Hayatı boyunca neredeyse onbeş cenazeye katıldı ama şimdi katılması gereken bir cenaze daha var. Kendi cenazesi.

"Benden arı kovanına çomak sokmamı istemiyorlardı, arı kovanına sokulan çomak olmamı istiyorlardı." Hilal bir hemşire olarak cephede esir düştüğünde kendini içinde bulduğu dünyaya inanamıyordu. Esir düşmüştü ve şimdi bambaşka bir dünyadaydı. İnsanlar doğdukları andan itibaren en çok işe yarayacakları alanlara göre kategorize ediliyor ve bütün hayatlarını kendilerine sunulan iş alanlarında yaşıyorlardı. Herkes vızır vızır çalışan arılar gibi üretiyor ama açıkçası uğrunda ömürlerini heba ettikleri şeyin ne olduğunu, neye hizmet ettiklerini de pek biliyor gibi görünmüyorlardı. Hilal'in burada, canıyla, kanıyla ve sadakatiyle, ölümüne bağlı olduğu her şey bir bir çürürken, saklaması gereken sırrıyla beraber belki de başına gelebilecek en kötü şey gerçek olmuştu. Daha önce aklına bile gelmeyen, ihtimalini bile vermediği şey... Bütün dünya kana susamışken, birçok devlet yerle bir olmak üzereyken, insanlar savaştan, sefaletten, açlıktan, kimyasal silahlardan ve çeşitli salgın hastalıklardan bir bir ölürken belki de en bencilce şey böyle hissetmekti. Aşık olmaktı. Aşık olmuştu... belki de hayatında en olmaması gereken kişiye.

Ruhumda dolaşan, bir günlük kelebeğin cesedini ellerimle taşıdım kalbime. Parmak uçlarımla son kez okşayıp koydum tabuta. O kelebek kalbimle ruhumun arasında bir araf olarak tekrar kanat çırpacak. Bir gülüş gözümden kalbime düşene dek orada hapsolacak, kelebeğim. Ya hayat bulacak, ya da sonsuzlukta kaybolacak. Şimdi o kelebek gibi bir cesetten ibaretim ben. Bir kentte mucizevi şeyler yaşanırken, evin dışında kalmış, pencereden o sıcaklığı izleyen küçük çocuklar gibi hissediyorum. Hiç varolmamış bir aşkın hüznünü yaşıyorum. Hiç olmayan birinin özlemini çekiyorum. Neydi bu hissettiğim? Bu boşluk nedendi? Ruhumu delen, ciğerlerime batan bu duygu nereden gelmişti? Yağmurla gelen o tuhaf yabancınn etkisi olabilir miydi? O yabancı bana yağmuru sevdirebilir miydi? Yağmur onun bakışları gibi düşecek miydi gözümden yüreğime? Kirpikleri, saçları yağmurla nasıl böyle uyumlu olabilirdi? O yağmurun ta kendisiydi. "Yağmur gibisin. Hatta yağmursun." "Hayır, gökyüzüyüm."

- 19 Mayıs 2015 tarihinde yayımlanmaya başlanmıştır - Yaşayacağım hayatı biliyor olsaydım yine doğmak ister miydim, çok merak ediyorum. Öyle bir kozanın içinde açtım ki gözlerimi, kapkaranlık, dapdar. Nefes alsam yok olacakmışım gibi. Her geçen gün biraz daha küçük gelen, öyle ki hareket etmemi bile engelleyen bir koza. Beni korumak için değil de hapsetmek için etrafıma örülmüş duvarların arasında kalakaldım. Ve bir kelebek bir günlük de olsa tadacağı özgürlük için o kozayı yarıp hayata kavuşabilirken, benim bir kelebek kadar bile umudum yok. Benim adım Sahra. Adım artık annemin kaderi değil benim hikayemin ön sözü.