Koca sema, diz çöktü gözlerine. Ay bembeyaz parlak tenin yanında soluk kaldı, yıldızlar gökyüzü kadar karanlık olan saçlara meydan okudu. Bulutlar ağladı, yağmur selam verdi kanlı ellere. Kalplere sis çöktü, güller boyun büktü üzerinden çıkmayan kan kokusuna. Ve dinledi toprak sözlerini. "Saçların kadar uzun ve güzel olsun ömrün Küçük Yalancı." Dedi adam, ama kesti kadının saçlarını kendi elleriyle, kıydı sevdiğinin ömrüne. "Hiçbir yere gitmeyeceğim sevgilim..." Dedi kadın, ama tutmadı sözünü, kıydı sevdiğinin aşkına. Sevdiği kadınları bir bir kaybeden acımasız katil, Akın Korel. Sevgiden yoksun kurak bir kalp ve o kalpte açan beyaz bir papatya. Kendi döktüğü göz yaşlarıyla büyüdü, getirdi baharı. Kimse fark etmedi onu. Güllere ulaşılmak isteyenlerce ezildi, yine döktü göz yaşlarını. Adam fark etti solan papatyayı, aldı ellerine. Ama öldü beyaz papatya. Muhteşem bir koku sardı etrafı. Ölü bir çiçek hiç böyle güzel kokar mıydı? Yaşadığını sandı, sevindi adam. Ama bilmiyordu papatyaların ölünce koktuğunu. Öğrendiğinde ise artık çok geçti...

Her şey bir meleğin dünyanın her yerini 1 saniyede gezmesi kadar hızlı gerçekleşmişti. Zamansız evime gelen kâbusum, hayatımı tepe taklak etmişti. Fakat benim hayatım zaten tersti ve o bu şekilde benim yaşamımı düzeltmişti. Peki ben bu yeni düzene alışa bilecek miydim? Tek bildiğim yeni yaşamıma alışmasam dahi ona alışmıştım. O benim için, bilinmeyenli bir denklemdi. Benim amacım bu denklemdeki bilinmeyenleri bulmak ve onu çözmekti. Fakat aynı şeyi onunda düşündüğünü nereden bile bilirdim ki? ~Tanrı seni meleklerin küllerinden yaratmış...🍃 👼Wattpad'de 'İNCİNMESİN KANATLARIN' isimli ilk kitap!