratıp atın yelesine bağlamış ki; nereden geldiğini unutmasın istemiş, at o kadar kurnaz o kadar hızlıymış ki kimse üzerine binmeyi başaramamış sonun da onu evcilleştirmeyi başaran İsmail olmuş . Adını da KÜHEYLAN koymuş...seni evcilleştirmek ah!"derken derince baktığı gözlerinin için de kaybolmuşdu bir an.. Pekmez dinlediklerinin etkisin de kalarak ;"peki ya sen İsmail olduğuna emin misin?" Sorusunu kurtardığı tek elini Can'ın ensesine koyarken sormuştu. Alnını alnına yaslayarak sıcak ve baharatlı nefesini Pekmez'e üfürerek,"AH küheylan sen adamı çıldırtırsın,Küheylan sensen adı İsmail bırakmam bu memlekette." "evcilleştir o zaman beni," derken ensesinde ki elinin tırnaklarını boynuna batırarak derin bir çizik attı. Can acı ile boşluğa düştüğün de Pekmez'i bırakarak geriye sendeledi.Boynunu tutarak kapıya doğru giden Pekmez'e baktı. Pekmez, "İsmail misin anlayalım?"diyerek açtığı kapıdan çıktı.... haziran 2016

BEDEL SERİSİ 1 Bir canın bedeli kaç can, kaç hayat, kaç umut eder? Elif ve Ömer'in hikayesi bu.. Bedele kurban edilen iki hayatın hikayesi.. Birbirine zıt iki karakter, iki yaşam, iki kırık kalp.. Mecburen birleşen iki hayat.. Elif.. İstanbul'da doğup büyümüş, dinine bağlı, doğu kültürüyle yetişmiş fakat , özgürlüğüne düşkün, asi, inatçı bir genç kız. Ömer.. Kıratlı aşiretinin genç ağası. Kadınların ezildiği bir ortamda yetişmiş, harama bulaşmış, hırçın, her isteğinin yapılmasına alışık biri. Klişeden uzak, sürprizlerle dolu tahminlerinizin sınırını zorlayacak bir yaşam hikayesi.. Wattpat hikayelerinden değil, gerçek hayatlardan alıntılarla yazılmıştır. O yüzden yazılanlar ağır gelebilir. BERDEL değil BEDEL hikayesidir. Spiritüel içinde #1 (HİKAYEDEN KISA ÖZETLER İÇEREN KESİTLER ADLI BİRİNCİ BÖLÜMÜ OKUMADAN KARAR VERMEYİN) İnstagram sayfamız "bedelinyazari"

▪︎TAMAMLANDI▪︎ MARDİN'DE IMKANSIZ BIR AŞKIN HIKAYESI ... Şimdi düşünün ya da empati kurun derim.. Bir kadın var ama yaralı, eksik. Tüm sevdiklerini kaybetmiş ve bunun sonucunda herkesin gözünde 'uğursuz' olarak tanımlanmış.. Şimdi de bir adam düşünün; sevdiği kadına kavuşabilmek için tam 4 yıl beklemiş, kavuştum derken bir anda dengeleri alt üst olmuş ve kavuştum dediği kadını bir avuç toprakla birlikte gömmüş yüreğine.. Adam Mardin'in ağası, kadın bir ırgatın yeğeni.. Düşündünüz mü? Şimdi şunu da düşünün; bu ikisi birlikte olabilir miydi? Yaralarını birlikte sarabilir miydi? Kadın ürkekti, adam zalimdi oysaki... Birlikte görelim mi? IMERA FERAM KITABININ BASKA KARAKTER VE KURGUSUNDAN ESINLENMISTIR. Argo kelimler ve yetişkin içerik bulunmaktadır. Rahatsız olacaklar okumasın!

▪︎TAMAMLANDI▪︎ Mutluluk neydi? Yani gerçek mutluluk? Baba sevgisi, aile sıcaklığı? Peki size bir soru. Size hiç kendi hayatınız için söz hakkı verildi mi? İşte bana verilmedi. Benim kaderimi onlar çizdi ve beni bir avuç sevgiyle uğurladılar yaşadığım evde baba sevgisi olmadan, saygı olmadan büyüdüm. Her gün gözlerimin önünde annemin dayak yediğine şahid oldum. Peki benim hayatımı paylaşıcağım adam bu kadar cani mi? Peki ben annem gibi buna boyun eğicek miyim yoksa dik durmayı başarabilecek miyim? Kitap kapağı için @s_mila1 adlı kullanıcıya teşekkür ederim.

Yıllar sonra abisinin düğünü için Fransa'dan Mardin'e geri gelen genç adam abisinin cansız bedenine sarılır. Bir cinayete kurban giden ağabeyinin sır dolu ölüm perdesini aralamak zorundadır ve abisinin evleneceği kadını kendisine eş yapmasını isteyen töreye boyun eğmekten başka çaresi yoktur. Töre ile yolları kesişen ve kaderin bir araya getirdiği iki insan. Bu iki insanı bekleyen sınavlar ve bu sınavlardan her zaman galip gelecek olan aşk... Aşk her şeye rağmen varlığını sürdürür müydü buz tutmuş kalplerde? Bir hüküm değiştirir miydi olmazları? Bu hikaye büyük bir sabırla sona ulaşabilenlere ithaf edilmiştir. Yayınlanma Tarihi: 3 Eylül 2016 Bitiş Tarihi: 1 Aralık 2020

Ailesi tarafından hor görülen,hayata yapayalnız başlamış bir kız. Afra karşısına aniden çıkan Barlas 'ın büyüsüne kapılmadan nasıl hayatına devam edecek.Kız kardeşinin ölümünden sonra nasıl hayatına devam edecek. *aşk ve acı'nın olduğu bir hikaye Bu hikayede hiçbir yerden alınmamıştır sadece kendi düşüncelerimi ve kurgumu yazmak istedim... Bu hikaye 20.2.2017 tarihinde yayınlanmıştır...

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

©Tüm hakları saklıdır #şiir içinde 28 Yürek eserse ne olur ? Yย̈гєк Ŧıгtıภครı Bu benim yazmış olduğum ilk kitabım,güzel insanların güzel kalplerine hitap etmek dileğiyle... Not :Şiir değil tam olarak yazdıklarım, şiir adı altında duygu ve düşüncelerin samimi bir şekilde ifade edildiği herkesin içinde kendini bulacağı bir kitap... Başlangıç tarihi :28/06/2017 Gerçekleri görmek için gönül gözü yetmez mi?

Burası sandığımdan daha ıssız; Önümde yürüyebileceğim bir yol arkamda beni yutacak bir deniz. Hangisine gideceğimi şaşırmış bir martı gibiyim: Balığa mı yoksa simide mi?.Siz olsanız hangisini seçerdiniz?AŞKA mı yoksa o aşkın uğrunda ÖLÜME mi?Önümü denize döndüm galiba yönümü belirtmiş, alın yazımı yazmıştım.Kollarımı iki yana açtım, üstümde beyaz bir elbise bu da benim kefenim.Saçlarım rüzgarın etkisiyle savruluyor,gözlerim kan toplamış isyan gözyaşları,ellerimde acıyı simgeleyen buruşuklar...Daha niceleri var vücudum da hepsini SEVDİĞİMDEN almıştım.Bununla gerçek aşkı da öğrendim.Teşekkürler Sevgili! Sol ayağımı boşluğa uzattım gözyaşlarım ağzıma kaçıyor bir şekilde konuştum; "Hoşça Kal Beni Hem Aşka Hem Ölüme Sürükleyen!"dedim.Tam atlayacakken arkamda birden bir ses duydum; - Hayır..dedi acı bir çığlık. Önümü döndüğümde beni öldüreni hatta belki şuan beni öldürmeye geleni gördüm; SEVDAMI gördüm! - Bunu yapma!..Gözleri dolmuştu benim için mi ağlıyordu?Şaşırdım. - Sen gelmişsin!... diye masum bir bebek gibi baktım - Sevdiğin geldi yemin ederim Berfin!Hadi elini uzat'ta evimize gidelim...çocuk kandırır bir sesle söylüyordu Ben çoktan sana karşı kaybettim, güvenim yok sana, elini mi tutma mı istiyorsun?Üzgünüm gerçeğim, sen bu eli daha önce uzatmalıydın! - Ben çok sevdim seni.Şuan sevdiğimin elini tutmak gelmiyor içimden.Ben hayata boyun eğdim sana da yenildim!Eğer ben denize kendimi boyamazsam, sen beni toprağa gömeceksin!Ne gerek var katil olmana sen yaşa ben senin için son bir defa daha ölürüm!... Bana "Yapma"diyen gözlerle bakıyordu ama artık çok geçti,benim ölüm vaktim gelmişti sevdamı sen öldürmeden ben ölmeliyim! Yüzüm ona doğru sırtım denize!Kollarımı iki yana açarak uzattım.Simidi seçmek varken ben kanatlarımın ıslanacağını bile bile Balığa Uçuyorum!..

~Standart bir töre hikayesi değildir.~ Nisan Yılmaz... Yaşarken ölmek ile ölmek arasındaki o farkı daha yedi yaşında öğrenen yalnız, kimsesiz olduğunu düşünen ve umursamaz işinde başarılı bir kadındı. İdoldü, etrafındakilere bir meşale gibi yol gösterirdi. Sevdiklerini bir anne gibi korur, kollardı. Kendisi yanardı ama etrafındakileri hayatta tutar, onlara umut ışığı olurdu. Kimseye meşalenin yandığını düşündürmezdi. Rüzgar hızla eserdi ama gücü onun ateşini söndürmeye yetmezdi... Onun ateşi acılarından ve geçmişinden gücünü alırdı. Hangi rüzgarın buna gücü yeterdi ki? *** "Bir adam bana aşık oldu. Onu kendi elllerimle öldürdüm ve sen bana aşık olduğunu söyledin. Söylesene, ya seni de öldürürsem?" "Ölürken göreceğim son insan olacaksan dünyanın en şanslı adamı olduğumu düşüneceğim." *** Hayat, herkese adil davranmıyordu. Bunu biliyordu zaten ama yine de belki bir gün inancının kalmadığı şansın garip bir şekilde yüzüne güleceğini de... Beklemiyordu aslında. Nisan Yılmaz olmak güçlü bir kalkana sahip olmak demekti. Ve hayır, o kalkanı soyadı ona vermemişti. O kalkan Nisan'ın ellerini yara bere içinde bırakarak oluşmuştu, onu güçlü tutmak için. Sevememek ve sevilememek onun hatası değildi. Nisan Yılmaz, hayatını kendi elleriyle yaratmıştı ve kendi elleriyle yönlendirmiştı, hatta hikayesinin sonunu da kendi elleriyle şekillendirecekti.