Öz ailesi sandığı için bütün acıları kabullenen bir kız çocuğu. "Ailemi bulmadan önce etrafa güçlü taklidi yapardım. Onlar hayatıma girdikten sonra birlikte iyileştik ve gerçekten güçlendim." Kalabalığı hiç sevmeyen Balca 4 abi ve 2 kardeşle neler yaşayacak?

Paçasını kurtarmak için ortaya attığı yalanın onu bu kadar farklı noktalara sürükleyebileceğini hiç düşünmemişti öğretmen hanım. Çünkü atladığı ufak bir nokta vardı; kader. Doğu'da görev yapmak için yanıp tutuşan ve gönüllü olarak bunu yapmayı başarıp yaptığından büyük gurur duyan bir öğretmen. Peki öğretmenler yalan söyler miydi hiç? Vatan sevgisi her şeyden üstün gelen, vatan için öldüren ve uğruna ölmeyi bekleyen bir Türk askeri. Ya kendini bir anda bir yalanın baş rolü olarak bulursa? Peki ya yalanlar gerçek olur muydu? Eski adı "Gönüllü Aşık"

Karadeniz'in gözbebeği Rize'de, çay filizlerinin arasında yeşeren bir aşkın öyküsü. 31.10.2017 Not: Yazdığım karakterlerin TV dizisinde ki karakterlerle veya konusuyla bir ilgisi yoktur. Sadece isimler aynı denk gelmiştir. Bilginize.

Kendisine güçlü bir varis yapabilmek için eş bulmaya çalışan bir Alfa ! Yaşayacağı şeylerden habersiz sinir problemi olan bir genç kız.. Eflan her şeyden habersiz sevdiği adamla hayallerinin peşinde giderken yaşadığı ihanet onun hayatını alt üst etmeye yetmişti. Asla aklına gelmeyecek bir hayatın ortasına ilerlerken yaşadığı tek ihanet bu mu olacaktı ? Sevgilisi tarafından ihaneti bir kez tatmışken daha ilerisi de mümkün olabilir miydi? Yeni tanıştığı Azat Ateş yüreğini hafifletirken daha kötüsünü onunda yapması mümkün müydü? Hemde bir Alfayken. KENDİSİYLE ÇELİŞEN ÖFKELİ BİR GENÇ KIZ. ÖFKESİ İHANETİ UNUTTURABİLECEK Mİ YOKSA BEDELLERİNİ ÖDEMEK ZORUNDA MI KALACAK ? Bu isimde yazılmış ilk kitaptır.Tüm hakları bana aittir . Çalıntı veya alıntı olduğu anda yasal işlem başlatılacaktır.

Bu sadece bir aşk hikayesi değil! Bu sabrın ,sevdanın hikayesi . Burak'ın sevdası ,Masal'ın sabrının hikayesi . Geçmişte yaşanan hatalardan ders çıkarma hikayesi. Geç bulunmuş sonsuz bir aşkın hikayesi ...

Bazı insanlar hayatlarını kendileri için yaşarlar bazıları ise sevdikleri için. Defne kesinlikle ikinci tip insanlardan, sevdikleri için yaşayanlardan yani. Özellikle Duru için... Ablasının vefatından sonra hem teyzelik hem annelik hatta bazen de babalık yaptığı küçük, tatlı yeğeni için...

Bu sefer ki çirkin olduğu kadar fakir bir kızın hikâyesi. O hem burslu, hem ezik, hem çirkin, hem de fakir bir kız. Ama bunlara rağmen bir kolej de burslu olarak okuyan bir kız. Fakir ve çirkin olduğu kadar dersleri de bir o kadar iyi. Okul 1.'si. Ve bu sayede de Türkiye'nin en popüler olan kolejlerinden birinde burslu okumaya hak kazanmış bir kız... Fakat orada rahat değil. Ona yapmadıklarını bırakmıyorlar. Çokça eziyetler ediyorlar sırf çirkin ve fakir olduğu için. Her gün aynı muameleyi görmekten bıkmış bir kızın hikâyesi... Ne kadar diğer kızlar gibi güzel olabilmek için değişmek istese de, maddi durumları yüzünden bunu yapamıyor. Parası olmadığı için istediği bu şeyi gerçekleştiremiyor. Ve gerçekleştiremediği için de ona yapılan eziyetlere katlanmak zorunda kalıyor... Peki yapılan bir iyilik, bir insanın hayatını değiştirebilir mi? İşte genç kızın da hayatı, yaptığı bir iyilik sonucu değişecek. Bundan sonra ki hayatında da ne olacağını yazar hariç kimse bilmiyor. 😁😂😉 Ama artık hayatının eskisi gibi olmayacağı da bilinen bir gerçek. Neler olacağını hep birlikte okuyarak görelim... 💎 ARMİNA SÖNMEZ "Beklenmedik şeyler yaşamış bir insan için 'imkânsız' sözcüğünün anlamı kalmamıştır." 💎 YALIM KORKUSUZ "Sen tozlu bir kitabın herhangi bir sayfasında kimsenin farketmediği ama benim altını çizdiğim bir cümlesin." 🍀 ArYa 🍀 RİTİM SANAT YAYINLARI ARACILIĞIYLA KİTAP OLMUŞTUR.

Kurtulmuştu işte Ahsen sonunda doktor olmuştu. Ama atladığı bir şey vardı onun hikayesi yağmurdan kurtulup doluya tutunmak gibiydi. Babasından kurtulmuş ve asla kimsenin cesaret edip yanına yaklaşmadığı Miran ağaya tutulmuştu. Ne olucaktı sevebilecekmiydi ahseni Miran ağa? Yoksa sevmeyip nefretinimi sunacaktı hep? Peki Ahsen kendinden nefretmi ettirecek? Yoksa kendisine aşıkmı edicek? Gelin öğrenelim neler olacağını. Kapak tasarımı; writerladyy aittir.

Ruhsuz bir adamla evlendim. Ruhsuz, duygusuz, gaddar, kaba ve insanlıktan yoksun bir adam... Artık Karahan konağında o ruhsuz adamla bir ömür geçireceğim. Ben beyaz gelinlikle annemin evinden çıkarken herkesin gördüğü gelinlik değildi, üzerimdeki... Kefenimdi... O gelinlik üzerimden çıktı ama kimsenin görmediği kefenim hâlâ üzerimde. Kimse görmese de ben görüyorum. Ben her gün öldüğümü sanırken, aslında o adamı gördüğüm gün öldüm ama bilemedim. Ben kim miyim? Hande İnanoğlu. Kerem Karahan'la evli, hayatı cehennemden daha cehennem sıradan biri... Çok sevdiğim arkadaşım Zehra'mın katkılarıyla.. Sonsuz teşekkürler NOT: TÖRE HİKAYESİ DEĞİLDİR!

Ellerim buz gibi olmuş burnumun ucu soğuktan kızarmış bir şekilde parkın ortasında dikilmiş bekliyorum. Her zamanki gibi hep ben bekliyorum, bana gelsin elimi tutsun bana gülümsesin diye beklemelerim gibi. Bembeyaz parkın içinde öylece dikiliyorum. Arabasını tam parkın karşısında durdurup indi. Yağan kar kıvırcık saçlarının arasında yerini hemen buldu,usulca gülümsedim. Yavaş yavaş yanıma yaklaştı son kez demişti gitmeden son kez. Tam önümde durdu suratı hemen kızardı soğuğa dayanıklı olmadığını birazdan ellerinin soğuktan kızaracağını elbette biliyodum.Her seferinde azarlamama rağmen beni dinlememesi yine şaşırtmadı tabi. Gözlerimin içine baktı hiç konuşmadık öylece gözlerimize baktık. Ani rüzgarla ağaçlardaki karlar uçuşmaya başladı. Sert rüzgar esmeye başladı yavaş yavaş yağan kar taneleri sert rüzgara ayak uydurdu. Öylece bakıyordu tek bir kelime etmedi. Soğuktan mı titriyordum yoksa ağlamamak için kendimi sıktığımdan mı? Çok rahattı her zamanki gibi hiçbir şey umrunda değilmiş imajını çizmişti yine suratına. Gülümsedi benim gülümsemeye bile halim yoktu. Bir adım attım vücudunun sıcaklığını hissedebilecek kadar yakındım. Kafamı kaldırıp yüzüne bakmayı da çok istiyordum ama onun dediği gibi son kez yüzümü göğsüne gömüp sarılıp koklamayı da. O benden önce davrandı belimi saran kolları gevşememi sağladı. Başımı göğsüne gömdüm ağlamıcaktım ona acı vermeyen şey bana hiç acı veremezdi. Kafamı kaldırdım yüzümdeki yaşları silene kadar ağladığımı farkında bile değildim. Son kez diye fısıldadı. Hatırlatmaktan vazgeçmeyecekti belli. Onayladım onu sondu bu son kezdi. O bir son yazdıysa bu sefer devamını ben getirmeyecektim, beni ittiği elini bu sefer ben tutmayacaktım. Bu sondu bu bizim sonumuzdu o bunu sesli söylemeye bile cesaret edemezken ben ona gülümseyip sesimi çıkarttım. Son