Bir kızın yalnızlığında ve sessizliğinde kaybolmak istiyorsan okuyabilirsin! Dikkat ! Sen de romantik bir aşk hikayesi arıyorsan bu kitap beklentini karşılamayabilir. Ve değişik bir konuya hazır değilsen, hiç okuma derim ! "...Sonra bela geldi. Onu yalnızlığın ve çaresizliğin renksiz girdabına itiverdi. İtiraz etmeye fırsatı olmadı..."

Güzel kadın, sessiz kadın, nerelerdesin sen?

Aradan yıllar geçti. Unuttummu dersiniz hayır sadece kendimi kandırdım. Zamana bırak dediler bende öyle yaptım anladımki eskiyor ama eksilmiyor. Günden güne herkese daha iyi oldum diyorum ama içimdeki acı azalacağı yerde her gün daha da artıyor. Her gün daha fazla özlüyorum aynı zamanda nefrette var içimde yada kendimi kandırıyorum nefret ediyorum diye. Ne kadar denediysem bir türlü untamadım. Sadece kandırdım herkesi unuttum diye. Bu acıyla daha ne kadar yaşayabilirim bilmiyorum...

Kanı bitene kadar içti dudaklarımı. Kanım bitene kadar içtim dudaklarını. Omuzlarından göğsüne doğru inen avuç içlerim tenindeki yaraların kabarıklıklarına çarpıyor, parmak uçlarımdan bir zehir gibi akarak zihnimin içine sızıp canımı yakıyordu. Güney dudaklarımızı ayırdığı an belimdeki elini gevşetti fakat beni bırakmadı. Aralık ağzından sızan nefesi tenime çarmaya başlamıştı. "Eğer bir gün beni buna pişman edersen..." derken gözlerindeki vahşet ağır bir şekilde önüme serildi. Oralar şimdi hep yangın yeriydi. "Önce dudaklarımızı, sonra kalplerimizi söküp atarım." Bu bana söylediği bir sözden ziyade kendine ettiği apaçık bir yemindi. "Bizden geriye ne bir iz, ne de mühürler kalır..."

...

Ben senden bu kadar cabuk kurtulamam kimsenin yapmayacağı birsey yaptim ben kurtulamayacagim cogu alıskanlıklardan vazgectim ama bu kadr sey yapmisken senden vazgecemem.

♥♥♥♥

Bir insan değiştirir tüm hayatını....

Senden sonra ben o eski yollardan,aşklarından, tanışılmamış yüzlerdeki eskici görünümlerden, yersiz duygulanımlardan, sanki her şey çok güzelmişlerden, "hal canın yongasıdır" diyerek, can kırılganlıklardan ve terkedilmiş pasaj yalnızlıklarından yeniymiş gibi geçip, eninde boyunda, nihavent endamında yine -bir başka- ben olacağım. kendimin tadını tanı(ma)yacağım, adını anlarla yıllanınca anlayarak değişeceğim ve eskiden üzülmüşlüklerime; "bunlara da üzülünülür mü?" diye üzüleceğim. hayatın tüm kapılarını çalıp çalıp kaçacağım ve sonunda akşam olduğunda, yeniden kendime döneceğim ve yılan gibi; öznelliklerimle nesnelliklerimi soyarak yani hep aynı kalarak dönüşeceğim...

Uzun zaman sonra yeni bölümle karşınızdayım :D