Bazı insanlar sırlarını saklar. Bazıları ise başkalarının sırlarını ortaya çıkarmak için yaşar. İlay Balkın için insanlardan çok sistemler önemlidir. Kodları çözmek, güvenlik duvarlarını aşmak ve kimsenin fark etmediği yerlere sızmak onun için yalnızca bir iş değil, hayatının en büyük parçasıdır. Ta ki karşısına Arkan Soykan çıkana kadar. İlay, ne kadar araştırırsa araştırsın Arkan hakkında hiçbir açık bulamaz. Bu, onun alışık olduğu bir şey değildir. Çünkü herkesin bir açığı vardır. Her sistemin bir sızıntısı... Ama bazı sızıntılar yalnızca sisteme değil, insanın hayatına da yayılır. Moskova'dan Türkiye'ye, sahte kimliklerden gerçek duygulara, güvenlik duvarlarından insanların birbirlerinden sakladığı karanlık sırlara uzanan bir hikâyenin içinde İlay, kontrolün hâlâ kendi ellerinde olduğunu düşünür. Ta ki kendi kurduğu oyunun içinde kimin av, kimin avcı olduğunu sorgulamak zorunda kalana kadar. Çünkü bazen en büyük hata, sisteme sızmak değildir. Asıl hata, kimin içine sızdığını bilmemektir.

Her şehrin bir kalbi vardır. Bazen o kalp, atmaz... Kodlanır. Gece çöktüğünde şehir susmaz; bir çığlıkla, bir kartla, bir izle konuşur. Ve bir gün, o izlerin ortasında, bir kız uyanır Lotus. İnsan olmayı unutan bir dünyada, duygularını susturarak yaşamayı seçmiş biri. Ama geçmişin sesi, susturulamaz. Okulda başlayan cinayetler, sokaklarda yankılanan tarot kartları, ve her adımı izleyen bir gölge... Lotus'un içindeki sır çözüldükçe, kan, aşk ve kod birbirine karışır.

Artık Ayaz rüzgârları yoktu. Görev vardı, kan vardı, silah vardı, patlamalar vardı ama hisler yoktu. Olamazdı da zaten. Benden tek insanımı almışlardı, beni tek insan yapan kişiyi almışlardı. Renkli hayatım son bulmuştu. Sonum mu geliyordu? Belki de ben öyle sanıyordum.

Patron: Yanımdayken böyle konuşamıyordun, uzaklaşınca sana bi' cesaret geliyor galiba. Ben: Diyelim ki, yanında seninle böyle konuştum. Deli gibi kızdırdım, hiç sevmediğin şeyleri yaptım, kötü sözler söyledim. Ne yaparsın? Patron: Kendini altımda bulursun. Gözlerim kocaman açıldı, hatta bacaklarım istemsizce titredi ve başımı kaldırıp dehşet içinde ona baktım. O ise telefonunu kenara bırakıp, gözlerimin içine bakarak gömleğinin düğmelerini birer birer çözmeye başladı... (Yaş farkı ve yetişkin içerik vardır.)

"Lütfen... Hayır," dedim adımlarım geri geri giderken. Buradan uzaklaşmalıydım. Silahtan, bağlı adamdan, karşımdaki gözü dönmüş adamdan... Hepsinden kurtulmam lazımdı. Başıma ağrı saplanmıştı ve başım dönüyordu. "Lütfen. Gitmek istiyorum." "Pekala. Demek sen yapamıyorsun ama biri yapmak zorunda," dedi mavi gözlerini üstümden çekip, bağlı adama yönlendirirken. "O zaman ben yaparım." Ne yapmaya çalıştığını anladığımda ise her şey için çok geçti. Silahı tutan kolu havalandı, durmasını söylememe fırsat vermeden parmağı tetiğe ulaştı ve ucunda susturucu olan silah patladı. Korkuyla açılan gözlerimden gözyaşı döküldüğünde ise hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını biliyordum. "Bunun suçlusu sensin, Doğanay." Ruhuma damlatılan karanlık büyüdü ve altında kaldı.

Çocukluk aşkınızın peşinden başka bir ülkeye gidip yıllarca o'nu aradınız mı? Almira Ateş Sayın gitti, ailesini kendi çıkardığı yangında kaybeden Almira, zorda olsa sevdiği adamın arkasından Londra'ya gitmeyi başarmıştır. Parası olmadığı için sokakları evi belleyen kız orada yaşadığı süreçte zekasıyla azılı suçluları etkilemeyi başarmıştır. Mafyaların elinde büyüyen kız, her türlü mesleğin eğitimini aldığı hayatına merhaba der. İçinde ki canavarı özgür bıraktığı için acımasız olması en büyük özelliğidir. Lider olarak görülmesinin üzerine, ilk görev yeri olan Hastanede yıllardır aradığı ama hiç bir şekilde bulamadığı adamla karşılaşır, öldürmesi gereken adam aslında onun yıllardır aradığı Pamir Karayel'dir. Sevdiği adamdır. Pamir Karayel ansızın karşına çıkıp geldiğinde Almira'nın hayatı darmadağın olur. Artık geçmişinde ki anıları günyüzüne çıkan kız Londra'da daha fazla durmak istemediği için Türkiye'ye geri dönmeye karar verir. Peki şimdi ne olacak? Pamir, Almiranın geçmişine kazınan bir gölge mi yoksa Almiranın üzerini karaladığı siyah bir sayfa mı. Bu aşkın sonu elbette güzel bitecekti, çünkü kız yemin etmişti bu hikaye onun için yeni başlıyor ve o kağıda kendi kaderini yazmaya and içmişti. #ATEŞİNPEŞİNDEN instagram:esn.klc

"Ben, kalbinde yaşayabileceğim birini hayatımda isterdim," dedim ve yemyeşil gözlerinin içine baktım. "Peki sen, sen nasıl birini isterdin hayatında?" Yeşillerini denize çevirdi, iç çekti. Sabırla bekledim dudaklarından dökülecek olan cümleleri. Uzun uzun baktı denize. Sabrımı sınamak istercesine uzun baktı hem de ve sonunda yeniden bana dönebildi. "Hiç kimseyi," dedi kendinden emin bir şekilde, afalladım. "Neden?" Sordum, kadehinde kalan şarabını bir kerede içti. Boşalan kadehe odakladı bakışlarını. Uzun uzun düşündü. Gözünün ucuyla bana baktığında yüz ifadesi düzdü ama gözlerini yine saklayamamıştı. Gözlerinden anlaşılıyordu kederli olduğu. "Çünkü ben kimseyi kalbimde yaşatamam," dedi, bu cümlenin ağırlığı altında ezilirken acıyla yutkundu ve ekledi. "Benim kalbimde bana bile yaşam yokken, hiç kimseye olamaz."