'İşte böyle öldük, Etna'

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾• Ne tarafa gidersem gideyim kaybediyorum.Her kaybedişim de ölüm düşüyor zihnimin acı dolu köşelerine...Dayanamıyorum sonra...Çaresizliğimi gözyaşlarıma sunuyorum,hıçkırırken her bir parçam dahada derinden yaralanıyor...Sonra fark ediyorum o ufacık lastik parçasını.Yüzük demişti ya ona, aptal çocuk.Ama söz vermiştim,gelip onu oradan söküp atana dek çıkarmayacaktım...Çünkü o Okyanus girdaplarının en değerli hediyesiydi bana...Yanımda olmasa da hep orada olacakmış tam...tam sol yanımda. •☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•☾•