Biz 3 dosttuk yıllar boyu sürecek Şimdi atıldık bir maceraya sonu görünmeyecek. Pınar, Başak ve Neşe'nin maceralarını; Çağatay, Alper ve Onur'a olan aşklarını okumaya hazır mısınız?

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

'вυ вιrвιrιɴe αιт ιĸι ɢöĸyüzüɴüɴ нιĸαyeѕι ☼ ☾' Size güçlü kalmayı,olgunlaşmayı aşılayan bir olay olmuştur illaki.Yakınlarınızdan birinin ölümü. Mesela babanız,babasız büyümek.Ben de onlardan biriyim işte.Hayatında sayılı insan olan,hiçbir şeyden zevk almayan,ne olursa olsun mutlu olmayan...Insanların deyimiyle biz asosyal insanlar,kendi içimizde yaşayan ölüleriz.Ama ya birgün içimizdeki ölüyü yaşatacak bir insan çıkarsa?Hayatımız altüst olsa?Yeni bir sayfa açmak isterken olan sayfayı yırtsak mesela. Ama her şeye rağmen O'nun için yaşamak istesek?Içimizdeki ölüyü yaşatmak istesek?Bu benim içimdeki ölüyü yaşatma hikayem... ^oɴlαrıɴ ɢeceѕιɴι ışıĸ αydıɴlαтıyor ɢece,вeɴιм ɢeceмι ѕeɴ oɴlαrıɴ ɢüɴdüzüɴü ɢüɴeş αydıɴlαтıyor ɢüɴeş, вeɴιм ɢüɴdüzüмü ѕeɴ^

Burası bir kar küresiydi, biz de içindeki figürler. Bizi tutup salladılar, ne olduğunu anlamadık, alt üst olduk...

(Tamamlandı.) Vera: Ne yaptın bana? Vera: Aklımdasın bu gece de. Vera: Anlamıyorum, Vera: Neden böyle oldu? Vera: Neden güzel şeyler bozulmak zorunda hep? Vera: Ben bizi yapboza benzetiyorum, biliyor musun? Vera: Parçaları adım adım dizilmiş, Vera: Güzel bir resim çıkmış ortaya. Vera: Sonra bir rüzgar esmiş, Vera: Dağıtmış parçaları oraya buraya. Vera: Parçaları toplamaya çalışıyorum ama bazıları yatağın altına girmiş, Vera: Kolum yetişmiyor. Vera: Yardım et, Ege'm. Vera: Alayım o parçaları. Vera: Kucağımdaki parçalar da kaybolmadan önce. Vera: Sana Ege'm demeyeceğim bir daha demiştim kendi kendime. Vera: Olmadı. Vera: İzin verir misin sana böyle seslenmeme? Vera: Böyle yalvarıyorum falan ama bunların hiçbirini okuyamıyorsun şu an. Vera: Uyuyorsun güzelce. Vera: Uyu, Ege'm. Vera: Unutursun belki sana çektirdiklerimi. Vera: Uyu, Ege'm. Vera: Rüyanda geçmişimizi gör. Vera: Bu arada, Vera: Hala bekliyorum geçmişi geleceğe taşıyacak periyi. Vera: Neyse, Vera: Çok konuştum. Vera: İyi geceler, Ege'm. Vera: Bizli rüyalar. (Hikayenin akışında küçük birkaç değişiklik olmuştur.)