Delirmiş gibi bağırıyordu, herkezin onu duyduğuna emin olmaya çalışırcasına tekrar ve tekrar bağırıyordu. BANA AİT! Bana anladınız mı lan!? Bana ait! BU KIZ BANA AİT!!!

Bilinmeyen Numara: küçükken bir tanıdığımızın düğününde pistte ben avare avare dolaşırken yanıma geldin dans etmek için aynı anda bir mavi gömlekli bir çocuk da gelmişti çocuk elimi tutmaya çalışınca elini ittirip senin elini tutmaya çalışmıştım Bilinmeyen Numara: şimdi de senin elini tutmaya çalışıyorum. yayınlama tarihi: 9kasım19' 2420- #texting 1 27620- #mizah 1

Onu ilk kez çiçekli pijamalarıyla görmüştüm. Hayır.. Uykudan yeni kalkmış gibi bir hali yoktu. Daha çok sinirden çıldırmış ve hayatındaki tüm olumsuzluklara rağmen hala ayakta olduğunu gösterir gibiydi. Yüzünün ferahlığı ve çekiciliği bir yana sarı saçları ona ayrı bir masumluk katıyordu. Onun yanındayken kendim gibi davranamıyordum. Sanki her an yanı başımdan çekip gidecek gibiydi. Ah, bugüne kadar gördüğüm en güzel kız neden benim üvey kardeşim olmuştu ki? ✔ Bu muhteşem kitap kapağı için @kolpaciyazar ' a çok teşekkür ederim.. ✔ Tüm hakları saklıdır.©

Korkuyordu muydum ? hem de İliklerime kadar .koşmaktan bacaklarım agrımış nefes Alış verişim sıklaşmıştı. Dayanacak gücüm kalmamıştı yapabildiğim tek şey içimden Allah'a yalvarmaktı .. Ayak sesleri gittikçe yakınlastığında kalbim deli gibi atmaya başladı . " Dilşah" ismim ağzından yüzüme tükürürcesine çıktı. " ö-ö zür dilerim " dememle sert darbeleri ardı ardına geldi gözümün önüne beyaz bir ışık geldiğinde herşeyin sonuna geldiğimi anladım . O bir sadistti ve en kötüsüde ondan kaçışım yoktu ...

Cemre... O hep ateşe yürüyordu. Ateş'e... Ateş... Ateş ise hep başa sarıyordu. En başa... Cemre korkuyordu, Ateş'te yanıp köze dönmekten... Ateş ise alazlanıyor ve alazlıyordu aşkıyla. Bildiği tek şey buydu. Elinden ne daha azı ne daha fazlası geliyordu. Cemre ise her defasında aynı ateşte harlanmaktan geri durmuyordu, tüm korkularına rağmen. İkisi de başka şeylerin esiri olsa da hem yandılar, hem yaktılar. İlk önce alevlendiler, sonra köze döndüler. Hiç sönmediler. Sonra kader öyle bir rüzgar estirdi ki yeniden alevlendiler. Yazarın Notu: Bölüm günleri Pazartesi'dir. Bundan sonra her Pazartesi burada aksilikler olmazsa buluşacağız. Hikayenin belli bir kısmı çoktan yazıldığını da belirtmek isterim. Keyifli okumalar.

O; Baran'dı. Yanlış onun göbek adıydı, kaderiydi... O; Zeynep'ti. Doğruluk onun kanına, ruhuna işlemişti. Onlarınki belki de zıt kutupların birbirini çekmesiydi. Belki de değildi... Her karanın içinde bir ak, her akın içinde bir kara vardı. Belki de bundandı birbirlerini tamamlıyor olmaları, birbirlerine iyi gelmeleri, birbirlerine çekilmeleri... Ama bir yanlışlık vardı. Eksiklik vardı. Zaten her şey de dört dörtlük olmazdı..

"Konuşsana ne yapmışım yaptıysam?" dedim. Sesim yüksek çıkmıştı . Önündeki laptopun ekranını sertçe kapatıp ayağa kalktı. Üstüme doğru yürümeye başladı "Ne yaptın öyle mi!?" dedi tam önümde durdu. Sinirden çenesini sıkıyordu. Elimi tutup kalbinin üzerine koydu. "Tam burayı, yaktın , kavurdun." Kapak tasarım. @edalt11 ❤️

《2019 Fantastik #2 》 Bundan uzun zaman önce, büyük bir krallığın küçük bir köyünde başladı hikayemiz. Dünya yeni âşıkları tarihe kazırken şiirler yazıldı, şarkılar okundu, destanlar yazıldı. Kızıl saçlı bir melek ve güçlü şövalyenin hikayesi güzel hikayelere konu oldu. Ama bunlar ne kadar doğru? Ölümsüz şövalye, sevdiği meleğini gözleri önünde kaybetse, ölememenin verdiği azap kalbine ne kadar işler? Peki ya sevdiği kadın asırlar sonra tekrar doğsa? Farklı bir aileden, farklı bir isimle ama aynı kızıl saçlar ve aynı ruh... Ama ben hatırlamıyorum, ne onu, ne de asıl geçmişimi. Peki ikimiz aynı gün, aynı yerde, aynı saatte tekrar buluşursak? Sanırım bu, yarım kalan hikayemizin devam edeceğini söylüyor. Peki ya siz bu maceraya hazır mısınız? NOT: REKLAM YAPANLARIN YORUMLARI SİLİNECEKTİR.

Beraber evden çıktık bir sürü koruma günaydın efendim demeye başladı.Arabaya binip avmye gittik bir sürü şey aldık. Sonra Arasın telefonu çaldı ve yüzü bembeyaz oldu ne olduğunu bilmiyordum ve birden sırtımda bi yanma hissettim. Elimi yanan ve acıyan yere koydum ve ıslaktı elime baktığım da kan vardı.Aras silah sesini duydu etrafa baktı daha sonra ben "Aras" deyince arkasına döndü elimde ki kanı gördü. Silahın sesinden korkan insanlar kaçışırken biz birbirimize bakıyorduk."Sina" diyerek bağırdı.Ben ise yere diz üstü düştüm yanıma koşarak " Aras canım çok acıyor "dedim. "Tamam güzelim yorma kendini bir şey olmayacak korkma" adamlarına ambulans çağırın lan diye bağırdı. Benim son gördüğüm ise Arasın gözünden düşen yaşı kendi yüzümde hissettim sonra gözlerimi kapattım. Aras ise benim adımı söyleyerek bağırmaya başladı.

Kılıç ne kadar keskindi? Veya bir kurşun ne denli yakardı canı? Hangi insan ölümle dik başlı halde karşı karşıya dururdu? İnsanoğluydu işte. Ne keskin kılıçlar, ne de kavuran kurşun yarasına karşın ölümle göz göze gelmeye cesaret edemezdi. Yıkılan tabular yıllar arasında kaybolurken hatırlamazdı evlat denen mahlukat kendi kurallarını. Bir gün bir ormanda veya bir çöp konteynırında göğsünde bir kurşun yarası, cildinde ufak tefek morarmayı bekleyen kızarıklık ve karın boşluğundaki bıçak darbeleri insanın hayatının bittiği değil başladığı yerdi. Hiç olmadı bir çatıda son alınan nefes olduğu zannedilen oksijen yeni bir güne bambaşka nedenler için uyanmak demekti. Ve bir adam için o başlangıç Hera Amine'nin berbat geçen günü ile karşı karşıya gelirdi. ---- Hera Amine & Aren Rollas