"Benim topraklarımda ölmek için özel bir nedene gerek yok." Mihra Elnurova, Türkiye'nin güneyinde yer alan, ufak bir Türkmen ülkesi olan Karahan'da yaşamaktadır. Sıcacık bir ailede büyüyen Mihra, hayatın sert ve acımasız yüzüyle henüz tanışmamıştır. Ta ki ülkesinde baş gösteren iç savaşa kadar. Ülkenin çeşitli bölgelerinden ayaklanma, silahlanma haberleri gelirken hiçbir sorun olmadığına inanarak yaşayan genç kız, bir sabah bulundukları kasabaya ülkesini ve kendi topraklarını korumak için Türkiye'den askerlerin gönderildiğini öğrenir. Bu askerlerin arasında hayatının aşkının da olacağından bihaberdir. Yağmurlu bir günde şarkı söyleyip kendi kendine eğlenirken çitlerin arkasından kendini izleyen Türk askeri Yusuf Agâh Demiral'ı görünce Mihra'nın kalbi o zamana dek hiç atmadığı kadar kuvvetli atmaya başlar.

Mumun içinde eriyen bedenlerdik. Mumun üzerinden gökyüzüne dağılan ince dumanında bir parça bizden vardı ve gökyüzünde ruhlarımızla raks ediyordu tenimiz. Tek bir farkla. Ruhumuz... Hatta bedenlerimiz bile birbirine saplı şekilde dans ederken, zihnimizin düğümcük geçmişinden kanlı izler dökülüyordu.. Ben Aniyenna Karen.. Benim savaşımda, Vampirler, Büyüler, Kurallar, Kahramanlar, Antremanlar ve size daha sayamayacağım birden fazla konu geçiyor. Aslına bakarsanız tek bir konum var. Tek bir amaç.. Yalnızca Kan. Kanımın savaşı bu. (ilk bölümler yalnızca piyondur!) (+18 sahneler mevcuttur, bilginize!)

''Baran lütfen... Lütfen anla beni, burada kalamam. Seni tanımıyorum bile... Üstelik tehlikede de olsam başımın çaresine bakabilirim. Lütfen bırak artık gideyim.'' Tam birkaç basamak çıkmıştı ki, durdu. Yavaşça bana doğru döndü ve bir kez daha donakalmama sebep olacak o sözleri söyledi. ''Evet, beni tanımıyorsun. Ama benden seni bırakmamı isteme. Çünkü istesem de artık seni bırakamam, bırakmam.'' Tekrar dönüp basamakları çıkmaya başladığı sırada, beni de arkasında yine hipnoz olmuş bir şekilde bırakmıştı. Lanet olsun! *** Başlama Tarihi: 02.09.2019

Fantastik #25 GEÇMİŞ Bir kehanet... Kaçak bir alfa... Börünün başıboş sürüsü... *** GÜNÜMÜZ Sonu gelmeyen kabuslar, nöbetler ve tedavilerle geçen, yasak dolu bir hayat... Sırlarla dolu bir kasaba... Meraklı ve zeki bir kız... *** "Dünya gerçekten düşündüğünüzden farklı bir yerse ne yaparsınız? Eğer gözlerinizi kapatırsanız daha mutlu bir hayat sürme imkanınız olsa... Ben merakıma yenik düştüm ama siz gözlerinizi kapayın." *** "Öl ya da öldür ama asla aşık olma! Bu uzun ömrüm boyunca öğrendiğim tek şeydi. Sonuncusunda başarılı olamadığıma göre şimdi ilk ikisini deneme zamanıydı. Savaş başlasın!" Başlangıç Tarihi: 9 Aralık 2015 Yeni Bölüm Tarihi: Çarşamba 18:00

Tanıtım bölümüne göz atınız...

MAVİ AY, EPSİLON YAYINLARI BÜNYESİNDE ARTIK RAFLARDA! 💙🌝 Rüyalarını unutanlardan mısınız, yoksa her ayrıntısını hatırlayan ve içinde yaşıyormuş gibi hissedenlerden mi? Peki ya gerçek hayatınız; o, hangisi? Büyük savaşlar yaşanmıştı. İnsanlığın sonu gelmiş, yerlerine türler geçmişti... Üstelik bana da onlardan biri olduğumu söylüyorlardı, bilmiyordum. Kim olduğumdan bile emin değildim, Mavi Ay gerçekleşene kadar. - 3315 Neredeyse mükemmel bir hayatım vardı. Sonra rüyalar ve şüpheler başladı... Rüya nerede bitiyor gerçek nerede başlıyor, kim dostum kim düşmanım artık bilmiyordum. Kim olduğumdan bile emin değildim, Mavi Ay gerçekleşene kadar. - 2015 IMMATURA Serisinin birinci kitabıdır. 🏆 Wattys 2017 - Hikaye Ustaları

TÜM BÖLÜMLERİYLE SİZLERLE TAMAMLANDI

Tamam... Kapatın şimdi gerçek dünyaya açılan pencerelerinizi... Kapatın... Evet... Evet, onu da... Tamam mı, kapattınız mı? Çabuk olun... Çünkü şuan peri masallarını aratmayacak bir hikayeye başlıyorsunuz... Elvin ve Eliz... Birbirini tanımayan ama birbirine tıpa tıp benzeyen iki insan... Birisi kendi halinde üniversite öğrencisi, diğeri neredeyse bir dünya yıldızı. Ruhen birbirine tamamen zıt bu iki insan; birgün karşılaşırsa neler olur dersiniz? Asıl, bu iki genç kız yer değiştirmeye kalkarsa neler olur? Dikkat edin çünkü sürprizlerle dolu bir hikayeyi okumaya başlıyorsunuz!

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

"Acıdan geçemeyen kadının, acısı bitemeyen adamla; kırık dökük sevdası." Kendini bilmez bir gecede, ay tamda göğün bağrında uyuklarken başladı her şey. Kader; dizleri yaralı bir kızı, dudakları kan kokulu bir adamın koynuna sardı. Yitirdiği hafızasının ardından, hiç bilmediği bir adamın elini tuttu. Geçmişi hatırlamaya çaba gösterdiği her an kendiyle ilgili bilinmezlere daldı. Adam her an köşe başındaydı, soluğundaydı ve ne parmağındaki yüzük, ne de hatırlamadığı geçmiş bu ihtirasa mani olamadı. Oysa ki şeytanın ini, adamın köşesi kıvrılmış zihniydi. Kadın adamın cehennemiydi; saf ateşin koynu, zemheri kışın soluğu.