Bir kız. İntiharın eşiğinde dururken, bedenine bağladığı su altı kamerası ve onu dibe çökertecek demir ağırlıkla bir gece yarısı havuzun içine adım atıyor. Bunu canlı yayında izleyen binlerce insan. "Kız gerçekten atladı." "Hadi boğ kendini, sürtük." "Mayon yakışmış. Göğüslerin çok güzel." "Ölmek isteyecek kadar ne yaşamış olabilirsin ki? Dikkat çekmeye çalışıyorsun!" "Sıkıcı." Ve yüzlerce aşağılayıcı yorum arasında kendini belli eden tek bir yorum. "Dibe düştüğünde, dibin de bir derinliği olduğunu göreceksin."

Ailesinin zoruyla sevgilisinden ayrılan Ecrin arkadaşının yanına gönderilir ve orada bir adamın kızına bakıcılık yaparken hayatı ummadığı şekilde değişir... Profilimdeki linkten Yasaklı Bahçe'ye ulaşabilirsiniz ❤︎

Yankı ve Kar Tanesi hikayesinin devamı.

© Tüm Hakları Saklıdır. * HİÇ BU KADAR IŞIK SAÇMAMIŞTI. İnsanların gizemli ve kutsal bulduğu mucizevi bir çiçektir lotus. Yeniden doğuş gibi saftır. Ruhun yükselişi gibi güçlü. Ölümsüzlüğü simgeler, özgürlüğü... Çamur ve bataklıkta yetişmesine rağmen hiçbir şekilde bulunduğu ortamın kirini kendi üzerine yakıştırmaz. Elif gibi... Başından geçen acı tecrübenin ardından birçok kez ölümün yakasına yapışıp yalvaran Elif, son bir kez yaşamayı tercih eder. Tüm acılarına inat... Yeniden ayağa kalkma zamanı! Fakat ona en büyük çelmeyi geçmişinin atacağından habersizdir. Düştüğü yerden kalkmayı öğrenmiştir. Fakat artık yaralarını sarmak yerine kanatmayı tercih ediyordur. Susmak yerine intikamı... * Zifiri; o gecenin bedenimde bıraktığı koca hiçliğin kelime anlamıydı. Siyaha yaklaştığım, rengimin ilk bulandığı o an... Oysa nereden bilebilirdim ki siyahı bulandıracak güçte bir beyazlığımın olduğunu. O gece herkesin arzuladığının aksine, beni daha da güçlü kıldı. Zordu, çok zor. Yaşananları kaldırmak güçtü. Yaşanacakları tahmin etmek imkânsız... Hikâyem kurumuş bir defne yaprağına yazılıydı sanki. Okuyabildiğim kadarını yaşamıştım. Ben o gece, benliğimde yaşam bulan tüm beyazları siyaha sattım. Değiştiğimi düşündüler. Oysaki yenilendim. Gerçek benliğimi buldum. Ne kadar güçlü olduğumu anladım. Kendim kararırken, siyahı akladım. Ve bir hikâyeye başladım. Kendimin yazdığı, başrolünü üstlendiği bir hikâye. Ben kim miyim? Ben Elif Sancak. Temiz ve kirli arasındaki çizgide kirli tarafa itilen bir kadın.

Çok zaman onun yanında, diken değil de gül olmak geliyordu içimden.

"Sana dokunduğumda, tenine zifir bulaşacak." ✖️ ✖️ "Gökyüzünde, bir buluta kanadından bağlanmış bir kuş gibi hissediyorum. Kanatlarımdaki tüm tüyler tek tek koparken benim katılamadığım rüzgara kapılıyorlar; gece oluyor sermestleri andıran bir şekilde ve ansızın ay doğuyor güneşin katili olarak. Umut olacak sanıyorum ama sonra ay çatlıyor. Zemheri oluyor gökyüzü. Gecenin kıyameti, senin gözlerinden boşalıyor."